Bilans przedsiębiorstwa

5/5 - (2 votes)

Przedsiębiorstwo dokonuje bieżąco różnorodnych operacji gospodarczych, które wpływają odpowiednio na wielkości jego majątku, określonego aktywami oraz posiadanych kapitałów własnych i zobowiązań, zwanych pasywami. Operacje te są rejestrowane bieżąco przez księgowość według określonych kryteriów i zasad. Co pewien czas na podstawie tych danych sporządzane są w przedsiębiorstwie sprawozdania finansowe ilustrujące jego aktualną sytuację majątkową i finansową.

Jednym z tych sprawozdań jest bilans. Jest to dokument zawierający zestawienie na określony dzień w ujęciu wartościowym stanu majątku firmy oraz źródeł jego finansowania. Jest on najczęściej sporządzany na koniec roku, chociaż w niektórych przypadkach może być sporządzony na inny dzień. Dzieje się tak w przypadku likwidacji, łączenia czy przekształcenia formy własności firmy.1

Bilans informuje o wielkościach zasobów, jakimi dysponuje firma oraz o źródłach ich finansowania. Dokument ten jest sporządzony przeważnie w formie dwustronnej tabeli (patrz rys.1.). Na lewej stronie wykazywane są, z podziałem na podstawowe pozycje rodzajowe, stanowiące własność przedsiębiorstwa aktywa, tj. składniki majątkowe, a na prawej pasywa, czyli źródła finansowania majątku, na które składają się kapitały własne i zobowiązania.2

Ogólny schemat bilansu przedstawia poniższa tabela.

Tabela.1. Uproszczony schemat bilansu

AKTYWA

PASYWA

  1.   Majątek   trwały
    1. wartości niematerialne i prawne.
    2. Majątek rzeczowy (środki, wyroby gotowe,   materiały)
    3. Majątek finansowy
  2.   Majątek   obrotowy
    1. Zapasy
    2. Należności i roszczenia
    3. Papiery wartościowe
    4. Środki pieniężne

I. Kapitał własny

  1. Kapitał akcyjny
  2. Kapitał zapasowy
  3. Kapitał rezerwowy
  4. Nie podzielony wynik finansowy z lat ubiegłych

II. Kredyty bankowe i pożyczki

III. Zobowiązania i rozliczenia

 między   okresowe oraz

 fundusze   specjalne

IV. Rezerwy

Źródło: Opracowanie własne.


1 J. Czekaj, Z. Dresler, op. cit., s. 210.

2 W. Bień, op. cit., s. 86.

Ogólna charakterystyka sprawozdawczości

5/5 - (2 votes)

Każda jednostka, która jest podmiotem rachunkowości powinna sporządzać sprawozdanie finansowe.

Sprawozdanie finansowe obejmuje ogół sprawozdań finansowych, które jednostki sporządzają w określonych terminach według ustalonych wzorów i zasad. Obowiązki w tym zakresie określa ustawa o rachunkowości oraz przepisy wydane przez prezesa GUS w zakresie statystyki finansów[1].

Podstawowym ewidencyjnym materiałem źródłowym do analizy finansowej jest sprawozdawczość finansowa przedsiębiorstwa. Jako opracowanie wtórne zawiera tylko określone, wyselekcjonowane wskaźniki, zestawione w formie zwięzłej, dostosowanej do odzwierciedlenia rzeczywistego stanu majątku, finansów i wyników działalności gospodarczej. W Polsce oraz w krajach Unii Europejskiej przepisy prawne nakazują, żeby sprawozdanie finansowe składało się z bilansu, rachunku zysków i strat, sprawozdania z przepływu środków pieniężnych oraz informacji dodatkowej, uwzględniającej wyjaśnienia o składnikach bilansu oraz rachunku zysku i strat, zastosowanych metodach ich wyceny, proponowanym podziale zysków lub pokryciu strat, a także charakterystykę składu osobowego firmy i organów zarządzających.[2]

Sprawozdanie finansowe powinno być sporządzone na dzień kończący rok obrotowy lub na inny dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w ustawie sprawozdania finansowego, Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych sporządzają natomiast: banki i ubezpieczyciele, jednostki działające na podstawie przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych, spółki akcyjne oraz inne jednostki, które w roku poprzednim osiągnęły zatrudnienie 50 osób, sumę aktywów bilansu w wysokości 1 mln ECU lub przychód netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych za rok obrotowy 3 000 000 ECU. Zarządy spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, towarzystw ubezpieczeń, spółek akcyjnych oraz spółdzielni mają obowiązek wraz z rocznym sprawozdaniem finansowym sporządzić sprawozdanie z działalności jednostki w roku obrotowym. Powinno ono zawierać informacje o ważniejszych zdarzeniach, inwestycjach, mających wpływ na działalność jednostki, przewidywanym rozwoju jednostki, ważniejszych osiągnięciach w dziedzinie badań i rozwoju technicznego oraz aktualnej i przewidywanej sytuacji finansowej.[3]

Analizy ekonomiczni-finansowe są opracowywane przez analityków firmy, jeżeli ją stać na zatrudnienie odpowiedniego specjalisty, albo inne osoby zawodowo przygotowane do prac analitycznych. W razie braku takich pracowników w firmie, opracowanie analizy ekonomiczno-finansowej może zostać zlecenie specjalistom-analitykom spoza firmy. Jeżeli szef lub właściciel przedsiębiorstwa dobrze orientuje się w zagadnieniach ekonomicznych i finansowych oraz potrafi sam rozpracować dane liczbowe, to wówczas może ograniczyć się do zestawień tabelarycznych lub wykresów, pozostawiając sobie fazy diagnozowania, wnioskowania i oceny.

W krajach wysoko rozwiniętych firmy z reguły zatrudniają analityków lub chętnie korzystają z usług licznych specjalistów z zewnątrz. Właścicielom tych przedsiębiorstw opłaca się zatrudnić analityków i ponosić znaczne koszty, gdyż mają z tego zysk na trafnych decyzjach, które w krótszym lub dłuższym czasie procentują przyrostem kapitału. Analizy służą konkretnym celom decyzyjnym, a więc muszą być niezawodne, w pełni przydatne w zarządzaniu firmą. Analityczne opracowania wykraczają poza firmę, w otoczenie rynkowe, finansowe i gospodarcze. Żeby sprostać wysokim wymaganiom analityk musi więc dobrze znać nie tylko firmę, ale również jej otoczenie. Pełna znajomość rynku, podaży, popytu i cen konkurencji, kursów giełdowych i walutowych, to dodatkowe atuty dobrego analityka.[4]

Analityk prowadzi swoje prace na podstawie zebranego materiału źródłowego. Jeżeli jest on niedokładny lub niekompletny analiza może być przeprowadzana nieprawidłowo. Dlatego bardzo ważną sprawą w analizie finansowej jest dobór i weryfikacja materiałów źródłowych dotyczących działalności przedsiębiorstwa.


[1] T. Kiznikiewicz, „Rachunkowość zasady prowadzenia w jednostkach gospodarczych wg polskiego prawa bilansowego od 1995”, Wrocław 1997, str.315.

[2] M. Rzepnikowska, E. Śnieżek, Przepływ środków pieniężnych, Warszawa 1995, s. 104-106.

[3] J. Ostaszewski, Nowoczesne zarządzanie finansami firmy, Łódź 1998, s. 36-37.

[4] W. Sasin, op. cit., s. 17-20.

Materiały źródłowe analizy finansowej

5/5 - (2 votes)

Podstawowym zadaniem prac przygotowawczych do analiz jest dobór i weryfikacja materiałów. Decyduje to w dużej mierze o jakości przeprowadzonej analizy. Materiały niekompletne lub niestarannie zweryfikowane stać się mogą przyczyną błędnych ustaleń i sta niemożliwość wyciągnięcia poprawnych wniosków oraz podjęcie skutecznego działania[1] .

O wynikach analizy finansowej decydują więc w dużym stopniu materiały źródłowe, które służą do badania zjawisk gospodarczych. Materiał te można podzielić na dwie grupy:

  1. Materiały wewnętrzne, zawierające dane o przedsiębiorstwie,
  2. Materiały zewnętrzne, informujące otoczenie przedsiębiorstwa.

Dane o przedsiębiorstwie mogą mieć charakter:

  • ewidencyjny,
  • pozaewidencyjny.

Materiały ewidencyjne mają znaczenie podstawowe i wynikają z prowadzonej w danym przedsiębiorstwie ewidencji[2]. Właściwie zbudowane ewidencja, prowadzona systematycznie w odpowiednich urządzeniach ewidencyjnych, oparta na ściśle ustalonych zasadach, zapewnić  może uzyskiwanie danych liczbowych przedstawiających przebieg procesów gospodarczych w przedsiębiorstwie. Wśród materiałów ewidencyjnych wyodrębnić można:

  • dokumentację pierwotną lub wtórną, stanowiącą podstawę zapisów w urządzeniach ewidencyjnych,
  • zapisy dokonane w analitycznych i syntetycznych urządzeniach ewidencyjnych,
  • sprawozdawczość opartą na tych zapisach, będącą uogólnieniem ich treści.

Materiały pozaewidencyjne mają wprawdzie charakter uzupełniający, pomocniczy, to jednak niekiedy ich brak lub niekompletność utrudnić może lub nawet uniemożliwić przeprowadzenie analizy w wybranym zakresie. Do materiałów źródłowych pozaewidencyjnych zaliczyć można przede wszystkim:

  • opracowane dane postulowane, a zwłaszcza plan finansowy i inne plany gospodarcze krótko- i długoterminowe, kalkulacje wstępne i kosztorysy, normy kosztów itp.,
  • wyniki poprzednio przeprowadzonych analiz, w tym szczególnie analizy roku ubiegłego,
  • materiały z przeprowadzonych kontroli i rewizji, zarówno przez organy wewnętrzne jak i zewnętrzne,
  • uzyskane materiały i informacje dotyczące przedsiębiorstw krajowych i zagranicznych.

Typowym ewidencyjnym materiałem źródłowym wykorzystywanym w analizie jest sprawozdawczość przedsiębiorstwa. Sprawozdawczość przedsiębiorstwa jako całość może być klasyfikowana wg różnych kryteriów[3].

Przykładowo wyróżnić można następujące kryteria[4]:

  • zakres przedmiotowy,
  • charakter generowanej informacji,
  • częstotliwość,
  • stopień zagregowania danych,
  • charakter odbiorcy.

Zakres przedmiotowy sprawozdawczości wynika a charakteru prowadzonej przez przedsiębiorstwo działalności, jego struktury organizacyjnej i powiązań kapitałowych.

Charakter generowanej informacji wiąże się z rodzajem ewidencji i sprawozdawczości. Mogą to być informacje o stanie zasobów majątkowo – kapitałowych lub informacje o cechach ilościowo – jakościowych.

Częstotliwość sporządzania sprawozdawczości wynika z potrzeb zarządzania gospodarką, a bezpośrednio z wymagań zewnętrznych i wewnętrznych odbiorców sprawozdań. Są to zazwyczaj sprawozdania miesięczne, kwartalne i roczne.

Stopień agregacji danych wynika także z potrzeb zarządzania i organizacji rachunkowości. Opracowuje się i wykorzystuje sprawozdania o cechach syntetycznych obejmujące dane ugrupowane w pożądanych przekrojach lub odpowiednio uszczegółowione będące dedukcyjnym rozwiązaniem ujęć syntetycznych.

Charakter odbioru prowadzić może do ujmowania informacji w sformalizowanych zestawieniach i tablicach, bądź do opracowania sprawozdań wg ujęć użytecznych bezpośrednio dla kierownictwa przedsiębiorstwa lub odpowiednich jego komórek organizacyjnych.

Podstawowe znaczenie ma podział sprawozdawczości – na sprawozdawczość rzeczową i finansową. Sprawozdawczość  finansowa służy przede wszystkim potrzebom analizy finansowej, natomiast sprawozdawczość rzeczowa stanowi materiały źródłowe do analizy techniczno – ekonomicznej.

Sprawozdanie finansowe, będące podstawą źródłową analizy finansowej przedsiębiorstwa mogą być sporządzane z różną częstotliwością oraz obejmować zróżnicowany zakres danych. Sprawozdawczość finansowa stanowi system wzajemnie powiązanych wskaźników, charakteryzujących stan środków gospodarczych, kapitałów oraz osiągnięte wyniki działalności gospodarczej w pewnym okresie czasu[5]. Źródłem sprawozdawczości finansowej jest: bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdanie z przepływów środków pieniężnych. Te najważniejsze sprawozdania przedsiębiorstwa sporządzane są w formie standardowej, uregulowanej przepisami prawnymi. Sprawozdania finansowe powinny zawierać:

  1. Zasadę memoriałową wymagającą, aby efekty operacji gospodarczych uznawane były w momencie ich wystąpienia i wykazywane w sprawozdaniu z okresu którego dotyczą,
  2. Zasadą kontynuacji działania zakładająca ciągłość działalności przedsiębiorstwa, co wymaga zachowania tych samych zasad ewidencji działalności lub – w przypadku ich zmian  konieczność odpowiedniego ujawniania tego faktu.

Sprawozdania finansowe powinny mieć takie zasadnicze cechy jakościowe jak[6]:

  • zrozumiałość dla użytkowników,
  • istotność tj. zawierać informacje użyteczne na potrzeby podejmowania decyzji zarządczych,
  • wiarygodność tj. przedstawiać dane wolne od materialnych błędów i stronniczości,
  • porównywalność tj. umożliwiać użytkownikom porównywania danych w czasie, które pozwolą na poznanie trendów rozwojowych.

Obok danych wewnętrznych do prawidłowego przeprowadzania analizy niezbędne są dane o otoczeniu przedsiębiorstwa (zewnętrzne) dotyczące ważniejszych konkurentów, branż, gałęzi i regionów. Uniemożliwiają one dokonywania porównań pozycji finansowej danego przedsiębiorstwa w stosunku do otoczenia. Takie dane są publikowane bądź to przez same podmioty gospodarcze, w sytuacji kiedy mają one taki obowiązek prawny bądź przez wyspecjalizowane firmy [7].

Materiały źródłowe analizy finansowej są kluczowe dla prawidłowego przeprowadzenia procesu oceny sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Zawierają one różnorodne dane, dokumenty i informacje, które pozwalają na dokładne zrozumienie kondycji finansowej oraz efektywności działalności firmy. Do najważniejszych materiałów źródłowych analizy finansowej zalicza się:

Pierwszym i fundamentalnym materiałem są sprawozdania finansowe, które obejmują bilans, rachunek zysków i strat oraz zestawienie przepływów pieniężnych. Bilans przedstawia majątek przedsiębiorstwa, jego pasywa oraz kapitał własny na określony dzień, co pozwala na ocenę struktury finansowej. Rachunek zysków i strat ukazuje wyniki działalności w danym okresie, wskazując na przychody, koszty oraz zyski lub straty. Zestawienie przepływów pieniężnych przedstawia przepływy gotówki w przedsiębiorstwie, co jest kluczowe dla zrozumienia jego płynności finansowej.

Kolejnym ważnym źródłem informacji są noty objaśniające, które towarzyszą sprawozdaniom finansowym. Zawierają one szczegółowe wyjaśnienia dotyczące poszczególnych pozycji bilansu oraz rachunku zysków i strat. Dzięki nim można lepiej zrozumieć politykę rachunkowości stosowaną przez przedsiębiorstwo, a także uzyskać dodatkowe informacje dotyczące aktywów, zobowiązań, kapitału własnego oraz ryzyk związanych z działalnością firmy.

Raporty wewnętrzne to kolejny ważny materiał źródłowy, który obejmuje dane dotyczące wydajności operacyjnej, budżetów oraz prognoz. Mogą one zawierać szczegółowe analizy dotyczące kosztów, przychodów oraz rentowności poszczególnych działów czy produktów. Raporty te pozwalają na dokonanie bardziej precyzyjnej analizy efektywności operacyjnej oraz identyfikację obszarów wymagających poprawy.

Dane rynkowe i porównawcze to istotne elementy analizy finansowej, które umożliwiają ocenę sytuacji przedsiębiorstwa w kontekście rynku oraz konkurencji. Informacje na temat trendów rynkowych, benchmarków oraz wyników finansowych innych firm w branży pozwalają na dokonanie właściwej oceny pozycji przedsiębiorstwa. Wiele instytucji i firm badawczych publikuje raporty branżowe, które stanowią cenne źródło informacji dla analityków.

Dokumentacja podatkowa oraz informacje o regulacjach prawnych także mają znaczenie dla analizy finansowej. Zrozumienie obciążeń podatkowych oraz obowiązków regulacyjnych wpływa na ocenę rentowności i płynności finansowej przedsiębiorstwa. Zmiany w przepisach prawnych mogą mieć istotny wpływ na działalność firmy, dlatego monitorowanie tych informacji jest niezbędne.

W kontekście analizy finansowej warto również uwzględnić prognozy ekonomiczne, które mogą wpływać na przyszłe wyniki finansowe przedsiębiorstwa. Zmiany w gospodarce, takie jak inflacja, stopy procentowe, kursy walutowe czy sytuacja geopolityczna, mogą mieć bezpośredni wpływ na wyniki finansowe firm. Dlatego analiza finansowa często uwzględnia różne scenariusze makroekonomiczne oraz ich wpływ na działalność przedsiębiorstwa.

Ostatecznie, opinie i rekomendacje ekspertów oraz analityków finansowych również mogą stanowić ważne materiały źródłowe. Publikacje, artykuły oraz raporty z analiz rynkowych mogą dostarczać wartościowych informacji dotyczących trendów w branży oraz prognoz dotyczących przyszłych wyników finansowych przedsiębiorstw.

Podsumowując, materiały źródłowe analizy finansowej obejmują sprawozdania finansowe, noty objaśniające, raporty wewnętrzne, dane rynkowe, dokumentację podatkową, informacje o regulacjach prawnych, prognozy ekonomiczne oraz opinie ekspertów. Kombinacja tych źródeł pozwala na kompleksową ocenę sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, co jest kluczowe dla podejmowania przemyślanych decyzji inwestycyjnych i zarządczych.


[1] L. Bednarski, „Analiza finansowa w przedsiębiorstwie”, PWE, Warszawa 2000r., str.32.

[2] M. Sierpińska, T. Jachna, „Ocena przedsiębiorstwa …..” wyd.II, PWN, Warszawa 2000r., str.39.

[3] L. Bednarski, „Analiza ….”, PWE, Warszawa 2000r., str.33-35.

[4] A. Karmańska, „Sprawozdawczość finansowa, w: Rachunkowość, praca zbiorowa pod redakcją M. Gmytrasiewicza”, Warszawa 1997r., str.16.

[5] T. Waśniewski, „Analiza …” Warszawa 1997r., str.56.

[6] L. Bednarski, str.40-41.

[7] Sierpińska, Jachna, str.41.

PRZEDMIOT I ZAKRES ANALIZY FINANSOWEJ

5/5 - (2 votes)

Przedmiotem analizy finansowej w przedsiębiorstwie jest jego działalność gospodarcza oparta na angażowanych zasobach majątkowo – kapitałowych i osobowych. W warunkach gospodarki rynkowej celem tej działalności jest przede wszystkim przyspieszenie właścicielom (udziałowcom, akcjonariuszom) przyrostu kapitałów własnych przez osiągnięcie zysków [1]. Przedmiot analizy finansowej jest tak ustawiony, że obejmuje on ocenę stale doskonalonych informacji pochodzących z analizy działalności gospodarczej przedsiębiorstwa – jego stanu ekonomicznego i osiągniętych wyników finansowych.

Jak już wspomniałem w pierwszej części pracy analiza finansowa wywodzi się z analizy ekonomicznej. Analiza ekonomiczna obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze występujące w obrębie samego przedsiębiorstwa jak i w jego otoczeniu.

Przedmiotem analizy są przede wszystkim wielkości ekonomiczne w ujęciu pieniężnym [2]. Obejmują one głównie[3]:

–         stan finansowy przedsiębiorstwa ustalony na określony moment – dzień. Obejmuje on stan wyposażenia przedsiębiorstwa w składniki majątku trwałego i obrotowego, środki zaangażowane w inwestycje i wartości niematerialne oraz finansowe pokrycie tych składników z kapitałów własnych lub obcych (zobowiązań). Wiąże się to z kształtowaniem się sytuacji finansowej, jego zdolnością płatniczą i kredytową, efektywnym lokowaniem wolnych środków pieniężnych, w tym zagospodarowaniem osiągniętych nadwyżek finansowych,

–         wyniki finansowe przedsiębiorstwa ustalone narastająco za pewien okres – miesiąc, kwartał, rok. Omawiane wyniki finansowe to zyski lub straty ujęte w wielkościach brutto lub netto. Oddziaływają na nie takie czynniki jak przychody ze sprzedaży, koszty własne, dywidendy itp. określają   je wskaźniki rentowności jako relacje wyniku finansowego do obrotu, zaangażowanych zasobów osobowych, majątkowych lub kapitałowych.

Przedmiot i zakres analizy finansowej w gospodarce rynkowej nie ma charakteru jednolitego, gdyż zależą od:

–         dostępności informacji,

–         stopnia szczegółowości danych,

–         jednostki przeprowadzającej ocenę.

Różnice w przedmiocie i zakresie występują pomiędzy analizą zewnętrzną, a analizą wewnętrzną [4].

Analiza  zewnętrzna określana często sprawozdaniem rocznym, przeznaczona jest dla akcjonariuszy, inwestorów, udziałowców, banków, klientów, dostawców, uniwersytetów izb przemysłowych i handlowych oraz przedstawicielstw handlowych za granicą [5]. Występujący tu zakres informacyjny jest ograniczony do wymienionych dokumentów i tym samym nie pozwala na ocenę niektórych zagadnień np. rezerw firmy, a także na ujęcie przyczynowe badanych zjawisk. W analizach zewnętrznych operuje się standardowymi wskaźnikami finansowymi, a główne ich cele koncentrowane są na ocenie:

–         efektywności gospodarowania – rentowności,

–         płynności finansowej,

–         pewności finansowej firmy.

Ponadto ustalenia głównych celów analizy zewnętrznej zależy przede wszystkim od osoby oceniającej, np.

  • · akcjonariusze będą oceniać rentowność kapitału własnego oraz wielkość osiąganych dywidend, a więc opłacalność zaangażowanego kapitału.

Natomiast analizy wewnętrzne prowadzone są przez samo przedsiębiorstwo. Opierają się one nie tylko na sprawozdawczości finansowej (bilansie, rachunku zysków i strat), ale również na szczegółowych danych ewidencji księgowej (księgowości zarządczej, rachunków kosztów), statystyki zakładowej i planowaniu. Analiza wewnętrzna spełnia ważną rolę w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Stąd cel, przedmiot i zakres analizy wewnętrznej jest dużo szerszy aniżeli analizy zewnętrznej. W ujęciu syntetycznym może ona obejmować następujące cele:

–         uogólnienia informacji,

–         szukanie „prawdziwego obrazu firmy”,

–         ocenę informacji,

–         ustalenie decyzji wynikających z przeprowadzonej analizy,

szczegółowy przedmiot i zakres wewnętrznej analizy finansowej zawiera wiele ważnych ocen jak:

–         płynność środków,

–         efektywność gospodarowania (rentowność, zysk, przepływy finansowe),

–         majątek,

–         zdolność kredytowa,

–         wzrost firmy oraz aktywność ekonomiczna

–         ryzyko firmy,

–         polityka socjalna,

–         inflacja itp.

W gospodarce rynkowej przedsiębiorstwa sporządzając analizy wewnętrzne powinny równolegle prowadzić analizy zewnętrzne w stosunku do swoich konkretów, co stanowi podstawę do wartościowych ocen porównawczych o charakterze międzyzakładowym. Na podkreślenie zasługuje również fakt, że nawet w przypadkach gdy oceniane zjawiska powtarzają się w analizie zewnętrznej i analizie wewnętrznej to zakres i stopień szczegółowości badań będzie się obu analizach znacznie różniły.


[1] L. Bednarski, „Analiza finansowa w przedsiębiorstwie” PWE, Warszawa 2000r., str.9.

[2] T. Waśniewski, „Analiza finansowa w przedsiębiorstwie” Warszawa 1997r., str.15.

[3] L. Bednarski „Analiza ….”, PWE, Warszawa 2000r., str.1-12.

[4] T. Waśniewski, „Analiza …”, Warszawa 1997r., str.17-18.

[5] M. Sierpińska, T. Jachna, „Ocena przedsiębiorstwa wg standardów światowych” PWN Warszawa 2000r., str.15.

Klasyfikacja analiz w przedsiębiorstwie

5/5 - (2 votes)

Analizy w przedsiębiorstwie można podzielić wg różnorodnych kryteriów. Do kryteriów takich można zaliczyć:

  • przeznaczenie analiz,
  • czas którego dotyczą,
  • zastosowanie metody badawczej,
  • szczegółowość opracowania.

Rys. 1. Klasyfikacja analiz w przedsiębiorstwie.

 

Źródło : M. Sierpińska, T. Jachna „Ocena przedsiębiorstwa wg standardów  światowych.

W zależności od przeznaczenia, analizy możemy podzielić na:

  • zewnętrzne,
  • wewnętrzne.

Analizy te scharakteryzowałem w następnym podrozdziale.

Biorąc pod uwagę czas, którego analizy dotyczą można wśród nich wyróżnić:

  • analizę retrospektywną,
  • analizę bieżącą,
  • analizę prospektywną.

Analiza retrospektywna zawiera ocenę wyników działań podejmowanych w przeszłości. Dotychczas analizy były nastawione na badanie przeszłości, bez prób uczestnictwa w kształtowaniu przyszłości przedsiębiorstw. Zmiany w funkcjonowaniu gospodarki narodowej, powoduje przesunięcie punktu ciężkości z retrospektywnej oceny działalności gospodarczej przedsiębiorstw na ocenę prospektywną [1].

Analiza bieżąca służy potrzebom operatywnego zarządzania. Chodzi tutaj, aby informacje o negatywnych skutkach pewnych zdarzeń gospodarczych zainteresowane komórki przedsiębiorstwa i jego kierownictwo uzyskiwali i wykorzystywali w czasie umożliwiającym dokonanie ewentualnych korekt, zapewniających prawidłowy tok dalszej działalności [2].

Analiza prospektywna obejmuje ustalenie i ocenę różnych wariantów rozwiązań przy równoczesnym zastosowaniu rachunku ekonomicznego. Analiza sporządzana jest w trakcie przygotowania planów gospodarczych, służy wytyczaniu celów i określaniu środków ich realizacji.

Następne kryteria to metody badań. Rozróżnia się tu:

  • analizę funkcjonalną,
  • analizę kompleksową,
  • analizę decyzyjną.

Analiza funkcjonalna polega na badaniu oddzielnych zjawisk, występujących w działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, przez osoby lub komórki organizacyjne funkcjonalnie odpowiedzialne za kształtowanie się i rozwój tych zjawisk.

Analiza kompleksowa polega na przeprowadzaniu oceny działalności gospodarczej i stanu ekonomicznego z punktu widzenia powiązań i zależności występujących między zjawiskami gospodarczymi.

Analiza decyzyjna sprowadza się do badań wycinkowych, grupujących zjawiska gospodarcze wokół zamierzonej lub zrealizowanej decyzji. Przy rozpatrywaniu zjawisk gospodarczych uwzględnia się wzajemne powiązania i współzależności w obrębie danej decyzji. W tym celu tworzy się ciągi zjawisk gospodarczych w układzie przyczynowo – skutkowym i chronologicznym.

Ostatnim kryterium jest stopień szczegółowości badań. Kryterium to dzieli się na:

  • analizę ogólną,
  • analizę szczegółową.

Analiza ogólna, obejmująca całokształt działalności przedsiębiorstwa, oparta jest na wąskiej grupie odpowiednio dobranych wskaźników syntetycznych. Jest ona przydatna głównie do ogólnej oceny działalności gospodarczej.

Analiza szczegółowa polega na badaniu określonego odcinka działalności, względnie określonego problemu, w sposób szczegółowy, oparty na szerokim zakresie informacji i wskaźników umożliwiających uchwycenie zależności przyczynowo – skutkowych między badanymi zjawiskami[3].


[1] Sierpińska, Jachna, op. cit. str. 14, str.17.

[2] L. Bednarski, op. cit., str.13

[3] Sierpińska, Jachna, „Ocena przedsiębiorstwa wg standardów światowych, PWN, Warszawa 2000r, str.18-19.