Pisanie analiz finansowych, analiz ekonomicznych - prace z analizami

Drugą obok przychodów ze sprzedaży wyrobów (usług) kategorią w rachunku wyników kształtującą wielkość wyniku finansowego są koszty własne sprzedaży (KWS). Są one jednym z najważniejszych mierników charakteryzujących gospodarność przedsiębiorstwa, ponieważ znajdują odzwierciedlenie prawie we wszystkich dziedzinach jego działalności.

Analiza KWS dostarcza decydentom szczegółowych informacji o kształtowaniu się kosztów w różnych przekrojach. W celu wyjaśnienia wielorakości ich powstawania koszty klasyfikuje się najczęściej według:

Rodzaju działalności;

Funkcji realizowanych w przedsiębiorstwie (zaopatrzenie, zbyt, produkcja, zarządzanie itp.)

Zużywanych rodzajów czynników produkcji (koszty rodzajowe);

Wytworzonych wyrobów i usług (nośniki kosztów);

Reagowania na zmiany wielkości produkcji.

Analiza każdej z wyodrębnionej w przedsiębiorstwie struktur kosztów ma na celu: dostarczenie informacji do przyczynowej ich oceny oraz ustalenie czynników oddziałujących na poziom, dynamikę oraz strukturę kosztów.

Ich znajomość służy do wytyczania kierunków umożliwiających zwiększanie efektywności gospodarowania poprzez racjonalne wykorzystanie czynników produkcji i systematyczne obniżanie kosztów własnych.

Analiza KWS powinna dać odpowiedź na następujące pytania:

Jak zmieniają się koszty wraz ze zmianą rozmiarów produkcji;

Jakie koszty są nieuchronne w przypadku zmniejszenia rozmiarów sprzedaży;

W jakim stopniu obecna struktura kosztów wykorzystania zdolności produkcyjnych odpowiada zmianom w kosztach u konkurentów.

Wyniki przeprowadzonej analizy KWS powinny służyć diagnozie stanu i rozwoju przedsiębiorstwa. W celu uszczególnienia analizy KWS i oceny ich wpływu na efektywność działalności gospodarczej przedsiębiorstwa rozpatrzymy je nieco dokładniej.

Ustalimy jakie korzyści i informacje można uzyskać analizując:

Rachunek wyników w układzie porównawczym

Rachunek wyników w układzie kalkulacyjnym;

Realizację zmiany KWS na zmiany wielkości produkcji (usług)

Jednostkowy koszt własny;

Możliwości obniżki KWS.

Przy analizie rachunku wyników w układzie porównawczym koszty grupuje się rodzajowo, dzięki czemu można stwierdzić, jaki jest udział, wpływ i znaczenie poszczególnych czynników produkcji (usług) w przedsiębiorstwie oraz na które z pozycji kosztów powinny być stwierdzone działania racjonalizujące.

Analiza KWS w rachunku wyników w układzie rodzajowym (formularz nr ) sprowadza się do:

Porównania dynamiki KWS z dynamiką produkcji oraz z dynamiką poszczególnych rodzajów kosztów własnych;

Porównania kosztów rzeczywistych poniesionych w badanym okresie z kosztami planowanymi oraz z kosztami poniesionymi w poprzednich okresach;

Oceny struktury KWS w okresie badanym na tle struktury tych kosztów w planie i okresach poprzednich;

Rozpoznania czynników powodujących zmiany w poziomie i strukturze KWS.

Porównanie tempa wzrostu kosztów ogółem oraz oddzielnych ich pozycji z tempem wzrostu produkcji wskaże, które rodzaje kosztów wykazują na korzystne odchylenia i wymagają wnikliwego badania. Do najważniejszych pozycji kosztów w układzie rodzajowym mających związek z produkcją są następujące:

Koszty zużycia surowców i materiałów zależą od wielkości produkcji oraz tempa jej zmian (oczywiste);

Koszty zużycia paliw, energii, obróbki obcej, usług remontowych, transportowych należą do tych na które wywiera głównie wpływ realizacja przedsięwzięć organizacyjno – technicznych;

Amortyzacja – jest podstawą odpisów amortyzacyjnych;

Koszty wynagrodzeń wyznacza udział płac robotników bezpośrednio zatrudnionych przy produkcji.

W ustabilizowanej sytuacji gospodarczej przedsiębiorstwa koszty produkcji wzrastają wolniej niż produkcja, na uwagę również zasługuje fakt, że obniżka wskaźnika udziału kosztów w wartości produkcji będzie tym większa im większa jest dynamika produkcji i im większy jest udział kosztów stałych w kosztach ogółem.

Z dotychczasowych rozważań wynika iż analiza kosztów w układzie rodzajowym ogranicza się do wskazania jedynie zmian w poziomie poszczególnych rodzajów kosztów w relacji do zmian wielkości produkcji. Nie wskazuje natomiast celu w jakim je poniesiono. Stąd też ewidencja i analiza kosztów wyłącznie w układzie rodzajowym może w dostatecznym stopniu zaspokoić potrzeby informacyjne jedynie małych przedsiębiorstw i prowadzących działalność gospodarczą w ograniczonym zakresie.

Analiza KWS w układzie kalkulacyjnym daje poważne rozszerzenie zakresu informacji o KWS a przede wszystkim umożliwia wykazanie związku kosztów z celem – produktem (usługą) dla osiągnięcia którego zostały one poniesione. Układ KWS w układzie kalkulacyjnym służy do ustalenia jednostkowych kosztów wyrobów i usług. Wyodrębnia się w nim koszty bezpośrednie i pośrednie.

Technika analizy KWS w układzie kalkulacyjnym jest taka sama jak w układzie rodzajowym. Sprowadza się do określenia dynamiki poszczególnych pozycji tego układu i porównania jej z dynamiką kosztów ogółem i dynamiką sprzedaży oraz do obliczenia struktury tych kosztów i oceny jej zmian w czasie (formularz nr ) Budowa układu kalkulacyjnego kosztów pozwala stosunkowo łatwo ustalić wielkość uzyskanej obniżki kosztów, względnie powiększenia w poszczególnych składnikach kosztów, przez zastosowanie reguły proporcjonalnego wzrostu kosztów bezpośrednich i mniej proporcjonalnego wzrostu kosztów pośrednich w stosunku do wzrostu produkcji (rysunek nr).

PRODUKCJAKOSZTY BEZPOŚREDNIE (PROPORCJONALNE DO PRODUKCJI)KOSZTY POŚREDNIE (MAŁO PROPORCJONALNE DO PRODUKCJI)PRODUKCJAKOSZTYPRODUKCJAKOSZTY BEZPOŚREDNIE (PROPORCJONALNE DO PRODUKCJI)KOSZTY POŚREDNIE (MAŁO PROPORCJONALNE DO PRODUKCJI)PRODUKCJAKOSZTY

Rysunek: Dynamika kosztów pośrednich i bezpośrednich w odniesieniu do produkcji (reguła proporcjonalności)

Istotne znaczenie przy badaniu poziomu kosztów w układzie kalkulacyjnym ma ocena udziału w nich kosztów pośrednich i bezpośrednich oraz ogólnozakładowych i ogólnowydziałowych.

Ważne znaczenie w analizie KWS ma również określenie czynników kształtujących koszty. W nich tkwią przyczyny zmian dynamiki struktury kosztów.

Najważniejsze z nich to:

Wielkość produkcji i struktura asortymentowa;

Ceny i jakość czynników produkcji;

Wielkość serii produkcyjnych zależna od wielkości zamówień;

Wielkość przedsiębiorstwa;

Typ produkcji i organizacja procesów produkcyjnych.

Pomocnym narzędziem przy analizie KWS w układzie kalkulacyjnym może być formularz nr .

ANALIZA REAKCJI ZMIAN KOSZTÓW NA ZMIANY WIELKOSCI PRODUKCJI.

Z punktu widzenia zmian KWS następujących pod wpływem zmian wielkości produkcji można wyodrębnić:

Koszty stałe

Koszty zmienne

Do określenia w przedsiębiorstwie, które z nich są stałe a które zmienne najczęściej stosuje się następujące metody:

Księgowa;

Statystyczna;

Matematyczna.

Podstawą we wszystkich metodach rozdziału kosztów na stałe i zmienne jest wiedza jakim zmianom podlegają koszty stosowne do zmian zachodzących przy wykorzystywaniu zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa.

Pomocną do rozwiązania tego problemu może być formuła:

WSKAŹNIK REAGOWALNOŚCI KOSZTÓW=RELATYWNA ZMIANA POZIOMU KOSZTÓWRELATYWNA ZMIANA POZIOMU PRODUKCJIWSKAŹNIK REAGOWALNOŚCI KOSZTÓW=RELATYWNA ZMIANA POZIOMU KOSZTÓWRELATYWNA ZMIANA POZIOMU PRODUKCJI

W wyniku badań ustalono, że wśród kosztów stałych można wyróżnić:

Koszty absolutnie stałe;

Koszty skokowo stałe.

Natomiast w kosztach zmiennych ze względu na ich stopień reagowalności na zmiany wielkości produkcji mogą być:

Proporcjonalne;

Progresywne;

Degresywne;

Regresywne.

W praktyce jednak w przedsiębiorstwie występują obie te grupy kosztów i traktowane są łącznie jako koszty całkowite.

Koszty zmienne są skutkiem decyzji krótkoterminowych natomiast koszty stałe wynikiem decyzji długoterminowych. Bardzo ważną z analitycznego punktu widzenia jest uwaga iż w miarę rozwoju gospodarczego przedsiębiorstwa udział kosztów stałych w kosztach ogółem systematycznie rośnie.

Wzajemne powiązanie między zyskiem, sprzedażą, przychodem, poziomem cen oraz poziomem kosztów stałych i zmiennych stanowi istotę badania innego syndromu diagnostycznego.

ANALIZA JEDNOSTKOWEGO KOSZTU WŁASNEGO SPRZEDAŻY.

Polega ona na:

Porównaniu osiągniętego jednostkowego kosztu własnego i jego składników z przyjętą bazą porównania;

Ocenie struktury jednostkowego kosztu własnego i jej zmian w czasie;

Określeniu i ocenie czynników występujących na odchyleniu jednostkowego kosztu własnego w stosunku do przyjętej bazy porównawczej;

Porównaniu jednostkowego kosztu własnego z jego strukturą z analogicznymi wielkościami w przedsiębiorstwach konkurencyjnych oraz z wielkościami średnio branżowymi.

Przy analizie jednostkowego kosztu własnego szerokie zastosowanie mają matematyczne metody. Stanowią one problem sam w sobie i nie będą w pracy eksponowane.

ANALIZA OBNIŻKI KOSZTÓW WŁASNYCH.

Problem obniżki kosztów działalności gospodarczej przedsiębiorstwa ma szczególne znaczenie i powinien być widziany nie tylko przez kierownictwo przedsiębiorstwa ale również cała jego załoga. W konsekwencji działania zmierzające do obniżki kosztów powinny kierować się następującymi normami:

Działalność badawczo rozwojowa nie powinna powodować kosztów wyższych od 15 % sprzedaży;

Koszty bezpośrednie sprzedaży (koszty bezpośrednie + koszty wydziałowe) nie powinny być wyższe niż 35 – 40%, w relacji do sprzedaży.

Koszty ogólne i administracyjne powinny zawierać się w przedziale 10 – 15% sprzedaży.

Koszty sprzedaży powinny być w granicach 5 – 10% ogółem kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwo.

Przedsiębiorstwo będzie przynosiło odpowiednie zyski jeżeli jego wyniki nie zrównają się z powyższymi wskaźnikami, lecz będą korzystniejsze. Pamiętać jednak należy, że rentowność przedsiębiorstwa ściśle jest związana ze specyfiką branży i owe przedziały dotyczące granicy KWS powinno się traktować jedynie jako orientacyjne.

DIAGNOZA WPŁYWU PRZYCHODÓW ZE SPRZEDAŻY WYROBÓW (USŁUG) ORAZ KOSZTÓW WŁASNYCH SPRZEDAŻY NA PRZEDSIĘBIORSTWA – WYNIK FINANSOWY PRZEDSIĘBIORSTWA.

Podstawowym wynikiem oceny działalności przedsiębiorstwa jest wynik finansowy (WF). Wynik finansowy dodatni jest zyskiem, natomiast wynik ujemny jest stratą przedsiębiorstwa. Z punktu widzenia konstrukcji tego miernika określa się go jako różnicę między przychodem ze sprzedaży (PS) a kosztami własnymi produkcji (usług) i sprzedaży , (KWS) pomniejszoną o podatek obrotowy (PO) i skorygowaną odpowiednio o saldo strat i zysków nadzwyczajnych (S).

Stąd możemy zapisać ogólne równanie funkcyjne.

WF = f (PS, KWS, PO, S)

Analizując składowe równania możemy powiedzieć, że wynik finansowy przedsiębiorstwa, a więc i efektywność jego gospodarowania będzie tym lepszy im PS będzie większe od sumy KWS, PO i S, a więc gdy:

PS > KWS + PO + S

Przychody ze sprzedaży PS produktów (wyrobów gotowych, robót, usług, towarów) są iloczynem ilości sprzedanych produktów i jednostkowych cen zbytu skorygowanych o należne dopłaty oraz udzielone rabaty, bonifikaty i inne upusty.

Koszty odpowiadające przychodom ze sprzedaży – KSW obejmują:

Techniczny koszt wytworzenia (materiały bezpośrednie, płace bezpośrednie wraz z narzutami oraz koszty wydziałowe);

Koszty zarządu (ogólnozakładowe) związane z utrzymaniem komórek organizacyjnych)

Koszty sprzedaży obejmujące wszystkie koszty związane z realizacją tej funkcji w przedsiębiorstwie;

Koszty handlowe (utrzymanie sklepów, transportu).

Podatek obrotowy – dotacje przedmiotowe i inne o podobnym charakterze pozycje związane z przychodami stanowią wielkość zmniejszającą przeważnie przychód.

Straty i zyski nadzwyczajne – to przeważnie skutki zdarzeń losowych, które nie mogą być włączone do kosztów uzyskanych przychodów (S).

Analiza rachunku wyników, a w zasadzie jego składowych w tym w szczególności wymienionych wyżej składników umożliwią diagnozę stanu i rozwoju przedsiębiorstwa w ogóle.

Obejmuje ona:

Ustalenie i ocenę zmian w wielkościach i strumieniach pieniężnych reprezentujących przychody ze sprzedaży, koszty oraz wynik finansowy i inne wielkości ekonomiczne w kolejnych latach badanego okresu;

Badanie relacji zachodzących pomiędzy poszczególnymi wielkościami ekonomicznymi w rachunku wyników.

Badanie wpływu inflacji na składowe wyniku finansowego.

Przy diagnozie syndromu przychody, koszty, wynik finansowy celowo pominięte zostały przychody i koszty z operacji finansowych jako te, które w diagnozowanym przedsiębiorstwie odgrywają istotną rolę.

Ponieważ rachunek wyników dzięki swojej konstrukcji oraz merytorycznej zawartości informacyjnej obejmuje całą działalność gospodarczą przedsiębiorstwa może stanowić znakomitą bazę do diagnozy jej stanu i prognozy rozwoju.

Do podstawowych kategorii ujętych w rachunku wyników mających wpływ na wyniki działalności gospodarczej przedsiębiorstwa możemy zaliczyć:

Przychody ze sprzedaży wyrobów (usług);

Koszty własne sprzedaży;

Wyniki finansowe (zyski i straty)

W celu dokładniejszej diagnozy ich wpływu na wynik działalności gospodarczej omówione zostaną oddzielnie.

Przychody ze sprzedaży wyrobów i usług są zasadniczym elementem wyniku finansowego przedsiębiorstwa. Kształtują się one pod wpływem różnorodnych czynników zarówno zależnych jak i nie zależnych od przedsiębiorstwa. Przychody ze sprzedaży są więc wynikiem nie tylko ilości sprzedanej produkcji, struktury asortymentowej, jakości i nowoczesności tej produkcji oraz cen realizacji ale również warunków sprzedaży. Warunki te obejmują przede wszystkim sposoby i terminy inkasowania należności oraz czas i formy ich płatności. Ze względu na różnorodność problematyki w chodzącej w zakres analizy przychodów ze sprzedaży wyrobów z zasady ujmuje się ją w cztery zasadnicze grupy:

Analizę ilości, jakości i nowoczesności produkcji (usług);

Analizę odbiorców;

Ocenę polityki marketingowej;

Ocenę warunków sprzedaży.

Analiza ilości produkcji i przychodów z jej sprzedaży powinna się rozpocząć od stopnia wykonania planu oraz dynamiki wartości w stosunku do okresów ubiegłych (formularz nr 10). Określenie zmian w globalnym kwotach sprzedaży wyznacza kierunek dalszych jej badań. W przypadku spadku sprzedaży, przyczyn tej sytuacji należy szukać w pierwszej kolejności w strukturze asortymentowej produkcji (Formularz nr 11) i jej nowoczesności (formularz nr 12), a następnie należy określić w jakich segmentach rynku nastąpił ten spadek (Formularz nr 13). Pomocniczym narzędziem analitycznym do tych badań są formularze nr 14 i 15. Na ich podstawie możemy ustalić, które produkty sprzedaje się najlepiej, jaką uzyskujemy za nie cenę realizacji oraz strukturę i dynamikę sprzedaży poszczególnych asortymentów. Otrzymane wyniki mogą stanowić podstawę do podejmowania decyzji w jakim kierunku i zakresie oraz czasie przedsiębiorstwo powinno rozwijać swoje produkty.

Analiza jakości i nowoczesności produktów (usług) jest kolejnym istotnym czynnikiem wpływającym na przychód ze sprzedaży wyrobów (usług). Doskonalenie produkcji (usług) unowocześnianie jej jest nieodzownym warunkiem sprzedaży wyrobów. Ocenę nowoczesności produkcji, jej jakości, nowoczesność możemy ustalić analizując dane w formularzu nr 12.

Ilościowo nowoczesność produkcji (usług) można wyrazić również formułą:

WSKAŹNIK NOWOŚCI PRODUKCYJNYCH (USŁUG)  WARTOŚĆ SPRZEDANYCH WYROBÓW (USŁUG) NOWO URUCHOMIONYCH    SPRZEDAŻ NETTOWSKAŹNIK NOWOŚCI PRODUKCYJNYCH (USŁUG)  WARTOŚĆ SPRZEDANYCH WYROBÓW (USŁUG) NOWO URUCHOMIONYCH    SPRZEDAŻ NETTO

= =x 100x 100

Jakość produkcji (usług) wyznacza cenę wyrobu (usługi). W przypadku niedotrzymania zadanych parametrów bądź norm może to być podstawą do znacznych upustów lub bonifikat cenowych, które w rezultacie zmniejszają przychody ze sprzedaży.

Do oceny jakości produkcji (usług) można przyjąć również wskaźnik reklamacji:

WSKAŹNIK REKLAMACJI= WARTOŚĆ SPRZEDAŻY PRODUKCJI ZAREKLAMOWANEJ X 100% SPRZEDAŻ NETTOWSKAŹNIK REKLAMACJI= WARTOŚĆ SPRZEDAŻY PRODUKCJI ZAREKLAMOWANEJ X 100% SPRZEDAŻ NETTO

Ostatecznym rezultatem analizy jakości i nowoczesności produkcji powinien być program doskonalenia jej parametrów z punktu widzenia potrzeb i upodobań odbiorców.

Analizę odbiorców zaczyna się od specyfikacji kryteriów klasyfikacji odbiorców. Najczęściej grupy odbiorców klasyfikuje się ze względu na:

Grupy asortymentowe produktów (usług);

Wartość sprzedaży;

Efektywność sprzedaży;

Rodzaje i typy odbiorców;

Częstotliwość dokonywanych zakupów;

Obszary, regiony sprzedaży;

Specyficzne cechy odbiorców.

Bardzo pomocne w analizie odbiorców są informacje zawarte w stosownych formularzach wcześniej omawianych. Zawierają one w treści: zestawienie odbiorców według rodzajów produktów, według rentowności obrotów i efektywności sprzedaży, według kanałów zbytu, według regionów zbytu, fluktuacji odbiorców i usług przedsiębiorstwa. Analiza wyszczególnionych formularzy pozwala odpowiedzieć na szereg interesujących decydentów pytań:

Jakie produkty najchętniej kupują poszczególni odbiorcy;

Jaka grupa odbiorców dokonując zakupów jest szczególnie atrakcyjna dla przedsiębiorstwa i wpływa w największym stopniu na wypracowane zyski;

Jakie należy wybrać kierunki doskonalenia wyrobów aby zaspokoić potrzeby odbiorców z różnych kanałów;

W jakim regionie (obszarze geograficznym) przedsiębiorstwo osiąga określone obroty ze sprzedaży brutto;

Jakie są przyczyny utraty odbiorców .

Dane z analizy poszczególnych formularzy często uzupełnia się formularzami np. na minimalną wielkość dostawy:

KOSZTY STAŁE REALIZACJI DOSTAWY UDZIAŁ DOCHODU BRUTTO UZYSKANEGO OD DANEGO ODBIORCY W DOCHODACH BRUTTO OGÓŁEM KOSZTY STAŁE REALIZACJI DOSTAWY UDZIAŁ DOCHODU BRUTTO UZYSKANEGO OD DANEGO ODBIORCY W DOCHODACH BRUTTO OGÓŁEM MINIMALNA WIELKOŚĆ DOSTAWY MINIMALNA WIELKOŚĆ DOSTAWY==

MINIMALNA WIELKOŚĆ DOSTAWY =MINIMALNA WARTOŚĆ ZAMÓWIENIACENA JEDNOSTOWA PRODUKTUMINIMALNA WIELKOŚĆ DOSTAWY =MINIMALNA WARTOŚĆ ZAMÓWIENIACENA JEDNOSTOWA PRODUKTUoraz

Dobra znajomość odbiorców pozwala zorientować przedsiębiorstwo na klienta. Natomiast rynkowa orientacja oznacza dla przedsiębiorstwa konsekwentne reagowanie na jego potrzeby.

Kolejnym istotnym czynnikiem kształtującym przychody ze sprzedaży wyrobów (usług) jest polityka marketingowa w tym polityka cenowa prowadzona przez przedsiębiorstwo. Zależy od niej wielkość popytu na określony wyrób, a więc i wielkość produkcji.

Polityka cenowa przedsiębiorstwa jest zdeterminowana przez cele, które są odbiciem jego aktualnej sytuacji i układu sił rynkowych oraz wyboru strategii.

Stąd zachowania przedsiębiorstwa na rynku mogą przybrać następujące formy:

Przetrwanie;

Maksymalizację zysku;

Maksymalizację obrotów;

Optymalizację wzrostu;

Politykę „zbierania śmietany”;

Cenę prestiżu.

Wybór jednej z zaprezentowanych strategii przez przedsiębiorstwo zależy od konkurencji i sytuacji rynkowej.

Natomiast wrażliwość cenowa popytu zależy od szeregu czynników takich jak:

Oryginalność i jakość produktu;

Znajomość przez konsumentów substytutów;

Udział ceny wyrobu w wydatkach globalnych konsumenta;

Względny poziom cen;

Wykorzystanie tzw. zakupów zamortyzowanych;

Koszty magazynowania wyrobów.

Szczególnie ważnym czynnikiem mającym wpływ na rozmiary sprzedaży jest wielkość wydatków na reklamę. Dobrze zorganizowana reklama zmienia skłonność nabywcy do wyrobów (usług) przedsiębiorstwa, a jej koszty zwracają się z nawiązką w postaci znacznego wzrostu obrotów przedsiębiorstwa.

Przedsiębiorstwo negocjując z odbiorcą cenę sprzedaży wyrobów równocześnie negocjuje warunki tej sprzedaży. Szczególnie istotne stają się terminy inkasowania należności za wyroby i usługi. Nie pozostają one bez wpływu na wyniki ekonomiczne przedsiębiorstwa. Wydłużanie terminu inkasowania należności zwiększa zapotrzebowanie na kapitał obrotowy. Jego źródłem mogą być środki własne, które zamrożone w kredytach dla odbiorców nie przynoszą zysków lub kredyty bankowe, z których korzystanie z kolei pociąga za sobą koszty w postaci odsetek.

Reasumując. Omówienie czynników mających bezpośredni wpływ na przychód ze sprzedaży wyrobów (usług) jest w rzeczywistości analizą najważniejszej kategorii z rachunku wyników – przychody ze sprzedaży. Ustalenie przyczyn ich wzrostu lub zmniejszenia stanowi odpowiedź na pytanie główne: jaki wpływ przychody ze sprzedaży wyrobów (usług) mają na wynik finansowy przedsiębiorstwa.

Syndrom diagnostyczny PKW jest najbardziej złożony ze wszystkich dotychczas omawianych w pracy.

Zawiera w konstrukcji trzy główne strumienie pieniężne odnotowane w rachunku wyników jako przychody, koszty oraz wyniki finansowe. Są to składniki, które decydują o całej działalności gospodarczej analizowanego przedsiębiorstwa. Stąd też konstruowany syndrom diagnostyczny wymaga bardzo szerokiego wachlarza różnych danych oraz obliczonych na ich bazie wskaźników. Odzwierciedlają one w syndromie PKW istotne dla efektywności gospodarczej przedsiębiorstwa stany, zjawiska oraz procesy. Idea konstrukcji i diagnozy syndromu PKW metodą analizy rachunku wyników (MARW) przedstawia rysunek nr 5 . z rysunku wynika iż syndrom PKW zbudowany jest z symptomów (wskaźników) ekonomicznych dotyczących:

Przychodów przedsiębiorstwa uzyskiwanych w wyniku jego działalności operacyjnej, finansowej i inwestycyjnej;

Kosztów uzyskania przychodów

Wyników finansowych powstałych z różnicy różnych przychodów i kosztów oraz podatków obowiązujących w RP.

METODAANALIZYRACHUNKUWYNIKÓW(MARW)  SYNDRODIAGNOSTYCZNYNR 5 – PKWRACHUNEK WYNIKÓW FORMULARZ NR 2A, 2BANALITYCZNE ZESTWIENIA RACHUNKU WYNIKÓW FORMULARZE NR 8,9ZESTAWIENIA INFORMACJI W FORMULARZACH NR OD 10 DO 15 DIAGNOZA PKWMETODAANALIZYRACHUNKUWYNIKÓW(MARW)  SYNDRODIAGNOSTYCZNYNR 5 – PKWRACHUNEK WYNIKÓW FORMULARZ NR 2A, 2BANALITYCZNE ZESTWIENIA RACHUNKU WYNIKÓW FORMULARZE NR 8,9ZESTAWIENIA INFORMACJI W FORMULARZACH NR OD 10 DO 15 DIAGNOZA PKW

Rysunek nr 5. Idea budowy syndromu diagnostycznego – przychody, koszty, wynik finansowy przedsiębiorstwa oraz jego diagnozy metodą analizy rachunku wyników.

Jak wynika z rysunku nr 5 syndrom diagnostyczny PKW odwzorowany jest przez odpowiednio zestawione w formularzach 9 – 14 informacje dotyczące przychodów kosztów oraz wyników finansowych. Ponadto tworzą go występujące pomiędzy tymi informacjami związki ilościowe i jakościowe znajdujące swój wyraz we wskaźnikach struktury i dynamiki.

Skonstruowany syndrom diagnostyczny ma charakter uniwersalny. Zapewnia to badanie strumieni przepływów pieniężnych w różnych przekrojach. Głównie w układzie porównawczym i kalkulacyjnym – rozwiniętym lub w postaci analitycznej – skróconej.

Ponadto strumienie pieniężny powstałe w wyniku różnicy przychodów i kosztów mogą być korygowane przez odsetki od kredytów oraz obowiązkowe podatki.

Tak skonstruowany syndrom PKW stanowi liczbowy model działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, który z powodzeniem może być wykorzystywany do jego diagnozy jego stanu i rozwoju, metodą analizy rachunku wyników.

Formularz nr 8Formularz nr 8ZESTAWIENIE INFORMACJI ODZWIECIEDLAJĄCEJ SYNDROM DIAGNOSTYCZNY PRZYCHODY – KOSZTY – WYNI FINANSOWY (PKW)

ZESTAWIENIE ANALITYCZNE STRUKTURY I DYNAMIKI RACHUNKU WYNIKÓW WARIANT PRÓWNAWCZY

Źródło: opracowanie własne.

Formularz nr 9

ZESTAWIENIE ANALITYCZNE STRUKTURY I DYNAMIKI RACHUNKU WYNIKÓW WARIANT KALKULACYJNY

Źródło: opracowanie własne

Formularz nr 10Formularz nr 10PORÓWNANIE WIELKOŚCI PRODUKCJI I PRZYCHODÓW ZE SPRZEDAŻY

Formularz nr 11Formularz nr 11

STRUKTURA ASORTYMENTOWA SPRZEDAŻY I JEJ RENTOWNOŚĆ.

Formularz nr 12Formularz nr 12

STRUKTURA ASORTYMENTOWA PRODUKCJI (USŁUG) WEDŁUG CZASU JEJ

URUCHOMIENIA

Formularz nr 13 Formularz nr 13

ZESTAWIENIE ODBIORCÓW WEDŁUG RODZAJÓW PRODUKTÓW

Formularz nr 14Formularz nr 14

ZESTAWIENIE ODBIORCÓW WEDŁUG WIELKOŚCI OBROTÓW I EFEKTYWNOŚCI SRZEDAZY

Formularz nr 15Formularz nr 15

ZESTAWIENIE ODBIORCÓW WEDŁUG KANAŁÓW ZYSKU

A. BUDOWA SYNDROMU DIAGNOSTYCZNEGO – FINANSOWANIE MAJĄTKU PRZEDSIĘBIORSTWA

Syndrom diagnostyczny – finansowanie majątku przedsiębiorstwa (FM) kapitałami własnymi i obcymi konstruujemy z wybranych wartości składników aktywów i pasywów bilansu przedsiębiorstwa oraz obliczonych na ich podstawie wskaźników struktury składników majątkowo – kapitałowych. Do konstrukcji syndromu FM z aktywów bilansu przedsiębiorstwa korzystamy z wartości następujących składników:

Majątek trwały – MT;

Majątek obrotowy – MO;

Aktywa ogółem – A;

Natomiast z pasywów takich jak:

Kapitał własny – KW;

Zobowiązania długoterminowe – ZD;

Zobowiązania krótkoterminowe – ZK;

Pasywa ogółem – P.

Ponadto obliczamy na ich podstawie dodatkowe składniki finansowania majątku takie jak:

KS = KW + ZD – nazywane kapitałem stałym;

KO = KS – (MT – Od) – nazywane kapitałem obrotowym

lub KO = – ZK – nazywane kapitałem pracującym

gdzie Od – odsetki od kapitału długoterminowego za okres jednego roku sprawozdawczego.

Ponadto na podstawie wymienionych wyżej ilościowych bezwzględnych składników bilansu, konstruowany syndrom diagnostyczny jest wzbogacony o sześć jakościowych względnych wskaźników ekonomicznych.

Ich nazwę oraz sposób obliczania przedstawione zostały w formularzu nr 7.

Ideę budowy syndromu diagnostycznego FM oraz jego diagnozy metodą poziomej analizy bilansu przedstawia rysunek nr 4.

METODAPOZIOMEJANALIZYBILANSU(MPAB)FORMULARZ NR 7SKŁADNIKI BILANSU:MT, MO, A, KW,ZD, ZK, P, KS, KOWSKAŹNIKI STRUKTURYKAPITAŁOWO – MAJĄTKOWEJW1 – W6SYNDROM DIAGNOSTYCZNY NR 4 – FMDIAGNOZA – FMETODAPOZIOMEJANALIZYBILANSU(MPAB)FORMULARZ NR 7SKŁADNIKI BILANSU:MT, MO, A, KW,ZD, ZK, P, KS, KOWSKAŹNIKI STRUKTURYKAPITAŁOWO – MAJĄTKOWEJW1 – W6SYNDROM DIAGNOSTYCZNY NR 4 – FMDIAGNOZA – F

Rysunek nr 4 :Idea budowy syndromu diagnostycznego – finansowanie majątku przedsiębiorstwa oraz jego diagnoza metodą poziomej analizy bilansu.

Jak widać z rysunku wnętrze syndromu diagnostycznego tworzą stosownie dobrane składniki bilansu, obliczane na ich bazie dodatkowe składniki majątku KS i KO oraz wskaźniki struktury kapitałowo – majątkowej. Rysunek również informuje, że w wyniku przeprowadzenia badania syndromu FM metodą poziomej analizy bilansu otrzymujemy diagnozę stanu finansowania przedsiębiorstwa.

B. DIAGNOZA SYNDROMU DIAGNOSTYCZNEGO – FINANSOWANIE PRZEDSIĘBIORSTWA METODĄ POZIOMEJ ANALIZY BILANSU.

Przedmiotem badania syndromu diagnostycznego – finansowanie majątku przedsiębiorstwa (FM) metodą poziomej analizy bilansu (MPAB są powiązane, a pomiędzy pozycjami aktywów i pasywów, pozwalające na dokonanie oceny struktury kapitałowo – majątkowej przedsiębiorstwa.

Punktem wyjścia w diagnozowaniu syndromu – FM jest wypełnienie formularza nr 7 danymi z bilansu przedsiębiorstwa, obliczenie na ich podstawie wartości pomocniczych KW, KS i KO oraz wskaźników struktury kapitałowo – majątkowej W1 W6. Przy czym wartości wskaźników mogą być obliczone w procentach lub liczbach wskazujących krotność udziału wartości jednego składnika w drugim.

Każdy z tych składników jest nośnikiem informacji o syndromie diagnostycznym. Wartość określonych wskaźników informuje diagnostyka o stanie równowagi ekonomicznej po między majątkiem i kapitałami jego finansowania jak również o strategii realizowanej przez przedsiębiorstwo.

Wskaźnik pokrycia majątku trwałego (MT) kapitałami własnymi (KW) – W1 obliczamy na podstawie formuły:

KW

W1 =

MT

Informuje on nas w jakim stopniu majątek trwały jest finansowany przez kapitał własny. Jeżeli wartość:

KW

0,5 < W1 = < 1,0

MT

to oznacza, że finansowanie majątku trwałego kapitałem własnym jest poprawne (złota reguła bilansowa).

Trwałe składniki majątku przedsiębiorstwa powinny być finansowane z kapitału własnego, ponieważ ta właśnie część majątku jak również kapitału własnego jest do dyspozycji przedsiębiorstwa na dłuższy czas. Nie właściwe angażowanie kapitałów własnych w finansowanie składników majątku trwałego jest zbyt ryzykowne ponieważ zaangażowane w ten sposób środki finansowe są zamrożone przez długi okres czasu. Ich odzyskiwanie odbywa się za pośrednictwem amortyzacji w drodze sprzedaży udziałów akcji, obligacji ewentualnie w miarę zwrotu udziałowych pożyczek długoterminowych. W celu zachowania równowagi finansowej niezbędne jest więc stosowne pokrycie majątku trwałego stabilnymi środkami finansowania nie wymagającymi szybkiego zwrotu. Funkcję taką spełnia kapitał stały (KS), który może być wykorzystywany przez firmę gdy na pokrycie majątku trwałego (MT) brakuje kapitału własnego. Wskaźnikiem regulującym poprawne finansowanie majątku przedsiębiorstwa jest W2:

KS

W2 = > 1,0

MT

Pełne pokrycie majątku trwałego kapitałami długoterminowymi (KW i ZD) – oznacza spełnienie warunku złotej reguły finansowej sprzyja ona redukcji ryzyka finansowego. Nie pełne pokrycie stwarza natomiast sytuację ciągłego zagrożenia płynności finansowej przedsiębiorstwa. Finansowanie majątku trwałego tylko krótkoterminowymi kapitałami obcymi nawet w niewielkim zakresie jest bardzo ryzykowne ponieważ wymaga stałego, częstego odnawiania zobowiązań i w nie sprzyjających dla przedsiębiorstwa okolicznościach mogą powstać trudności w pozyskaniu środków finansowych. Przedsiębiorstwo może stracić płynność finansową. Pojawia się wówczas perspektywa zlikwidowania części trwałych składników majątkowych. Pozbywanie się jednak rzeczowych składników majątku trwałego stwarza niebezpieczeństwo naruszenia podstaw działalności operacyjnej przedsiębiorstwa.

Biorąc pod uwagę fakt iż kapitał stały obejmuje fundusze własne oraz fundusze obce długoterminowe bardzo istotne jest w jakim stopniu majątek trwały finansowany jest kapitałem własnym a jakim kapitałem obcym. Do tej relacji szczególną uwagę przywiązują dawcy długoterminowego kapitału obcego. Kapitał własny spełnia funkcję gwarancyjną kredytodawcy. Są oni skłonni udostępnić swoje kapitały co najwyżej do wysokości równej wartości kapitału własnego. Wymusza to aby W2 spełniał warunek W2 > 0,5. spełnienie tego warunku tak aby było W2 na poziomie 0,5 oznacza, że majątek trwały w połowie będzie finansowany kapitałem własnym a w połowie długoterminowym kapitałem obcym. Górną granicę tej relacji wyznacza sytuacja, gdy majątek trwały w całości znajduje pokrycie w kapitale własnym Wówczas W2 = 1. Utrzymanie wartości tego wskaźnika w przedziale zmienności [0,5 – 1,0] ogranicza ryzyko utraty płynności związanej z brakiem gwarancji ciągłego dostępu do określonej linii kredytowej. Sprzyja to również angażowaniu się przedsiębiorstwa w finansowanie nie tylko środków trwałych, lecz również obrotowych środków majątku, co dodatkowo stabilizuje płynność krótkoterminową. Relacja 0,5 ≤ W2 ≤ 1,0 warunkuje stan złotej reguły bankowej.

Opisane dwie relacje charakteryzujące poziomą strukturę bilansu odnoszą się do płynności długoterminowej. Dla utrzymania równowagi finansowej przedsiębiorstwa nie mniej istotne jest zachowanie płynności krótkoterminowej (bieżącej). Łączy się to z finansowaniem składników majątku obrotowego. Podstawowym źródłem finansowania majątku obrotowego są kapitały krótkoterminowe (krótkoterminowe kredyty bankowe, pożyczki, bony komercyjne, oraz zobowiązania bieżące).

Jeżeli zobowiązania krótkoterminowe (ZK) w pełni pokrywają majątek obrotowy (MO) wówczas zachowana jest złota reguła bilansowa w stosunku do obrotowych składników majątku przedsiębiorstwa. Oznacza to, że:

ZK

W3 = = 1

MO

Jeżeli W3 jest większe od jedności to stan taki pozytywnie jest przyjmowany przez wierzycieli i kredytodawców. Powszechnie uważa się iż W3 powinien kształtować się w granicach 1 ≤W3 < 2.

Oznacza to wówczas dodatnią różnicę miedzy kapitałem stałym a majątkiem trwałym (rysunek nr ).

MTMOZKKS = KW+ZDMTMOZKKS = KW+ZD

MT < KS

+ KO+ KO

MO > ZKMO > ZK

i, że część kapitał długoterminowych pozostaje do ciągłej dyspozycji przedsiębiorstwa i służy finansowaniu środków obrotowych. Przy czym kapitał obrotowy może być:

W pełni kapitałem własnym;

Sumą części kapitału własnego i zobowiązań długoterminowych;

Kapitałem obcym – pochodzącym z kredytów i pożyczek długoterminowych.

Przypadek pierwszy wskazuje na mocne podstawy finansowe przedsiębiorstwa.

Drugi przypadek najczęściej występujący należy rozpatrywać w kontekście kosztu kredytu i rentowności kapitału stałego. Jeżeli rentowność kapitału stałego jest wyższa od stopy procentowej kredytu długoterminowego sytuacja dla przedsiębiorstwa jest korzystna jeżeli odwrotnie sytuacja finansowa przedsiębiorstwa może być zagrożona.

Przypadek trzeci – raczej teoretyczny wskazuje z dużym prawdopodobieństwem na złą sytuację finansową przedsiębiorstwa.

W przypadku gdy: MT > KS i MO < ZK, wartość kapitału obrotowego jest ujemna (rysunek nr )

MOMTZKKS = KW+ZD- KOMOMTZKKS = KW+ZD- KO

MT > KS

MO < ZK

Części środków trwałych (MT) musi być finansowana zobowiązaniami krótkoterminowymi. Sytuacja taka występująca w przedsiębiorstwie wskazuje na duże trudności finansowe. Nie ma jednak podstaw aby jednoznacznie wystawić takiej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa negatywną ocenę. Może to świadczyć, że przedsiębiorstwa zwlekają z regulowaniem swoich zobowiązań a starają się możliwie szybko odbierać swoje należności. w ten sposób można uzyskać nadwyżkę finansową, z której mogą być finansowane środki trwałe. Powodzenie jednak takiego przedsięwzięcia zależy od dostawców i odbiorców. Warunkiem koniecznym jest aby dostawcy cierpliwie czekali na zapłatę a odbiorcy bez zwłoki płacili za zakupione produkty. Zwłoka może być jednak bardzo kosztowna jeżeli wierzyciele zażądają karnych odsetek.

W praktyce jednak mamy do czynienia z sytuacją gdy część środków obrotowych finansowana jest kapitałem stałym – nadwyżka wartości kapitału stałego nad wartością majątku trwałego. Ta część kapitału stałego, która finansuje środki obrotowe określana jest mianem kapitału obrotowego netto. Im większy jest kapitał pracujący tym mniejsze jest ryzyko wynikające z uruchomienia części środków obrotowych (zapasów, należności) lub też wynikających ze strat związanych z tymi środkami. Decyduje o tym większość udziału kapitału obrotowego (KO) w majątku obrotowym (MO), a więc składnik W6, który możemy określić w procentach z zależności:

KO

W6 % = x 100%

MO

oraz wskaźnik W4, który obliczamy z formuły:

KW

0,3 < W4 = < 0,75

MT + MO

Wyraża on strukturę kapitałową przedsiębiorstwa i informuje o stopniu finansowania majątku kapitałem własnym. W miarę zwiększania zobowiązań w pasywach przedsiębiorstwa rośnie ryzyko w zakresie zdolności płatniczej. Kredytodawcy, wierzyciele i potencjalni inwestorzy akceptują poziom zadłużenia tylko w określonych granicach. Trudno wyobrazić sobie przedsiębiorstwo w całości finansowane kapitałem obcym, podobnie jak w normalnie funkcjonującej gospodarce rzadko spotyka się przedsiębiorstwa, których działalność opiera się tylko na kapitałach własnych. Nawet małe podmioty gospodarcze korzystają z kredytu kupieckiego. W zależności od strategii przyjętej przez przedsiębiorstwo można wyznaczyć przedziały zadłużenia. Najlepiej gdy KW : KO = 1:1. Górną granicę zadłużenia, którą mogą zaakceptować kredytodawcy to KW : KO = 1:2, a więc do 70% wartości pasywów. Jako dolną granicę zadłużenia można uznać relację KW : KO = 3:1, co oznacza, że udział zobowiązań w finansowaniu przedsiębiorstwa wynosi ¼. Poniżej tej granice można mówić o bardzo małym zainteresowaniu przedsiębiorstwa korzystaniem z kapitału obcego.

Wskaźnik W5 – udział kapitału obrotowego (KO) w finansowaniu majątku (M= MT + MO) określamy z zależności:

KO

W 5% = x 100%

M

Informuje on diagnostę w jakim stopniu majątek przedsiębiorstwa jest zasilany przez kapitał obrotowy. To znaczy jaka część kapitału stałego zmniejszonego o wartość majątku trwałego i odsetek od kapitału długoterminowego finansuje majątek przedsiębiorstwa, co możemy zapisać:

KS – (MT – Od)

W5 % = x 100%

M

Jak widać z formuły należy dążyć do takiej wartości W5 aby można było przy zaciągniętych długach i spłacanych odsetkach prowadzić racjonalną gospodarkę finansową przedsiębiorstwa.

Przedstawiony komentarz do obliczonych wskaźników W1 – W6 jedynie częściowo tylko wychodzi naprzeciw diagnostom, którzy postawi sobie za cel zdiagnozowanie stanu finansowania majątku przedsiębiorstwa jego kapitałami.

Przedstawiony stan wiedzy dostępny w literaturze przedmiotu wymaga dużego doświadczenia w pracy diagnostycznej i głębokiej wiedzy o procesach ekonomiczno – finansowych zachodzących w diagnozowanym przedsiębiorstwie.

Wykorzystanie przedstawionego materiału wspomagającego diagnostę zapewnia dużą swobodę w interpretowaniu przedstawionych wskaźników i wyciągania wniosków co do stanu równowagi ekonomiczno – finansowej przedsiębiorstwa.

Schemat nr Schemat nr

STRUKTURA MAJĄTKOWO – KAPITAŁOWA PRZY RÓŻNYCH RODZAJACH STRATEGII FINANSOWEJ PRZEDSIĘBIORSTWA (PRZYKŁAD)

STRATEGIA UMIARKOWANA

MT = 120MT = 120KS = 150KP = 30KS = 150KP = 30KW = 100KW = 100

MO = 80MO = 80ZD = 50ZD = 50

ZK = 40ZK = 40

STRATEGIA AGRESYWNA

KS = 120KS = 120KW = 40KW = 40MT = 120MT = 120

ZD = 80ZD = 80

ZK = 40ZK = 40MO = 80MO = 80

KP = 0

STRATEGIA ZACHOWAWCZA

KS = 160KP = 40KS = 160KP = 40KW = 120KW = 120MT = 120MT = 120

MO = 80MO = 80ZD = 40ZD = 40

ZK = 40ZK = 40

SUMA BILANSOWA = 200

ODSETKI OD KAPITAŁU DŁUGOTERMINOWEGO Od – POMINIĘTO.

Formularz nr 8Formularz nr 8GRAFICZNA INTERPRETACJA DIAGNOZY SYNDROMU – FINANSOWANIE MAJĄTKU PRZEDSIĘBIORSTWA METODĄ POZIOMEJ ANALIZY BILANSU

I ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA 50% < W1 <100%KAPITAŁ. (ZOBOW.) DŁUGOTERMINOWE ZŁOTA REGUŁA FINANSOWANIAW2 = KS / MT > 1W6 = KO / MO (UDZIAŁ)W4 = KW / AW3 = ZK / MO > 1 ÷ 2II ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA W5 = KO / A (UDZIAŁ)MAJĄTEKTRWAŁYKAPITAŁWŁASNYKAPITAŁ STAŁYKAPITAŁ OBROTOWYKAPITAŁ (ZOBOWIĄZANIA)KRÓTKOTERMNOWEMAJĄTEK OGÓŁEM(AKTYWA)MAJĄTEK OBROTOWYKAPITAŁ OGÓŁEM(PASYWA) I ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA 50% < W1 <100%KAPITAŁ. (ZOBOW.) DŁUGOTERMINOWE ZŁOTA REGUŁA FINANSOWANIAW2 = KS / MT > 1W6 = KO / MO (UDZIAŁ)W4 = KW / AW3 = ZK / MO > 1 ÷ 2II ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA W5 = KO / A (UDZIAŁ)MAJĄTEKTRWAŁYKAPITAŁWŁASNYKAPITAŁ STAŁYKAPITAŁ OBROTOWYKAPITAŁ (ZOBOWIĄZANIA)KRÓTKOTERMNOWEMAJĄTEK OGÓŁEM(AKTYWA)MAJĄTEK OBROTOWYKAPITAŁ OGÓŁEM(PASYWA)

A. BUDOWA SYNDROMU DIAGNOSTYCZNEGO KAPITAŁ PRZEDSIĘBIORSTWA.

Syndrom diagnostyczny kapitał przedsiębiorstwa (K) tworzymy z wybranych wartości składników pasywów i wskaźników struktury i dynamiki (Formularz nr 6).

Jak widać zawiera ona w treści wybrane z pasywów wartości składników kapitału (na dzień, miesiąc i rok), obliczone wskaźniki pasywów struktury oraz ich dynamikę rozwoju.

Ostatnia kolumna w formularzu przygotowana jest do udokumentowania ogólnej oceny stanu poszczególnych składników kapitału w badanych okresach. Ocenę lepiej (L) wpisuje się wtedy gdy wynik analizy badanego wskaźnika jest poprawny. Jeżeli natomiast z interpretacji dotyczących składnika (dynamika, struktura) wynika zła jego ocena wpisujemy literę G co oznacza iż stan i rozwój tego składnika kapitału pogorszył się

W podsumowaniu tej kolumny – ocena L/g obliczamy sumę składników L i G, procentową ich wartość w odniesieniu do liczby przeprowadzonych analiz (L+G) oraz wynik zaznaczamy na wykresie. Wskaźniki struktury kapitału przedsiębiorstwa obliczamy jako udział wartości wybranych składników kapitału w sumie bilansowej pasywów.

DIAGNOZA – KMETODAPIONOWEJ ANALIZY PASYWÓW BILANSU (MPAP)DIAGNOZA – KMETODAPIONOWEJ ANALIZY PASYWÓW BILANSU (MPAP)Ideę budowy syndromu diagnostycznego – kapitał przedsiębiorstwa oraz jego diagnozy metodą pionowej analizy pasywów prezentuje rysunek nr 3.

SYNDROM DIAGNOSTYCZNY NR 3 – KSYNDROM DIAGNOSTYCZNY NR 3 – K

FORMULARZ NR 6SKŁADNIKI GRUP PASYWÓWA, B, C, D, EWSKAŹNIKI STRUKTURY I DYNAMIKI W1 – W12FORMULARZ NR 6SKŁADNIKI GRUP PASYWÓWA, B, C, D, EWSKAŹNIKI STRUKTURY I DYNAMIKI W1 – W12

Rysunek nr 3. Idea budowy syndromu diagnostycznego kapitał przedsiębiorstwa oraz jego diagnozy metodą pionowej analizy pasywów.

Będą to wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi. Ich zestawienia w literaturze przedmiotu można spotkać różne. Do diagnozowania stanu i prognozy rozwoju kapitału przedsiębiorstwa proponuje się przyjąć następujące zestawienia wskaźników:

Wyposażenie przedsiębiorstwa w kapitał własny jako jego udział w pasywach – W1;

Udział kapitału podstawowego w pasywach – W2;

Udział kapitału zapasowego w pasywach – W3;

Udział kapitału rezerwowego w pasywach – W4;

Udział w pasywach nie podzielonego wyniku finansowego z lat ubiegłych – W5;

Udział w pasywach wyniku finansowego netto – W6;

Udział rezerw w pasywach – W7;

Obciążenia przedsiębiorstwa kapitałem obcym jako ich udział w pasywach – W8;

Obciążenia przedsiębiorstwa zobowiązaniami długoterminowymi jako ich udział w pasywach – W9;

Udział kapitału stałego w pasywach – W10;

Obciążenia przedsiębiorstwa zobowiązaniami krótkoterminowymi jako ich udział w pasywach – W11;

Udział w pasywach rozliczeń międzyokresowych – W12.

Wartości poszczególnych wskaźników (symptomów) struktury kapitału W1 – 12 wyrażone w procentach obliczamy według następujących zależności:

KAPITAŁ WŁASNY x 100 A

W1 = ;

PASYWA P

KAPITAŁ PODSTAWOWY x 100 A I

W2 = ;

PASYWA P

KAPITAŁ ZAPASOWY x 100 A III

W3 = ;

PASYWA P

KAPITAŁ REZERWOWY x 100 A IV

W4 = ;

PASYWA P

WYNIK NIE PODZIELONY Z LAT UBIEGŁYCH x 100 A VI

W5 = ;

PASYWA P

WYNIK FINANSOWY NETTO x 100 A VII

W6 = ;

PASYWA P

REZERWY x 100 B

W7 = ;

PASYWA P

KAPITAŁ OBCY (C + D) x 100

W8 =

PASYWA

ZOBOWIĄZANIA DŁUGOOKRESOWE x 100 C

W9 = ;

PASYWA P

KAPITAŁ STAŁY (A + C) x 100

W10 =

PASYWA

ZOBOWIĄZANIA KRÓTKOTERMINOWE x 100 D

W11 = ;

PASYWA P

ROZLICZENIA MIĘDZYOKRESOWE x 100 E

W12 = ;

PASYWA P

Gdzie P – PASYWA = A + B + C + D + E

Tak zbudowany syndrom diagnostyczny kapitału przedsiębiorstwa wzbogacony o informacje szczegółowe zawarte w bilansie stanowi podstawę do dalszych badań diagnostycznych stanu i prognozy rozwoju kapitału.

B. DIAGNOZA SYNDROMU – KAPITAŁ PRZEDSIĘBIORSTWA METODĄ PIONOWEJ ANALIZY PASYWÓW.

Skonstruowany syndrom diagnostyczny kapitał przedsiębiorstwa (K)w postaci danych zawartych w formularzu nr 6 stanowi liczbowy