Bilans przedsiębiorstwa

5/5 - (1 vote)

Przedsiębiorstwo dokonuje bieżąco różnorodnych operacji gospodarczych, które wpływają odpowiednio na wielkości jego majątku, określonego aktywami oraz posiadanych kapitałów własnych i zobowiązań, zwanych pasywami. Operacje te są rejestrowane bieżąco przez księgowość według określonych kryteriów i zasad. Co pewien czas na podstawie tych danych sporządzane są w przedsiębiorstwie sprawozdania finansowe ilustrujące jego aktualną sytuację majątkową i finansową.

Jednym z tych sprawozdań jest bilans. Jest to dokument zawierający zestawienie na określony dzień w ujęciu wartościowym stanu majątku firmy oraz źródeł jego finansowania. Jest on najczęściej sporządzany na koniec roku, chociaż w niektórych przypadkach może być sporządzony na inny dzień. Dzieje się tak w przypadku likwidacji, łączenia czy przekształcenia formy własności firmy.1

Bilans informuje o wielkościach zasobów, jakimi dysponuje firma oraz o źródłach ich finansowania. Dokument ten jest sporządzony przeważnie w formie dwustronnej tabeli (patrz rys.1.). Na lewej stronie wykazywane są, z podziałem na podstawowe pozycje rodzajowe, stanowiące własność przedsiębiorstwa aktywa, tj. składniki majątkowe, a na prawej pasywa, czyli źródła finansowania majątku, na które składają się kapitały własne i zobowiązania.2


1 J. Czekaj, Z. Dresler, op. cit., s. 210.

2 W. Bień, op. cit., s. 86.

Źródła informacji do oceny finansowej

5/5 - (2 votes)

Analiza finansowa ma duże znaczenie w zarządzaniu firmą. Jej zadaniem jest przygotowanie i przetworzenie informacji o działalności, wynikach i sytuacji ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstwa, które stanowią podstawę podejmowania decyzji gospodarczych. Analiza taka umożliwia poznanie i ocenę zjawisk gospodarczych, opracowanie sposobów usprawniania działalności firmy. Zarządzanie firmą w każdej sytuacji może być więc ułatwione przez funkcjonowanie systemu informacyjnego, a szczególnie przez dopływ do kierownictwa analiz ekonomiczno-finansowych. Bez nich bowiem nie można podejmować decyzji dotyczących celów przedsiębiorstwa, sterować nimi, dostosować się do zmieniających warunków zewnętrznych i wewnętrznych. Od dokładności i kompletności takich analiz zależy jakość i celowość podejmowanych decyzji. W związku z tym o wynikach analizy finansowej decydują zebrane materiały źródłowe, które służą do badania zjawisk gospodarczych. Są to materiały wewnętrzne, zawierające dane o przedsiębiorstwie i materiały zewnętrzne, które informują o otoczeniu firmy.

Dane zewnętrzne dotyczą ważniejszych konkurentów, branż, gałęzi i regionów. Umożliwiają one dokonywanie porównań pozycji finansowej danego przedsiębiorstwa w stosunku do otoczenia. Dane takie są publikowane przez same podmioty gospodarcze lub wyspecjalizowane firmy. Swoje wyniki ekonomiczno – finansowe mają obowiązek publikować spółki akcyjne, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w których Skarb Państwa posiada więcej niż połowę udziałów oraz spółki zo.o., komandytowe, cywilne i jawne, które w roku poprzednim zatrudniały średnio ponad 50 osób lub osiągnięty sumę bilansową ponad 1 mln ECU lub przychody netto ze sprzedaży towarów i usług oraz przychody z operacji finansowych ponad 2 mln ECU.1

Dostarczeniem informacji o partnerach gospodarczych zajmują się wywiadownie gospodarcze, zwane też bankami informacji. W Polsce dostarcza takich informacji również Krajowa Izba Gospodarcza, będąca instytucją użyteczności publicznej. Pełna informacja o firmie powinna zawierać dane o formie prawnej przedsiębiorstwa, dacie jego powstania i wpisie w rejestrze handlowym, kapitale założycielskim i udziałowcach, zarządzie, rodzaju działalności, zatrudnieniu i posiadanym majątku oraz wielkości obrotu. Mogą to być również informacje dotyczące stanu ekonomiczno – finansowego firmy, banku kredytującego ją wywiązaniu się z płatności oraz zdolności kredytowej. Informacje takie są uzyskiwane z rejestrów handlowych, bilansów, danych statystycznych, od partnerów w biznesie, opinie banków, a także dane uzyskane bezpośrednio w interesującej nas firmie.2

Dane wewnętrzne, czyli dane o przedsiębiorstwie mogą mieć charakter ewidencyjny lub pozaewidencyjny. Pozaewidencyjne materiały źródłowe do analizy finansowej to: plan finansowy i inne plany gospodarcze krótko – i długoterminowe, kalkuluje wstępne i kosztorysy normy kosztów, wyniki prowadzonych poprzednio analiz, głównie analizy poprzedniego roku, materiały z przeprowadzonych kontroli i rewizji przez organa wewnętrzne i zewnętrzne, materiały i informacje dotyczące przedsiębiorstw krajowych i zagranicznych. Podstawowe znaczenie w analizie finansowej mają jednak materiały źródłowe dotyczące ewidencji gospodarczej. Wśród nich można wyodrębnić: dokumentację pierwotną lub wtórną, stanowiącą podstawę zapasów w urządzeniach ewidencyjnych, zapisy analityczne i syntetyczne (konta, rejestry, taśmy). Rozwiązania ewidencji morą być ustalone przez władze centralne lub wewnętrzne przez przedsiębiorstwo. Obecnie podstawy prawne ewidencji tworzy Ustawa z 29 września 1994 roku o rachunkowości.3


1 M. Sierpińska, T. Jachna, op. cit., s. 41.

2 Tamże, s. 41-42.

3 L. Bednarski, op. cit., s. 33.

Metody deterministyczne

5/5 - (1 vote)

W części badań analitycznych wykorzystuje się metody deterministyczne, między innymi metodę kolejnych podstawień, metodę różnic cząstkowych, metodę funkcyjną, metodę różnicowania itp. Metody te nazywane są również metodami eliminacji, gdyż polegają na eliminacji wpływu jednych czynników i badaniu wpływu pozostałych.1

W obecnej praktyce analitycznej najpopularniejszą i najczęściej stosowaną jest metoda kolejnych podstawień. Polega ona na analizowaniu czynników mających przyczynowy wpływ na wielkość wynikową, a sprowadza się do wyliczenia skutków działania kolejnych czynników. Tą metodą można ustalić np. wpływ sprzedaży, dochodów, kosztów i innych czynników na wynik finansowy przy uwzględnieniu zmian w czasie. Metoda kolejnych podstawień jest mało pracochłonna, ale często prowadzi do niejednoznacznych wyników i nie jest poprawna pod względem matematycznym.2

Metoda różnic cząstkowych jest jedną z metod izolacji, polegającej na wyizolowaniu wszystkich lub wybranych czynników i zbadaniu ich wpływu na daną wielkość ekonomiczną w określonym czasie i w różnych warunkach. Jej istota tkwi w obliczeniach wpływu czynników związku przyczynowo – skutkowego w kolejnych krokach: najpierw jeden czynnik, potem dwa, następnie trzy razem. Czynniki są wyizolowane, ale w pewne grupy odpowiednio powiększane o kolejny czynnik. Gdy liczba czynników jest duża, wówczas wzrasta pracochłonność tej metody.3

Metoda różnicowania również jest odmianą metody izolacji. Polega ona na uwzględnieniu różnic między wielkością bazową a rzeczywistą. Jest to metoda bardzo prosta i mało pracochłonna, ale ma pewne niedomogi z punktu widzenia poprawności matematycznej. Główną jej wadą jest to, że w zależności od przyjętej kolejności podstawień otrzymywane są różne odchylenia cząstkowe. Im więcej rozpatrywanych jest czynników kształtujących wskaźnik, tym więcej może być różnych wyników. Zmienność odchyleń cząstkowych powoduje, że rezultaty tej metody traktowane mogą być jedynie jako orientacyjne.

Pozostałe metody analizy przyczynowej są dużo dokładniejsze, gdyż bez względu na dokonaną kolejność podstawienia czynników wynik jest zawsze ten sam. Są one jednak mniej przydatne w praktyce, ponieważ wymagają dużo prasy, wzrastającej w miarę uwzględniania większej liczby czynników, poza tym są mniej przejrzyste na etapie obliczeń. Jedną z tych metod jest metoda funkcyjna, która polega na ustaleniu wskaźników zmienności poszczególnych czynników, a następnie wykorzystaniu ich do odpowiedniego przeliczenia bazowej wielkości badanego wskaźnika. Jest ona bardzo pracochłonna, ale charakteryzuje się poprawnością matematyczną. Do zwiększenia praktycznej użyteczności metody funkcyjnej i ograniczenia jej pracochłonności celowe jest opracowanie i wykorzystanie nomogramów.4

W praktyce bardzo często firmy ograniczają się jednak do analizy porównawczej. Analiza przyczynowa zaś wykorzystywana jest jedynie do pojedynczych, nie zawsze najistotniejszych wskaźników ekonomicznych. Dokonywanie oceny wielu zdarzeń i procesów gospodarczych tylko na podstawie analizy porównawczej okazuje się zbyt powierzchniowe. Trudno wówczas o skuteczne zapobieganie w przyszłości oddziaływania czynników negatywnych na zaistniałe odchylenia. Poza tym trudności rozszerzenia analizy przyczynowej wiążą się z większą jej pracochłonnością i koniecznością ścisłego sprecyzowania czynników oddziałujących na poszczególne wskaźniki ekonomiczne. Pomocne mogą się tu okazać tablice powiązań przyczynowo-skutkowych podstawowych wskaźników ekonomicznych przedsiębiorstwa. Aby dokładnie i wszechstronnie przeanalizować dane zagadnienie należy poznać typowe prawidłowości w przyczynowym powiązaniu zdarzeń gospodarczych.

Analiza sytuacji finansowej firmy umożliwia ocenę jej zyskowności, wielkości posiadanego majątku, źródeł jego pokrycia, stopnia płynności finansowej i zdolności do obsługi zadłużenia. Stanowi ona także punkt wyjścia do przewidywania przyszłościowego rozwoju sytuacji finansowej firmy. Prace wchodzące w zakres analizy finansowej zależą głównie od kwalifikacji i zasad zorganizowania pracowników, którzy się tym zajmują. W działalności swojej powinni oni uwzględnić odpowiednie rozwiązania metodologiczne i środki techniczne dostosowane do potrzeb zarządzania. W nowoczesnych i dobrze prosperujących przedsiębiorstwach do wykonania konkretnych analiz i ekspertyz ekonomiczno-finansowych angażuje się często odpowiednie firmy konsultingowe i doradcze. Z reguły jednak stosuje się odpowiednie programy komputerowe, które spełniają zapotrzebowanie na konkretne informacje ekonomiczne użyteczne dla decyzji zarządczych.


1 T. Dudycz, Analiza finansowa, Wrocław 2000, s. 27.

2 L. Bednarski, op. cit., s. 27.

3 W. Sasin, op. cit., s. 35.

4 L. Bednarski, op. cit., s. 28-30.

Wyniki finansowy przedsiębiorstwa

5/5 - (1 vote)

Wyniki finansowy przedsiębiorstwa z całokształtu jego działalności, ujęty w wielkościach bezwzględnych, jest sumą algebraiczną wyników zwyczajnych i wyników nadzwyczajnych.

Wyniki zwyczajne pochodzą z celowo podejmowanych przez przedsiębiorstwo operacji gospodarczych: produkcyjnych, handlowych lub finansowych. Są one ogólną różnicą między przychodami a kosztami. Wyniki nadzwyczajne natomiast powstają w wyniku zdarzeń, których wystąpienia lub rozmiarów nie można przewidzieć. Przyczyną ich są najczęściej różne zakłócenia spowodowane czynnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi.

Wynik zwyczajny w rachunku zysków i strat określony jest jako zysk lub strata brutto na działalności gospodarczej. Jest on różnicą z ogólnego porównania sumy przychodów ze sprzedaży produktów, towarów, operacji finansowych, pozostałej sprzedaży oraz ewentualnych dotacji przedmiotowych z ogólną sumą kosztów uzyskania tych przychodów. Zysk brutto na działalności gospodarczej, jako wynik zwyczajny powiększony o zyski nadzwyczajne, a pomniejszony o straty nadzwyczajne, tworzy w rezultacie zysk lub stratę brutto. Ten wynik jest zarazem syntezą wyników zwyczajnych i nadzwyczajnych osiągniętych przez przedsiębiorstwa. Natomiast zysk lub strata brutto skorygowany o obowiązkowe zmniejszenia z tytułu opłaconego podatku dochodowego i innych obowiązkowych obciążeń. Tak obliczony zysk jest zyskiem netto i stanowi rezultat podsumowujący całokształt działalności przedsiębiorstwa. W spółkach prawa handlowego osiągnięty zysk netto może podlegać podziałowi na dywidendę dla akcjonariuszy lub udziałowców oraz część zysku pozostawioną na cele dalszej działalności przedsiębiorstwa.

Analiza rentowności w wielkościach bezwzględnych może obejmować analizę porównawczą, analizę przyczynową. Analiza porównawcza ma zazwyczaj charakter wstępny i obejmuje głównie ocenę dynamiki i struktury podstawowych składników rachunku zysków i strat. Natomiast w analizie przyczynowej na uwagę zasługuje rozpatrywanie wpływu odpowiednich czynników na poszczególne elementy obliczeniowe zysku lub straty, osiągniętych z całokształtu działalności przedsiębiorstwa.1

Wynik finansowy w wielkościach względnych jest relacją jego kwoty bezwzględnej do obrotu lub zaangażowanych zasobów. Takie relatywne wielkości nazywane są wskaźnikami rentowności i stanowią podsumowujący element analizy wskaźnikowej. Wśród wskaźników rentowności można wyróżnić: wskaźnik rentowności obrotu, rentowność majątku, kapitału własnego w ujęciu globalnym i jednostkowym oraz wskaźniki rentowności zasobów osobowych.


1 L. Bednarski, Analiza finansowa w przedsiębiorstwie…, s. 96-97.