Ocena rentowności Spółki

5/5 - (4 votes)

Kształtowanie się poszczególnych wskaźników rentowności Spółki w okresie objętym analizą przedstawiono w tabeli poniżej:

Tabela 1. Wskaźniki rentowności Spółki

Wyszczególnienie

2018

2019

2020

Przychody ze sprzedaży netto (w tys. zł)

33.550

50.847

50.102

Rentowność sprzedaży

13,7 %

16,1 %

15,2 %

Rentowność działalności operacyjnej

14,4 %

15,5 %

13,7 %

Rentowność działalności gospodarczej

12,3 %

13,0 %

12,6 %

Rentowność brutto

12,4 %

13,0 %

12,6 %

Rentowność netto

7,7 %

8,2 %

9,0 %

Rentowność aktywów ogółem

31,2 %

28,3 %

24,8 %

Rentowność kapitału własnego

97,9 %

74,3 %

48,9 %

  1. Wskaźniki rentowności – stosunki odpowiednich wielkości zysków do przychodów ze sprzedaży netto produktów, towarów i materiałów
  2. wskaźnik rentowności aktywów (ROA) – stosunek zysku netto do średniego stanu aktywów (średnia arytmetyczna ze stanów na początek i na koniec analizowanego okresu)
  3. wskaźnik rentowności kapitału własnego (ROE) – stosunek zysku netto do średniego stanu kapitałów własnych (średnia arytmetyczna ze stanów na początek i na koniec analizowanego okresu) pomniejszonych o zysk roku obrotowego

Przychody ze sprzedaży osiągane przez Spółkę dynamicznie rosły w latach 2018 – 2019. Zahamowanie tempa wzrostu sprzedaży, nastąpiło w 2020 roku.

Rentowność osiągana przez Spółkę na wszystkich poziomach wyniku finansowego była wysoce dodatnia i również wykazywała tendencję wzrostową w latach 2018 – 2019. Wzrost rentowności netto w 2020 r. w stosunku do roku poprzedniego jest wynikiem relatywnie niższych obciążeń wyniku Spółki zmniejszeniami obowiązkowymi.

Rentowność aktywów ogółem, choć systematycznie zmniejszała się w wyniku wzrostu aktywów Spółki w miarę rozwoju jej działalności, kształtowała się na stosunkowo wysokim poziomie.

Rentowność kapitałów własnych zmniejszała się na skutek wyższej dynamiki przyrostu kapitałów Spółki (podniesienie kapitałów zapasowego i rezerwowego w 2018 r., podwyższenie kapitału akcyjnego w 2019 r.) niż dynamiki osiąganych zysków, jednak wskaźnik ten pozostawał na szczególnie wysokim poziomie.

Ocena rentowności spółki jest jednym z kluczowych elementów analizy finansowej, pozwalającym na określenie, w jakim stopniu przedsiębiorstwo efektywnie wykorzystuje posiadane zasoby w celu generowania zysku. Stanowi ona istotny wskaźnik zarówno dla właścicieli, inwestorów, jak i wierzycieli, gdyż pokazuje zdolność spółki do przynoszenia zwrotu z zainwestowanego kapitału oraz utrzymywania stabilności finansowej w długim okresie. Analiza rentowności umożliwia identyfikację trendów w działalności firmy, ocenę efektywności strategii biznesowej, a także porównanie wyników z konkurencją oraz średnimi wartościami w danej branży. Jest to proces wymagający zastosowania odpowiednich narzędzi ilościowych, ale także interpretacji w kontekście otoczenia rynkowego, cyklu życia spółki i jej planów rozwojowych.

Podstawowym narzędziem oceny rentowności jest analiza wskaźnikowa, w której wykorzystuje się przede wszystkim miary oparte na relacji zysku do określonej kategorii finansowej. Wskaźnik rentowności sprzedaży informuje, jaka część przychodów pozostaje w postaci zysku po odjęciu kosztów związanych z wytworzeniem i sprzedażą produktów lub usług. Wysoka wartość tego wskaźnika oznacza, że spółka potrafi efektywnie kontrolować koszty lub posiada przewagę cenową na rynku. Kolejnym istotnym miernikiem jest rentowność aktywów, która pokazuje, jak skutecznie spółka wykorzystuje posiadany majątek do generowania zysków. Im wyższa jest ta wartość, tym lepiej przedsiębiorstwo gospodaruje swoimi zasobami. Z kolei rentowność kapitału własnego, często obserwowana przez inwestorów, wskazuje, jaką stopę zwrotu osiągają właściciele w stosunku do wniesionego kapitału.

Interpretacja wskaźników rentowności wymaga jednak uwzględnienia wielu czynników. Rentowność może się różnić w zależności od branży, a to, co w jednym sektorze uznaje się za wynik bardzo dobry, w innym może być wynikiem przeciętnym. Przykładowo w branżach o wysokiej marży jednostkowej, jak sektor nowych technologii, wskaźniki rentowności mogą osiągać wartości kilkukrotnie wyższe niż w branżach kapitałochłonnych, gdzie marże są niższe, a cykl zwrotu inwestycji dłuższy. Równie istotne jest uwzględnienie trendów w czasie – jednorazowy wzrost rentowności może wynikać z czynników losowych, takich jak sprzedaż części majątku lub zmiany kursów walut, i niekoniecznie świadczyć o trwałej poprawie efektywności działalności.

Ocena rentowności spółki nie powinna ograniczać się wyłącznie do analizy danych historycznych. Kluczowe jest również prognozowanie przyszłych wyników w oparciu o aktualne plany inwestycyjne, sytuację rynkową, strategię sprzedaży oraz potencjalne zmiany w kosztach działalności. W tym kontekście szczególne znaczenie ma analiza progu rentowności, która pozwala ustalić minimalny poziom sprzedaży, przy którym spółka przestaje ponosić straty i zaczyna generować zyski. Wiedza ta umożliwia podejmowanie bardziej świadomych decyzji strategicznych, zwłaszcza w okresach wahań koniunktury lub w przypadku planowania ekspansji na nowe rynki.

Ważnym uzupełnieniem oceny rentowności jest analiza czynników wpływających na jej poziom, takich jak struktura kosztów, polityka cenowa, efektywność procesów operacyjnych czy innowacyjność produktów. Nawet spółka o chwilowo niskiej rentowności może być atrakcyjna dla inwestorów, jeśli posiada wyraźny potencjał wzrostu i przewagi konkurencyjnej, które w przyszłości przełożą się na wyższe zyski. Z drugiej strony, wysoka rentowność utrzymywana kosztem zaniedbywania inwestycji rozwojowych może w dłuższej perspektywie prowadzić do utraty pozycji rynkowej.

Kompleksowa ocena rentowności spółki wymaga więc połączenia analizy wskaźnikowej, porównań branżowych, badania trendów i prognoz, a także zrozumienia specyfiki danego przedsiębiorstwa. Dopiero zestawienie tych elementów pozwala na sformułowanie wniosków, które będą miały realną wartość dla procesu podejmowania decyzji inwestycyjnych czy strategicznych. Rentowność stanowi bowiem nie tylko miarę bieżącej kondycji finansowej spółki, ale także wskaźnik jej zdolności do utrzymywania wzrostu i generowania wartości dla właścicieli w przyszłości.

Wybrane wskaźniki analizy technicznej

5/5 - (1 vote)

Analiza techniczna, podobnie jak analiza fundamentalna, służy do określania odpowiedniego momentu na kupno i sprzedaż akcji. Aby inwestycje były jak najbardziej opłacalne, analiza techniczna wykorzystuje różnorodne narzędzia do badania zjawisk zachodzących na rynku papierów wartościowych. Jednak w przeciwieństwie do analizy fundamentalnej, cały proces szacowania wielkości przyszłych zwrotów z inwestycji przebiega nieco inaczej. W analizie technicznej inwestorzy kierują się w grze giełdowej głównie danymi historycznymi, które nie opierają się na raportach, bilansach czy zestawieniach zysków i strat, ale na danych pochodzących z najbliższego otoczenia gospodarczego danej spółki oraz tego, co dzieje się bezpośrednio w sklep. rynek kapitałowy. Dane te są wykorzystywane przez inwestorów do budowy wskaźników giełdowych, które pomagają ocenić atrakcyjność akcji wybranych spółek. Pierwsze indeksy giełdowe powstały pod koniec XIX wieku, ale ich pełny rozkwit można uznać dopiero za okres wielkiego boomu w USA w latach 20. XX wieku. Od tego czasu ich popularność została ustalona i trwa do dziś. Rozkład wskaźników przedstawia tabela. 2.

Wskaźniki śledzące trend Oscylatory Wskaźniki nastroju
działają najlepiej, gdy ceny „poruszają się”, ale ich sygnały są nieprawidłowe w trendzie poziomym; pozostają w tyle za trendem, zmieniają kierunek po zmianie trendu punkty zwrotne na rynkach płaskich; jednak ich sygnały są przedwczesne, gdy zaczyna się nowy trend wzrostowy lub spadkowy; są to wskaźniki równoległe do trendu lub nawet wyprzedzające go pozwolają studiować „psychologię mas”; wskaźniki te mogą być wyprzedzające lub jednoczesne z trendem
· średnie ruchome

· MACD

· MACD- histogram

· OBV – On Balance Volume

· A/D –Accumulation / Distribution

· Stochastic

· ROC – Rate of Change

· Momentu (Impet)

· RSI – Relative Strength Index

· Force Index

· CCI – Commodity Channel Index

· New High-New Low Index

· Put-Call Ratio

· Bullish Consensus

· Commitments of Trade

· Advance/Decline Index

· Trader’s

Tabela 2. Podział wskaźników analizy technicznej wg A. Edlera.

Różnice pomiędzy analizą techniczną i analizą fundamentalną

5/5 - (3 votes)

Analiza techniczna polega na studiowaniu ruchów cen przy wyłączeniu wszystkich innych czynników. Przy użyciu określonych formuł matematycznych analitycy kalkulują wg jakich schematów zmieniały się ceny w przeszłości. Nanoszą ruchy cen na wykresy, by stwierdzić, czy poszczególne akcje są w danej chwili raczej kupowane, czy może raczej sprzedawane. W ten sposób mogą doradzić właściwy moment na dokonanie określonej transakcji. Wyczucie chwili jest tu najważniejsze.[1]

W czasach kiedy rynki cechuje duża zmienność właściwe wyczucie czasu jest kluczem do sukcesu, zwłaszcza jeśli chodzi o transakcje krótkoterminowe.

Obie formy analizy są ważne. Umiejętność zidentyfikowania przewartościowanych i niedowartościowanych akcji przy użyciu metod analizy fundamentalnej jest bowiem niezbędna, a jeśli połączy się ją ze zdolnością wyczucia odpowiedniego momentu za pomocą analizy technicznej, to dzięki takiej kombinacji będzie można dysponować bardzo potężnym narzędziem.

Analiza techniczna i analiza fundamentalna to dwie różne metody oceny wartości aktywów finansowych, takich jak akcje czy waluty. Analiza techniczna opiera się na analizie wykresów i danych historycznych, w celu przewidywania przyszłych zmian cen. Analiza fundamentalna z kolei opiera się na analizie danych finansowych, takich jak zysk, przychody, dług i aktywa, aby ocenić rzeczywistą wartość aktywu. Innymi słowy, analiza techniczna skupia się na tym, co dzieje się na rynku, podczas gdy analiza fundamentalna skupia się na tym, co dzieje się w firmie.

Analiza techniczna i fundamentalna różnią się także pod względem czasu, jaki jest potrzebny do oceny aktywu. Analiza techniczna skupia się na krótkoterminowych trendach cenowych i wykorzystuje dane historyczne do przewidywania przyszłych zmian cen. Analiza fundamentalna z kolei skupia się na długoterminowych perspektywach finansowych firmy i wykorzystuje dane finansowe, takie jak bilans czy rachunek zysków i strat, aby ocenić rzeczywistą wartość aktywu.

Innym ważnym rozróżnieniem jest to, że analiza techniczna jest bardziej subiektywna i polega na interpretacji wykresów i danych historycznych przez analizującego, podczas gdy analiza fundamentalna jest bardziej obiektywna i opiera się na danych finansowych firmy, które są łatwiejsze do zweryfikowania.

Ogólnie rzecz biorąc, obie metody mają swoje zalety i wady i mogą być używane razem w celu uzyskania pełniejszego obrazu sytuacji na rynku.


[1] Ch. Vincent, Spekulacja i inwestowanie długoterminowe, Warszawa 2000, s. 97

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych

5/5 - (4 votes)

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych (Cash Flow Statement) jest jednym z trzech głównych sprawozdań finansowych, które tworzy przedsiębiorstwo (obok bilansu oraz rachunku zysków i strat). Sprawozdanie to przedstawia informacje o źródłach i wykorzystaniu środków pieniężnych przez firmę w określonym okresie czasu.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych składa się z trzech sekcji:

  1. Przepływy środków pieniężnych z działalności operacyjnej: ta sekcja przedstawia informacje o przepływach środków pieniężnych związanych z codzienną działalnością firmy, takimi jak przychody i koszty operacyjne.
  2. Przepływy środków pieniężnych z działalności inwestycyjnej: ta sekcja przedstawia informacje o przepływach środków pieniężnych związanych z inwestycjami firmy, takimi jak zakupy i sprzedaży nieruchomości, maszyn i urządzeń.
  3. Przepływy środków pieniężnych z działalności finansowej: ta sekcja przedstawia informacje o przepływach środków pieniężnych związanych z finansowaniem działalności firmy, takimi jak emisja akcji, pożyczki lub kredyty.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych pozwala na lepsze zrozumienie finansów firmy i pozwala na ocenę, czy przedsiębiorstwo ma wystarczające środki pieniężne, aby funkcjonować i rozwijać się oraz kiedy i skąd te środki pochodzą.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych jest obowiązkowym dokumentem finansowym sporządzanym od roku 1995 w tych firmach, które mają obowiązek badania i ogłaszania sprawozdań finansowych. Obowiązek ten dotyczy banków, ubezpieczycieli, spółek akcyjnych oraz pozostałych jednostek, które w poprzedzającym roku obrotowym, za który sporządzono sprawozdanie finansowe, osiągnęły lub przekroczyły granicę dwóch z trzech następujących wielkości[1]:

  • średnioroczne zatrudnienie – 50 osób,
  • suma bilansowa – 1 mln EURO,
  • przychód netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych – 3 mln EURO.

Pozostałe firmy nie są zobowiązane do sporządzania tego dokumentu, choć mogą to zrobić na własne potrzeby. Omawiane sprawozdanie odzwierciedla przepływy gotówkowe w trzech podstawowych obszarach działalności przedsiębiorstwa, tj. obszarze:

  • operacyjnym,
  • inwestycyjnym,
  • finansowym.

Celem opracowania  analizy sprawozdań z przepływu środków pieniężnych jest pełniejsza charakterystyka sytuacji finansowej, a szczególnie zyskowności i zdolności płatniczej. Bilans oraz rachunek zysków i strat nie zawsze odzwierciedlają realne przepływy gotówki, natomiast rachunek przepływów środków pieniężnych pokazuje efekty funkcjonowania przedsiębiorstwa właśnie bazujące na krążeniu pieniądza w firmie, na zmianach zasobów gotówkowych będących w jej dyspozycji.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych zawiera informacje jakościowo różne od zawartych w bilansie oraz rachunku wyników. Są to przede wszystkim wartości pieniężne, odzwierciedlające wpływy i wypływy gotówki z przedsiębiorstwa. Co daje nam obraz finansowy firmy. Zestawienie przepływu środków pieniężnych sporządza się o różnym horyzoncie czasowym:

  • miesięcznym,
  • kwartalnym,
  • półrocznym,
  • rocznym.

Sprawozdanie to udziela nam odpowiedzi na kilka ważnych pytań z zakresu zarządzania finansami firmy. A mianowicie:

  • jakie obszary działalności generują najwięcej środków pieniężnych, a jakie je najbardziej wchłaniają?
  • czy działalność finansowa jest w drodze podwyższenia kapitałów własnych, czy też zaciągnięcia kredytów i pożyczek?

Układ sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych przedstawia poniższa tabela 5:

Tabela 5. Układ sprawozdania z przepływu środków pieniężnych

WYSZCZEGÓLNIENIE KWOTA
A.   Przepływy środków pieniężnych z działalności operacyjnej

I. Wynik finansowy netto (zysk – strata)

II. Korekty o pozycje:

1.    Amortyzacja

2.    Zyski (straty) z tytułu różnic kursowych

3.    Odsetki i dywidendy otrzymane i zapłacone

4.    Rezerwy z należności

5.    Inne rezerwy

6.    Podatek dochodowy od zysku brutto

7.    Podatek dochodowy zapłacony

8.    Wynik na sprzedaży i likwidacji składników działalności inwestycyjnej

9.    Zmiana stanu zapasów

10.  Zmiana stanu należności i roszczeń

11.  Zmiana stanu zobowiązań krótkoterminowych

12.  Zmiana stanu rozliczeń międzyokresowych

13.  Zmiana stanu przychodów przyszłych okresów

14.  Pozostałe pozycje

III. Środki pieniężne netto z działalności operacyjnej (I +/- II)

B.   Przepływy środków pieniężnych z działalności inwestycyjnej

I. Nabycie (sprzedaż) wartości niematerialnych i prawnych

II. Nabycie (sprzedaż) składników rzeczowego majątku trwałego

III. Nabycie (sprzedaż) akcji i udziałów w jednostkach zależnych

IV. Nabycie (sprzedaż) akcji i udziałów w jednostkach stowarzyszeniowych

V. Nabycie (sprzedaż) innych akcji, udziałów i papierów wartościowych

VI. Udzielone (zwrócone) pożyczki

VII. Otrzymane (zwrócone) dywidendy

VIII. Otrzymane (zwrócone) odsetki

IX. Pozostałe pozycje

X. Środki pieniężne netto z działalności inwestycyjnej

(I +/- II +/-III +/- IV +/- V +/- VI +/- VII +/- VIII +/- IX)

C.   Przepływy środków pieniężnych  z działalności finansowej

I. Zaciągnięcie (spłata) długoterminowych kredytów bankowych

II. Zaciągnięcie (spłata) długoterminowych pożyczek, emisja (wykup
obligacji lub innych papierów wartościowych

III. Zaciągnięcie (spłata) krótkoterminowych kredytów bankowych

IV. Zaciągnięcie (spłata) krótkoterminowych pożyczek, emisja (wykup) obligacji lub innych papierów wartościowych

V. Płatności dywidend i innych wypłat na rzecz właścicieli

VI. Płatności zobowiązań z tytułu umów leasingu finansowego

VII. Wpływy z emisji akcji i udziałów oraz dopłat do kapitału

VIII. Zapłacone (zwrócone) odsetki

IX. Pozostałe pozycje

X. Środki pieniężne netto z działalności finansowej

(I +/- II +/- III +/- IV +/- V +/- VI +/- VII +/- VIII +/- IX)

D.   Zmiana stanu środków pieniężnych netto (III A +/- X B +/- X C)

E.    Środki pieniężne na początek roku obrotowego

F.   Środki pieniężne na koniec roku obrotowego (D + E)

ŹRÓDŁO: J. Gajdka, E. Walińska, „Zarządzanie finansowe”, F. R. R. w P., Warszawa 1998, s. 185


[1] Z. Leszczyński, A. Skowronek – Mielczarek , Analiza ekonomiczno – finansowa firmy, Difin, Warszawa 2000, s. 80.

Analiza bilansu

5/5 - (4 votes)

Bilans to techniczny termin stosowany w rachunkowości. Można go określić jako tabelaryczne zestawieni sald uzyskanych po zamknięciu ksiąg prowadzonych zgodnie z zasadami rachunkowości. Celem bilansu nie jest ujęcie wartości ekonomicznych czy inwestycyjnych, które wynikają raczej z przepływów gotówkowych i rentowności przedsiębiorstwa. Natomiast inwestor poszukuje w nim informacji dotyczących następujących aspektów:

  • pozycja przedsiębiorstwa w zakresie kapitału obrotowego określona różnymi wskaźnikami tego kapitału; wskaźniki te określają zdolność przedsiębiorstwa do regulowania bieżących zobowiązań, które mają być spłacone z majątku obrotowego,
  • źródła funduszy wykorzystanych do uzyskania aktywów przedsiębiorstwa (fundusze długoterminowe – zainwestowane przez wierzycieli, posiadaczy akcji uprzywilejowanych i akcji zwykłych; fundusze krótkoterminowe – uzyskane od banków, ze sprzedaży krótkoterminowych papierów dłużnych, od faktorów, z tytułu kredytów kupieckich),
  • aktywa przedsiębiorstwa, które wskazują na źródła jego zysków i świadczą o tym, jak zainwestowano kapitał,
  • dane wykorzystywane w łącznej analizie bilansu oraz rachunku zysków i strat, na podstawie których można: wyznaczyć zysk i stopę zwrotu z całej kapitalizacji długoterminowej, obliczyć stopę zwrotu z aktywów ogółem, obliczyć stopę zwrotu z kapitału własnego, porównać pozycje zysku zatrzymanego z bilansu z zyskami relacjonowanymi dla okresu kilku lat w rachunku zysków i strat.

Inwestorzy powinni rozumieć informacje podawane w bilansie. Analiza bilansu ma na celu określenie bieżącej pozycji finansowej przedsiębiorstwa, wysokości i charakteru zainwestowanego kapitału, źródeł zainwestowanego kapitału, składników kapitalizacji przedsiębiorstwa oraz, w połączeniu z analizą rachunku zysków i strat, stopy zwrotu z aktywów ogółem, z kapitalizacji kapitału własnego.

Analitycy m.in. poddają badaniu strukturę bilansu, która ma na celu zbadanie struktury aktywów i pasywów oraz określenie relacji pomiędzy poszczególnymi grupami aktywów i pasywów. Badanie takie jest celowe przy założeniu, że istnieje pewna prawidłowa struktura bilansu przedsiębiorstwa, w zależności od rodzaju prowadzonej działalności. Propozycje, które będą podlegać badaniu, zależą od działań podejmowanych przez zarząd przedsiębiorstwa, ale są też silnie uzależnione od rodzaju działalności przedsiębiorstwa. Z tego względu nie można podać wzorcowej struktury bilansu, odpowiedniej dla każdej firmy.

Badając strukturę bilansu przeprowadza się analizę pionową i poziomą.

WSKAŹNIKI WYPOSAŻENIA PRZEDSIĘBIORSTWA W
ŚRODKI GOSPODARCZE

NAZWA
WSKAŹNIKA

SPOSÓB USTALANIA

Udział trwałych składników majątku w aktywach ogółem

Udział rzeczowych składników majątku w aktywach ogółem

Udział niematerialnych składników majątku w aktywach ogółem

Udział majątku obrotowego w aktywach ogółem

Wskaźnik elastyczności majątku

Udział zapasów w aktywach ogółem

Udział należności w aktywach ogółem

Udział środków pieniężnych w aktywach ogółem

Udział krótkoterminowych papierów wartościowych w aktywach ogółem

Tabela 3. Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w środki gospodarcze.[1]

WSKAŹNIKI WYPOSAŻENIA
PRZEDSIĘBIORSTWA W KAPITAŁY WŁASNE I OBCIĄŻENIA KAPITAŁAMI OBCYMI

NAZWA WSKAŹNIKA

SPOSÓB USTALANIA

Wyposażenie przedsiębiorstwa w kapitał własny

Obciążenie przedsiębiorstwa zobowiązaniami długoterminowymi

Wyposażenie przedsiębiorstwa w kapitał stały

Obciążenie przedsiębiorstwa kredytem krótkoterminowym

Obciążenie przedsiębiorstwa zobowiązaniami bieżącymi

Tabela 4. Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi.[2]


[1] M. Sierpińska, T. Jachna, Ocena przedsiębiorstwa według standardów światowych, Warszawa 1997, s.52.

[2] K. Sieniawska, Analiza finansowa w przedsiębiorstwie, OWPRz, Rzeszów 1995, s. 29