A. BUDOWA SYNDROMU DIAGNOSTYCZNEGO – FINANSOWANIE MAJĄTKU PRZEDSIĘBIORSTWA
Syndrom diagnostyczny – finansowanie majątku przedsiębiorstwa (FM) kapitałami własnymi i obcymi konstruujemy z wybranych wartości składników aktywów i pasywów bilansu przedsiębiorstwa oraz obliczonych na ich podstawie wskaźników struktury składników majątkowo – kapitałowych. Do konstrukcji syndromu FM z aktywów bilansu przedsiębiorstwa korzystamy z wartości następujących składników:
Majątek trwały – MT;
Majątek obrotowy – MO;
Aktywa ogółem – A;
Natomiast z pasywów takich jak:
Kapitał własny – KW;
Zobowiązania długoterminowe – ZD;
Zobowiązania krótkoterminowe – ZK;
Pasywa ogółem – P.
Ponadto obliczamy na ich podstawie dodatkowe składniki finansowania majątku takie jak:
KS = KW + ZD – nazywane kapitałem stałym;
KO = KS – (MT – Od) – nazywane kapitałem obrotowym
lub KO = – ZK – nazywane kapitałem pracującym
gdzie Od – odsetki od kapitału długoterminowego za okres jednego roku sprawozdawczego.
Ponadto na podstawie wymienionych wyżej ilościowych bezwzględnych składników bilansu, konstruowany syndrom diagnostyczny jest wzbogacony o sześć jakościowych względnych wskaźników ekonomicznych.
Ich nazwę oraz sposób obliczania przedstawione zostały w formularzu nr 7.
Ideę budowy syndromu diagnostycznego FM oraz jego diagnozy metodą poziomej analizy bilansu przedstawia rysunek nr 4.
METODAPOZIOMEJANALIZYBILANSU(MPAB)FORMULARZ NR 7SKŁADNIKI BILANSU:MT, MO, A, KW,ZD, ZK, P, KS, KOWSKAŹNIKI STRUKTURYKAPITAŁOWO – MAJĄTKOWEJW1 – W6SYNDROM DIAGNOSTYCZNY NR 4 – FMDIAGNOZA – FMETODAPOZIOMEJANALIZYBILANSU(MPAB)FORMULARZ NR 7SKŁADNIKI BILANSU:MT, MO, A, KW,ZD, ZK, P, KS, KOWSKAŹNIKI STRUKTURYKAPITAŁOWO – MAJĄTKOWEJW1 – W6SYNDROM DIAGNOSTYCZNY NR 4 – FMDIAGNOZA – F
Rysunek nr 4 :Idea budowy syndromu diagnostycznego – finansowanie majątku przedsiębiorstwa oraz jego diagnoza metodą poziomej analizy bilansu.
Jak widać z rysunku wnętrze syndromu diagnostycznego tworzą stosownie dobrane składniki bilansu, obliczane na ich bazie dodatkowe składniki majątku KS i KO oraz wskaźniki struktury kapitałowo – majątkowej. Rysunek również informuje, że w wyniku przeprowadzenia badania syndromu FM metodą poziomej analizy bilansu otrzymujemy diagnozę stanu finansowania przedsiębiorstwa.
B. DIAGNOZA SYNDROMU DIAGNOSTYCZNEGO – FINANSOWANIE PRZEDSIĘBIORSTWA METODĄ POZIOMEJ ANALIZY BILANSU.
Przedmiotem badania syndromu diagnostycznego – finansowanie majątku przedsiębiorstwa (FM) metodą poziomej analizy bilansu (MPAB są powiązane, a pomiędzy pozycjami aktywów i pasywów, pozwalające na dokonanie oceny struktury kapitałowo – majątkowej przedsiębiorstwa.
Punktem wyjścia w diagnozowaniu syndromu – FM jest wypełnienie formularza nr 7 danymi z bilansu przedsiębiorstwa, obliczenie na ich podstawie wartości pomocniczych KW, KS i KO oraz wskaźników struktury kapitałowo – majątkowej W1 W6. Przy czym wartości wskaźników mogą być obliczone w procentach lub liczbach wskazujących krotność udziału wartości jednego składnika w drugim.
Każdy z tych składników jest nośnikiem informacji o syndromie diagnostycznym. Wartość określonych wskaźników informuje diagnostyka o stanie równowagi ekonomicznej po między majątkiem i kapitałami jego finansowania jak również o strategii realizowanej przez przedsiębiorstwo.
Wskaźnik pokrycia majątku trwałego (MT) kapitałami własnymi (KW) – W1 obliczamy na podstawie formuły:
KW
W1 =
MT
Informuje on nas w jakim stopniu majątek trwały jest finansowany przez kapitał własny. Jeżeli wartość:
KW
0,5 < W1 = < 1,0
MT
to oznacza, że finansowanie majątku trwałego kapitałem własnym jest poprawne (złota reguła bilansowa).
Trwałe składniki majątku przedsiębiorstwa powinny być finansowane z kapitału własnego, ponieważ ta właśnie część majątku jak również kapitału własnego jest do dyspozycji przedsiębiorstwa na dłuższy czas. Nie właściwe angażowanie kapitałów własnych w finansowanie składników majątku trwałego jest zbyt ryzykowne ponieważ zaangażowane w ten sposób środki finansowe są zamrożone przez długi okres czasu. Ich odzyskiwanie odbywa się za pośrednictwem amortyzacji w drodze sprzedaży udziałów akcji, obligacji ewentualnie w miarę zwrotu udziałowych pożyczek długoterminowych. W celu zachowania równowagi finansowej niezbędne jest więc stosowne pokrycie majątku trwałego stabilnymi środkami finansowania nie wymagającymi szybkiego zwrotu. Funkcję taką spełnia kapitał stały (KS), który może być wykorzystywany przez firmę gdy na pokrycie majątku trwałego (MT) brakuje kapitału własnego. Wskaźnikiem regulującym poprawne finansowanie majątku przedsiębiorstwa jest W2:
KS
W2 = > 1,0
MT
Pełne pokrycie majątku trwałego kapitałami długoterminowymi (KW i ZD) – oznacza spełnienie warunku złotej reguły finansowej sprzyja ona redukcji ryzyka finansowego. Nie pełne pokrycie stwarza natomiast sytuację ciągłego zagrożenia płynności finansowej przedsiębiorstwa. Finansowanie majątku trwałego tylko krótkoterminowymi kapitałami obcymi nawet w niewielkim zakresie jest bardzo ryzykowne ponieważ wymaga stałego, częstego odnawiania zobowiązań i w nie sprzyjających dla przedsiębiorstwa okolicznościach mogą powstać trudności w pozyskaniu środków finansowych. Przedsiębiorstwo może stracić płynność finansową. Pojawia się wówczas perspektywa zlikwidowania części trwałych składników majątkowych. Pozbywanie się jednak rzeczowych składników majątku trwałego stwarza niebezpieczeństwo naruszenia podstaw działalności operacyjnej przedsiębiorstwa.
Biorąc pod uwagę fakt iż kapitał stały obejmuje fundusze własne oraz fundusze obce długoterminowe bardzo istotne jest w jakim stopniu majątek trwały finansowany jest kapitałem własnym a jakim kapitałem obcym. Do tej relacji szczególną uwagę przywiązują dawcy długoterminowego kapitału obcego. Kapitał własny spełnia funkcję gwarancyjną kredytodawcy. Są oni skłonni udostępnić swoje kapitały co najwyżej do wysokości równej wartości kapitału własnego. Wymusza to aby W2 spełniał warunek W2 > 0,5. spełnienie tego warunku tak aby było W2 na poziomie 0,5 oznacza, że majątek trwały w połowie będzie finansowany kapitałem własnym a w połowie długoterminowym kapitałem obcym. Górną granicę tej relacji wyznacza sytuacja, gdy majątek trwały w całości znajduje pokrycie w kapitale własnym Wówczas W2 = 1. Utrzymanie wartości tego wskaźnika w przedziale zmienności [0,5 – 1,0] ogranicza ryzyko utraty płynności związanej z brakiem gwarancji ciągłego dostępu do określonej linii kredytowej. Sprzyja to również angażowaniu się przedsiębiorstwa w finansowanie nie tylko środków trwałych, lecz również obrotowych środków majątku, co dodatkowo stabilizuje płynność krótkoterminową. Relacja 0,5 ≤ W2 ≤ 1,0 warunkuje stan złotej reguły bankowej.
Opisane dwie relacje charakteryzujące poziomą strukturę bilansu odnoszą się do płynności długoterminowej. Dla utrzymania równowagi finansowej przedsiębiorstwa nie mniej istotne jest zachowanie płynności krótkoterminowej (bieżącej). Łączy się to z finansowaniem składników majątku obrotowego. Podstawowym źródłem finansowania majątku obrotowego są kapitały krótkoterminowe (krótkoterminowe kredyty bankowe, pożyczki, bony komercyjne, oraz zobowiązania bieżące).
Jeżeli zobowiązania krótkoterminowe (ZK) w pełni pokrywają majątek obrotowy (MO) wówczas zachowana jest złota reguła bilansowa w stosunku do obrotowych składników majątku przedsiębiorstwa. Oznacza to, że:
ZK
W3 = = 1
MO
Jeżeli W3 jest większe od jedności to stan taki pozytywnie jest przyjmowany przez wierzycieli i kredytodawców. Powszechnie uważa się iż W3 powinien kształtować się w granicach 1 ≤W3 < 2.
Oznacza to wówczas dodatnią różnicę miedzy kapitałem stałym a majątkiem trwałym (rysunek nr ).
MTMOZKKS = KW+ZDMTMOZKKS = KW+ZD
MT < KS
+ KO+ KO
MO > ZKMO > ZK
i, że część kapitał długoterminowych pozostaje do ciągłej dyspozycji przedsiębiorstwa i służy finansowaniu środków obrotowych. Przy czym kapitał obrotowy może być:
W pełni kapitałem własnym;
Sumą części kapitału własnego i zobowiązań długoterminowych;
Kapitałem obcym – pochodzącym z kredytów i pożyczek długoterminowych.
Przypadek pierwszy wskazuje na mocne podstawy finansowe przedsiębiorstwa.
Drugi przypadek najczęściej występujący należy rozpatrywać w kontekście kosztu kredytu i rentowności kapitału stałego. Jeżeli rentowność kapitału stałego jest wyższa od stopy procentowej kredytu długoterminowego sytuacja dla przedsiębiorstwa jest korzystna jeżeli odwrotnie sytuacja finansowa przedsiębiorstwa może być zagrożona.
Przypadek trzeci – raczej teoretyczny wskazuje z dużym prawdopodobieństwem na złą sytuację finansową przedsiębiorstwa.
W przypadku gdy: MT > KS i MO < ZK, wartość kapitału obrotowego jest ujemna (rysunek nr )
MOMTZKKS = KW+ZD- KOMOMTZKKS = KW+ZD- KO
MT > KS
MO < ZK
Części środków trwałych (MT) musi być finansowana zobowiązaniami krótkoterminowymi. Sytuacja taka występująca w przedsiębiorstwie wskazuje na duże trudności finansowe. Nie ma jednak podstaw aby jednoznacznie wystawić takiej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa negatywną ocenę. Może to świadczyć, że przedsiębiorstwa zwlekają z regulowaniem swoich zobowiązań a starają się możliwie szybko odbierać swoje należności. w ten sposób można uzyskać nadwyżkę finansową, z której mogą być finansowane środki trwałe. Powodzenie jednak takiego przedsięwzięcia zależy od dostawców i odbiorców. Warunkiem koniecznym jest aby dostawcy cierpliwie czekali na zapłatę a odbiorcy bez zwłoki płacili za zakupione produkty. Zwłoka może być jednak bardzo kosztowna jeżeli wierzyciele zażądają karnych odsetek.
W praktyce jednak mamy do czynienia z sytuacją gdy część środków obrotowych finansowana jest kapitałem stałym – nadwyżka wartości kapitału stałego nad wartością majątku trwałego. Ta część kapitału stałego, która finansuje środki obrotowe określana jest mianem kapitału obrotowego netto. Im większy jest kapitał pracujący tym mniejsze jest ryzyko wynikające z uruchomienia części środków obrotowych (zapasów, należności) lub też wynikających ze strat związanych z tymi środkami. Decyduje o tym większość udziału kapitału obrotowego (KO) w majątku obrotowym (MO), a więc składnik W6, który możemy określić w procentach z zależności:
KO
W6 % = x 100%
MO
oraz wskaźnik W4, który obliczamy z formuły:
KW
0,3 < W4 = < 0,75
MT + MO
Wyraża on strukturę kapitałową przedsiębiorstwa i informuje o stopniu finansowania majątku kapitałem własnym. W miarę zwiększania zobowiązań w pasywach przedsiębiorstwa rośnie ryzyko w zakresie zdolności płatniczej. Kredytodawcy, wierzyciele i potencjalni inwestorzy akceptują poziom zadłużenia tylko w określonych granicach. Trudno wyobrazić sobie przedsiębiorstwo w całości finansowane kapitałem obcym, podobnie jak w normalnie funkcjonującej gospodarce rzadko spotyka się przedsiębiorstwa, których działalność opiera się tylko na kapitałach własnych. Nawet małe podmioty gospodarcze korzystają z kredytu kupieckiego. W zależności od strategii przyjętej przez przedsiębiorstwo można wyznaczyć przedziały zadłużenia. Najlepiej gdy KW : KO = 1:1. Górną granicę zadłużenia, którą mogą zaakceptować kredytodawcy to KW : KO = 1:2, a więc do 70% wartości pasywów. Jako dolną granicę zadłużenia można uznać relację KW : KO = 3:1, co oznacza, że udział zobowiązań w finansowaniu przedsiębiorstwa wynosi ¼. Poniżej tej granice można mówić o bardzo małym zainteresowaniu przedsiębiorstwa korzystaniem z kapitału obcego.
Wskaźnik W5 – udział kapitału obrotowego (KO) w finansowaniu majątku (M= MT + MO) określamy z zależności:
KO
W 5% = x 100%
M
Informuje on diagnostę w jakim stopniu majątek przedsiębiorstwa jest zasilany przez kapitał obrotowy. To znaczy jaka część kapitału stałego zmniejszonego o wartość majątku trwałego i odsetek od kapitału długoterminowego finansuje majątek przedsiębiorstwa, co możemy zapisać:
KS – (MT – Od)
W5 % = x 100%
M
Jak widać z formuły należy dążyć do takiej wartości W5 aby można było przy zaciągniętych długach i spłacanych odsetkach prowadzić racjonalną gospodarkę finansową przedsiębiorstwa.
Przedstawiony komentarz do obliczonych wskaźników W1 – W6 jedynie częściowo tylko wychodzi naprzeciw diagnostom, którzy postawi sobie za cel zdiagnozowanie stanu finansowania majątku przedsiębiorstwa jego kapitałami.
Przedstawiony stan wiedzy dostępny w literaturze przedmiotu wymaga dużego doświadczenia w pracy diagnostycznej i głębokiej wiedzy o procesach ekonomiczno – finansowych zachodzących w diagnozowanym przedsiębiorstwie.
Wykorzystanie przedstawionego materiału wspomagającego diagnostę zapewnia dużą swobodę w interpretowaniu przedstawionych wskaźników i wyciągania wniosków co do stanu równowagi ekonomiczno – finansowej przedsiębiorstwa.
Schemat nr Schemat nr
STRUKTURA MAJĄTKOWO – KAPITAŁOWA PRZY RÓŻNYCH RODZAJACH STRATEGII FINANSOWEJ PRZEDSIĘBIORSTWA (PRZYKŁAD)
STRATEGIA UMIARKOWANA
MT = 120MT = 120KS = 150KP = 30KS = 150KP = 30KW = 100KW = 100
MO = 80MO = 80ZD = 50ZD = 50
ZK = 40ZK = 40
STRATEGIA AGRESYWNA
KS = 120KS = 120KW = 40KW = 40MT = 120MT = 120
ZD = 80ZD = 80
ZK = 40ZK = 40MO = 80MO = 80
KP = 0
STRATEGIA ZACHOWAWCZA
KS = 160KP = 40KS = 160KP = 40KW = 120KW = 120MT = 120MT = 120
MO = 80MO = 80ZD = 40ZD = 40
ZK = 40ZK = 40
SUMA BILANSOWA = 200
ODSETKI OD KAPITAŁU DŁUGOTERMINOWEGO Od – POMINIĘTO.
Formularz nr 8Formularz nr 8GRAFICZNA INTERPRETACJA DIAGNOZY SYNDROMU – FINANSOWANIE MAJĄTKU PRZEDSIĘBIORSTWA METODĄ POZIOMEJ ANALIZY BILANSU
I ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA 50% < W1 <100%KAPITAŁ. (ZOBOW.) DŁUGOTERMINOWE ZŁOTA REGUŁA FINANSOWANIAW2 = KS / MT > 1W6 = KO / MO (UDZIAŁ)W4 = KW / AW3 = ZK / MO > 1 ÷ 2II ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA W5 = KO / A (UDZIAŁ)MAJĄTEKTRWAŁYKAPITAŁWŁASNYKAPITAŁ STAŁYKAPITAŁ OBROTOWYKAPITAŁ (ZOBOWIĄZANIA)KRÓTKOTERMNOWEMAJĄTEK OGÓŁEM(AKTYWA)MAJĄTEK OBROTOWYKAPITAŁ OGÓŁEM(PASYWA) I ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA 50% < W1 <100%KAPITAŁ. (ZOBOW.) DŁUGOTERMINOWE ZŁOTA REGUŁA FINANSOWANIAW2 = KS / MT > 1W6 = KO / MO (UDZIAŁ)W4 = KW / AW3 = ZK / MO > 1 ÷ 2II ZŁOTA REGUŁA BILANSOWA W5 = KO / A (UDZIAŁ)MAJĄTEKTRWAŁYKAPITAŁWŁASNYKAPITAŁ STAŁYKAPITAŁ OBROTOWYKAPITAŁ (ZOBOWIĄZANIA)KRÓTKOTERMNOWEMAJĄTEK OGÓŁEM(AKTYWA)MAJĄTEK OBROTOWYKAPITAŁ OGÓŁEM(PASYWA)