Wskaźnik OBV

5/5 - (3 votes)

Wskaźnik On Balance Volume został stworzony przez Josepha E. Granville’a. Potwierdza lub ostrzega przed zmianą trendu. Założeniem autora było stworzenie wskaźnika dla rynku kapitałowego, mimo to został on też dobrze przyjęty na rynkach terminowych. Poprawne wyświetlenie wymaga obecności wolumenu.[1]

Wskaźnik OBV jest wskaźnikiem określającym punkty odwrócenia tendencji bazującym na danych pochodzących z porównania zmian cen oraz zmiany obrotu. Jest sumą skumulowaną i oblicza się go dodając liczbę akcji w obrocie gdy kurs podczas sesji wzrósł, a odejmując, gdy kurs spadł. Decyzje o wejściu lub wyjściu z rynku podejmuje się porównując wykres OBV z wykresem kursu akcji.

Najlepsze wyniki daje OBV w okresach stabilizacji na giełdzie. Jeżeli linia OBV ma ten sam trend co linia kursu to istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się tendencji. Niekiedy zmiany tego wskaźnika wyprzedzają zmiany kursu.

Wykres wskaźnika On Balance Volume

Wykres 5. Wskaźnik OBV – notowania spółki Exbud S.A.

On Balance Volume podąża za trendem w cenach. Jego zmiana ma dodatnią wartość gdy cena zamknięcia jest większa od ceny zamknięcia na poprzedniej sesji. Ujemna wartość OBV występuje wtedy, gdy ceny spadły w porównaniu z poprzednim zamknięciem.

Nie jest ważnym czy OBV jest ujemny czy dodatni. Natomiast istotnym jest aby podążał za trendem. Jeżeli ceny zmieniają się w tym samym kierunku a wskaźnik przełamuje swój trend to może oznaczać bliską zmianę tendencji w kursach.

Przykładowo, gdy kurs rośnie, podczas gdy OBV spada może to świadczyć o końcu hossy i spadku kursu w najbliższej przyszłości. Natomiast, gdy podczas bessy OBV zaczyna rosnąć może to świadczyć o końcu bessy i nadchodzącym wzroście kursu.


[1] M. Czekała, Analiza fundamentalna i techniczna, Wrocław 1998, s. 62

Podstawowe pojęcia analizy ekonomicznej

5/5 - (3 votes)

Podstawowe pojęcia analizy ekonomicznej

  • pojęcie analizy i analizy ekonomicznej,
  • przedmiot analizy ekonomicznej,
  • etapy badania analitycznego.

Pojęcie analizy ekonomicznej

Pojęcie analizy może być rozpatrywane w kilku znaczeniach. W znaczeniu potocznym oznacza rozkład, rozbiór pewnej całości. Ujmując rzecz precyzyjniej analizę możemy rozpatrywać, w przeciwstawieniu do syntezy, jako:

1) rozkładanie jakiejś całości na elementy, zazwyczaj niejednorodne; zmierzające do wyróżnienia składników pierwotnych, wykrycia czynników konstytutywnych lub warunkujących, wskazania przyczyn, zasad, ustalenia praw. Także: rezultat takich czynności lub nazwa niektórych dyscyplin czy też wyspecjalizowanych metod naukowych.

Analiza może być dokonywana a) w myśli i b) w rzeczywistości poza podmiotowej. Analiza myślowa (teoretyczna) – dotyczy rozbioru pojęć, prawd, zagadnień, zjawisk z uwzględnieniem ich genezy (a. genetyczna), przyczyny (a. przyczynowa), struktury (a. strukturalna), funkcjonowania (a. funkcjonalna), wytworów ludzkich.

Jako metoda charakteryzuje się tym, że postępuje od złożonej całości do jej prostszych składników i następnie od szczegółu do ogółu. Analiza manipulacyjna – (analiza praktyczna) – stosowana ze względu na swoisty charakter nauk z którymi się łączy (ekonomiczna, fizyczna, chemiczna). Może być zarówno ilościowa jak i jakościowa.

2) analiza może być traktowana jako metoda rozwiązywania jakiegoś problemu polegająca na założeniu, że jest on już rozwiązany, i prowadzeniu rozumowania „od końca do początku”, analiza ta, rozpowszechniona w dawnej algebrze, obecnie stosowana jest w heurystyce.

Analizę ekonomiczną moglibyśmy zdefiniować na gruncie analizy praktycznej, w odniesieniu do zjawisk i procesów gospodarczych występujących w skali całej gospodarki narodowej jak i mikroskali podmiotu gospodarującego. Z drugiej strony analizę ekonomiczną można rozpatrywać również jako funkcję zarządzania.

Przedmiot analizy ekonomicznej

W dziedzinowym ujęciu przedmiotem analizy ekonomicznej przedsiębiorstwa mogą być:

  • wyniki finansowe działalności,
  • sytuacja majątkowo-finansowa,
  • wyniki materialne działalności,
  • koszty własne,
  • gospodarka zasobem ludzkim,
  • gospodarka zasobem materiałowym (gospodarka materiałowa),
  • gospodarka środkami trwałymi,
  • postęp techniczny i innowacje, rozwój przedsiębiorstwa,
  • wartość przedsiębiorstwa.

Etapy badania analitycznego

Sekwencja badania analitycznego wynika z konieczności nadania uzyskanym wynikom badania wysokiej wartości poznawczej. Wyróżniamy:

  1. etap zdefiniowania obiektu badań – ustalamy właściwy zakres badania analitycznego koncentrując się na wartościach posiadających walor poznawczy,
  2. etap wyboru kryterium oceny zjawiska ekonom.,
  3. etap wyboru właściwej miary,
  4. etap ustalenia jednostki odniesienia,
  5. etap określenia odchyleń stanów rzeczywistych od założonych,
  6. etap postawienia wstępnej hipotezy badawczej i jej zweryfikowanie w oparciu o model funkcjonowania zjawiska (wyróżniamy modele: fizyczne, schematyczne, matematyczne – w tym ekonometryczne), (między zjawiskami ekonomicznymi mogą zachodzić zależności funkcyjne jak i korelacyjne),
  7. etap ustalenia przyczyn i skutków stwierdzonych zakłóceń,
  8. wnioski końcowe.

Metody analizy ekonomicznej

Każdy proces analityczny składa się z dwóch zasadniczych części: wstępnego pomiaru i oceny badanego zjawiska oraz badań przyczynowo – skutkowych. Przy wstępnym pomiarze i ocenie badanego zjawiska, znajduje zastosowanie intuicyjna metoda porównań, która polega na porównywaniu takich wielkości, które posiadają, tzw. walor porównywalności. Oznacza to, że w wyniku tych porównań można wyciągnąć wnioski istotne z punktu widzenia oceny badanego zjawiska. Jeżeli weźmiemy na przykład jeden z najważniejszych finansowych parametrów przedsiębiorstwa, jakim jest jego zysk, to możliwości porównań opartych o tę kategorię (ujętą jako wartość bezwzględna tj. w zł) są istotnie ograniczone.

Osiągnięty zysk można porównywać z zyskiem planowanym lub z zyskiem innego okresu. Natomiast porównywanie zysku jednego przedsiębiorstwa z zyskiem innego musi uwzględniać fakt, że praktycznie nie istnieją dwa identyczne przedsiębiorstwa, o takim samym profilu produkcyjnym czy też zaangażowanych środkach, wielkości zatrudnienia itd. W związku z tym wartość poznawcza takiego porównania będzie mało przydatna w analizie ekonomicznej i finansowej. Z tych właśnie względów decydującym czynnikiem wpływającym na jakość tej metody jest umiejętny dobór parametrów pod względem posiadania wspólnej płaszczyzny porównań.

Jednym z najczęstszych sposobów nadawania waloru porównywalności zestawianym parametrom jest przedstawianie ich w postaci dynamiki (tempa wzrostu) oraz struktury, czyli ich udziału w określonej całości. Jeżeli chodzi natomiast o zakres porównywania tak przedstawionych parametrów, to występują trzy podstawowe obszary tych porównań:

  • porównanie w czasie (dane z jednego okresu do danych z innego okresu);
  • porównanie w przestrzeni (czyli np. z innymi przedsiębiorstwami lub wynikami średnimi w branży);
  • porównanie z wartościami postulowanymi (czyli z planem).

Omawiana metoda porównań jest najczęściej wykorzystywana przy wstępnej ocenie przedsiębiorstwa na podstawie jego sprawozdań finansowych.

W drugiej części badań analitycznych tj. badań przyczynowo-skutkowych wykorzystuje się następujące metody deterministyczne w odniesieniu do zjawisk, między którymi można określić zależności funkcyjne:

  • metoda kolejnych podstawień,
  • metoda różnic cząstkowych,
  • metoda funkcyjna,
  • metoda logarytmiczna,
  • metoda podstawień krzyżowych,
  • metoda reszty,
  • metoda Beckera,
  • metoda Kilara.

Metody te, nazywane także metodami eliminacji, polegają – najogólniej rzecz biorąc – na eliminacji wpływu jednych czynników i badaniu wpływu pozostałych.

Metoda kolejnych podstawień

Metoda kolejnych podstawień (łańcuchowych) służy do liczbowego określenia wpływu poszczególnych czynników na wielkość badanego zjawiska tylko wtedy, gdy współzależności mają charakter związku funkcyjnego wyrażonego w formie iloczynu, ilorazu lub sumy algebraicznej danych czynników.

Metoda ta polega na matematycznym sformułowaniu funkcji ekonomicznych, stanowiących przedmiot badań, oraz określeniu odpowiedniego łańcucha przyczyn. Istota tej metody wyraża się w kolejnym podstawianiu poszczególnych czynników w wielkości określającej wartość wskaźnika, będącego przedmiotem porównania, w miejsce wskaźnika przyjętego za podstawę odniesienia (bazę). Przestrzega się przy tym zasady zachowywania raz już przeprowadzonych podstawień we wszystkich następnych podstawieniach, aż do ostatniego czynnika włącznie. Postępując w ten sposób, oblicza się wpływ poszczególnych czynników na odchylenie łączne. Różnicę spowodowaną przez konkretny czynnik ustala się, odejmując od wyniku podstawienia, w którym dany czynnik występuje w wielkości reprezentowanej przez wskaźnik będący przedmiotem porównania, wielkości wyniku z bezpośrednio poprzedzającego podstawienia, gdzie ten właśnie czynnik jest jeszcze ujęty w wielkości przyjętej dla podstawy odniesienia (bazy). Suma odchyleń cząstkowych powinna być równa łącznemu (całkowitemu) odchyleniu między wielkością wskaźnika, który jest przedmiotem porównań, a wielkością wskaźnika przyjętego za podstawę odniesienia.

W metodzie kolejnych podstawień można przyjmować następującą kolejność działania:

1) ustalenie odchylenia łącznego (O) między wielkością stanowiącą przedmiot porównania a wielkością przyjętą za podstawę odniesienia (bazę). Niech subskrypt 1 ozn. dane rzeczywiste, subskrypt 0 – dane z podstawy odniesienia.

O = X1 – X0

2) określenie czynników wpływających na odchylenia łączne (a,b,c …) oraz istniejącego między nimi związku przyczynowego (np.:),

f(x) = a * b * c

3) przeprowadzenie kolejnych podstawień w odniesieniu do poszczególnych czynników z jednoczesnym zachowaniem uznanego w teorii i praktyce trybu postępowania: najpierw podstawia się czynniki ilościowe, a następnie uwzględnia się czynniki wartościowe (ceny, stawki wynagrodzeń itp.) z jednoczesnym zachowaniem podstawionych uprzednio czynników ilościowych:

Oa= (a1 – a0) * b0 * c0

Ob= (b1 – b0) * a1 * c0

Oc= (c1 – c0) * a1 * b1

4) zestawienie odchyleń cząstkowych i ich interpretacja:

O = Oa + Ob + Oc

Metoda reszty

Metoda reszty opiera się na takich samych założeniach jak metoda kolejnych podstawień. Metodę stosuje się do obliczeń związanych z ustaleniem wpływu dwóch czynników na przyrost produkcji, tj. zmian w wielkości zatrudnienia i wydajności pracy, oraz do oceny czynników określających dynamikę wynagrodzeń, tzn. zatrudnienia i przeciętnego wynagrodzenia.

Etapy obliczeń:

  1. Obliczenie względnych wskaźników dynamik (wyrażenie procentowe):

dx = [(X1/X0) – 1] *100

da = [(a1/a0) – 1] *100

db = [(b1/b0) – 1] *100

  1. Udział wzrostu a (Ua) w przyroście X ustala się, dzieląc wskaźnik wzrostu tempa zmian a (da) przez wskaźnik tempa wzrostu X (dX):

Ua = (da / dX) * 100, Oa = [(O * Ua)/100] – odchylenie w zł

  1. Udział wzrostu b (Ub) w X stanowi różnicę uzyskaną przez odjęcie od 100 udziału wzrostu a (Ua ):

Ub = 100 – Ua, Ob= [(O * Ub)/100] – odchylenie w zł

  1. Obliczenia powinny spełniać równość:

Ua + Ub = 100.

Przedmiotem analizy finansowej są wielkości ekonomiczne, charakteryzujące działalność jednostki gospodarczej, które są wyrażone w jednostkach pieniężnych. Zwłaszcza chodzi tu o zasoby finansowe, stan finansowy oraz wyniki działalności gospodarczej.

Analiza finansowa jest najważniejszym narzędziem badawczym oceny działalności jednostek gospodarczych.
Istotą analizy finansowej jest rozpatrywanie zjawisk i procesów finansowych, które odzwierciedlają efektywność działalności całego przedsiębiorstwa.

W zależności od rodzaju przyjętej podstawy odniesienia rozróżnia się następujące kierunki porównań:

  • porównania ze wskaźnikami okresów ubiegłych lub przyszłych,
  • porównywania ze wskaźnikami postulowanymi,
  • porównania ze wskaźnikami innych jednostek gospodarczych.

Celem analizy ekonomicznej jest odpowiedź na pytanie: „jak zarządzać finansami firmy?”. Analizie poddaje się bilans oraz rachunek zysków i strat, bądź jeśli firma nie prowadzi pełnej ewidencji rachunkowej informacje o przychodach i kosztach firmy. Należy zgromadzić najważniejsze informacje o przychodach i kosztach firmy.

Materiały źródłowe analizy finansowej:

  • Materiały wewnętrzne – zawierają informacje pochodzące z wewnątrz przedsiębiorstwa
  • Materiały zewnętrzne – informują o otoczeniu, czyli o zewnętrznych warunkach funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Materiały wewnętrzne

  • Dane pochodzące z ewidencji gospodarczej:
    – Dokumentacja pierwotna lub wtórna,
    – Zapisy z urządzeń ewidencyjnych np. konta, rejestry, zestawienia obrotów i sald,
    – Sprawozdawczość
  • Dane pozaewidencyjne:
    – Wyniki poprzednich analiz zwłaszcza z roku ubiegłego
    – Dane planistyczne, np.. Plan finansowy, biznesplan, kalkulacje wstępne, kosztorysy,
    – Protokoły z kontroli,
    – Protokoły z posiedzeń zarządu i rad nadzorczych,
    – Informacje od pracowników.

Materiały zewnętrze

  • Informacje o rynku, na którym funkcjonuje przedsiębiorstwo, np. badania chłonności, struktury klientów rynków
  • Wyniki finansowe przedsiębiorstw konkurencyjnych
  • Rozwiązania prawne, finansowe i podatkowe
  • Badania dot. rynku zaopatrzenia i zbytu, opłacalności sprzedaży, działania konkurentów, itp.

Metody analizy finansowej są sposobami postępowania, które stosuje się przy badaniu różnych zjawisk. Określona metoda obejmuje zespół czynności związanych z przetwarzaniem informacji badanych zjawisk i procesów.

Istnieje kilka grup metod analizy finansowej, każda oparta jest na określonej grupie ogólnych założeń.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych

5/5 - (4 votes)

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych (Cash Flow Statement) jest jednym z trzech głównych sprawozdań finansowych, które tworzy przedsiębiorstwo (obok bilansu oraz rachunku zysków i strat). Sprawozdanie to przedstawia informacje o źródłach i wykorzystaniu środków pieniężnych przez firmę w określonym okresie czasu.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych składa się z trzech sekcji:

  1. Przepływy środków pieniężnych z działalności operacyjnej: ta sekcja przedstawia informacje o przepływach środków pieniężnych związanych z codzienną działalnością firmy, takimi jak przychody i koszty operacyjne.
  2. Przepływy środków pieniężnych z działalności inwestycyjnej: ta sekcja przedstawia informacje o przepływach środków pieniężnych związanych z inwestycjami firmy, takimi jak zakupy i sprzedaży nieruchomości, maszyn i urządzeń.
  3. Przepływy środków pieniężnych z działalności finansowej: ta sekcja przedstawia informacje o przepływach środków pieniężnych związanych z finansowaniem działalności firmy, takimi jak emisja akcji, pożyczki lub kredyty.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych pozwala na lepsze zrozumienie finansów firmy i pozwala na ocenę, czy przedsiębiorstwo ma wystarczające środki pieniężne, aby funkcjonować i rozwijać się oraz kiedy i skąd te środki pochodzą.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych jest obowiązkowym dokumentem finansowym sporządzanym od roku 1995 w tych firmach, które mają obowiązek badania i ogłaszania sprawozdań finansowych. Obowiązek ten dotyczy banków, ubezpieczycieli, spółek akcyjnych oraz pozostałych jednostek, które w poprzedzającym roku obrotowym, za który sporządzono sprawozdanie finansowe, osiągnęły lub przekroczyły granicę dwóch z trzech następujących wielkości[1]:

  • średnioroczne zatrudnienie – 50 osób,
  • suma bilansowa – 1 mln EURO,
  • przychód netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych – 3 mln EURO.

Pozostałe firmy nie są zobowiązane do sporządzania tego dokumentu, choć mogą to zrobić na własne potrzeby. Omawiane sprawozdanie odzwierciedla przepływy gotówkowe w trzech podstawowych obszarach działalności przedsiębiorstwa, tj. obszarze:

  • operacyjnym,
  • inwestycyjnym,
  • finansowym.

Celem opracowania  analizy sprawozdań z przepływu środków pieniężnych jest pełniejsza charakterystyka sytuacji finansowej, a szczególnie zyskowności i zdolności płatniczej. Bilans oraz rachunek zysków i strat nie zawsze odzwierciedlają realne przepływy gotówki, natomiast rachunek przepływów środków pieniężnych pokazuje efekty funkcjonowania przedsiębiorstwa właśnie bazujące na krążeniu pieniądza w firmie, na zmianach zasobów gotówkowych będących w jej dyspozycji.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych zawiera informacje jakościowo różne od zawartych w bilansie oraz rachunku wyników. Są to przede wszystkim wartości pieniężne, odzwierciedlające wpływy i wypływy gotówki z przedsiębiorstwa. Co daje nam obraz finansowy firmy. Zestawienie przepływu środków pieniężnych sporządza się o różnym horyzoncie czasowym:

  • miesięcznym,
  • kwartalnym,
  • półrocznym,
  • rocznym.

Sprawozdanie to udziela nam odpowiedzi na kilka ważnych pytań z zakresu zarządzania finansami firmy. A mianowicie:

  • jakie obszary działalności generują najwięcej środków pieniężnych, a jakie je najbardziej wchłaniają?
  • czy działalność finansowa jest w drodze podwyższenia kapitałów własnych, czy też zaciągnięcia kredytów i pożyczek?

Układ sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych przedstawia poniższa tabela 5:

Tabela 5. Układ sprawozdania z przepływu środków pieniężnych

WYSZCZEGÓLNIENIE KWOTA
A.   Przepływy środków pieniężnych z działalności operacyjnej

I. Wynik finansowy netto (zysk – strata)

II. Korekty o pozycje:

1.    Amortyzacja

2.    Zyski (straty) z tytułu różnic kursowych

3.    Odsetki i dywidendy otrzymane i zapłacone

4.    Rezerwy z należności

5.    Inne rezerwy

6.    Podatek dochodowy od zysku brutto

7.    Podatek dochodowy zapłacony

8.    Wynik na sprzedaży i likwidacji składników działalności inwestycyjnej

9.    Zmiana stanu zapasów

10.  Zmiana stanu należności i roszczeń

11.  Zmiana stanu zobowiązań krótkoterminowych

12.  Zmiana stanu rozliczeń międzyokresowych

13.  Zmiana stanu przychodów przyszłych okresów

14.  Pozostałe pozycje

III. Środki pieniężne netto z działalności operacyjnej (I +/- II)

B.   Przepływy środków pieniężnych z działalności inwestycyjnej

I. Nabycie (sprzedaż) wartości niematerialnych i prawnych

II. Nabycie (sprzedaż) składników rzeczowego majątku trwałego

III. Nabycie (sprzedaż) akcji i udziałów w jednostkach zależnych

IV. Nabycie (sprzedaż) akcji i udziałów w jednostkach stowarzyszeniowych

V. Nabycie (sprzedaż) innych akcji, udziałów i papierów wartościowych

VI. Udzielone (zwrócone) pożyczki

VII. Otrzymane (zwrócone) dywidendy

VIII. Otrzymane (zwrócone) odsetki

IX. Pozostałe pozycje

X. Środki pieniężne netto z działalności inwestycyjnej

(I +/- II +/-III +/- IV +/- V +/- VI +/- VII +/- VIII +/- IX)

C.   Przepływy środków pieniężnych  z działalności finansowej

I. Zaciągnięcie (spłata) długoterminowych kredytów bankowych

II. Zaciągnięcie (spłata) długoterminowych pożyczek, emisja (wykup
obligacji lub innych papierów wartościowych

III. Zaciągnięcie (spłata) krótkoterminowych kredytów bankowych

IV. Zaciągnięcie (spłata) krótkoterminowych pożyczek, emisja (wykup) obligacji lub innych papierów wartościowych

V. Płatności dywidend i innych wypłat na rzecz właścicieli

VI. Płatności zobowiązań z tytułu umów leasingu finansowego

VII. Wpływy z emisji akcji i udziałów oraz dopłat do kapitału

VIII. Zapłacone (zwrócone) odsetki

IX. Pozostałe pozycje

X. Środki pieniężne netto z działalności finansowej

(I +/- II +/- III +/- IV +/- V +/- VI +/- VII +/- VIII +/- IX)

D.   Zmiana stanu środków pieniężnych netto (III A +/- X B +/- X C)

E.    Środki pieniężne na początek roku obrotowego

F.   Środki pieniężne na koniec roku obrotowego (D + E)

ŹRÓDŁO: J. Gajdka, E. Walińska, „Zarządzanie finansowe”, F. R. R. w P., Warszawa 1998, s. 185


[1] Z. Leszczyński, A. Skowronek – Mielczarek , Analiza ekonomiczno – finansowa firmy, Difin, Warszawa 2000, s. 80.

Pytania na egzamin z analizy

5/5 - (2 votes)

Przedsiębiorstwo zaciągnęło kredyt bankowy 3-letni. Wskaż miejsce w analizie finansowej.

W analizie bilansu w pasywach pojawi się lub zwiększy pozycja zobowiązania długoterminowe (kredyty i pożyczki). W aktywach w zależności od tego na co był zaciągnięty ten kredyt (może pojawić się np. nowo zakupiony środek trwały-budynek, budowla lub grunty pod wynajem. Część środków z zaciągniętego kredytu może zostać przekazana na pokrycie wymagalnych zobowiązań.

W rachunku zysków i strat pojawią się w kosztach finansowych odsetki związane ze spłatą kredytu.

W rachunku przepł. pien. pojawią się wpływy z działalności finansowej w wysokości zaciągniętego kredytu, a także wydatki związane z obsługa długu.

Wzrósł udział kapitału obcego w kapitałach ogółem, spadła relacja Zn do Zo i spadła stopa zysku. Oceń sytuację i uzasadnij.

 Wzrost kap. obcego mógł być spowodowany wzrostem zobowiązań wb. kredytodawców lub dostawców. Spadek relacji Zn do Zo świadczy o tym że przeds. osiąga coraz mniejsze zyski z podstawowej działalności operacyjnej. (przedsiębiorstwo może osiągać wyższe zyski, ale jest mniej rentowne, bo skoro spadła stopa zysku oznacza to, że przedsiębiorstwo mniej efektywnie wykorzystuje posiadane zasoby. Spadek relacji Zn/Zo może być spowodowany wzrostem kosztów odsetkowych związanych z zwiększeniem kapitału obcego. Sam spadek nie jest negatywny pod warunkiem, że wzrasta jednocześnie stopa zysku, albo rentowność KW, w tym wypadku jednak stopa zysku spadla zatem oznacza to, że przedsiębiorstwo nieefektywnie wykorzystało posiadany kapitał.) Prowadzi to do spadku stopy zysku (spadek ST. Zysku nie prowadzi do spadku rentowności KW, bo w ST zysku jest zysk operacyjny, a w rent KW zysk netto) , co w konsekwencji będzie prowadzić do spadku rentowności kapitału własnego.

Nastąpił wzrost amortyzacji w środkach pieniężnych z działalności operacyjnej. Oceń zaistniałą sytuację.

Jeżeli wzrost amortyzacji doprowadził do sytuacji gdzie:

Am / środki pien. z dział. operac. > 1 tzn., że przedsiębiorstwo wykorzystuje Am na pokrywanie wydatków operacyjnych. Jest to sytuacja niekorzystna ponieważ Am jest instrumentem gromadzenia środków pien. na wydatki głównie na inwestycje odtworzeniowe. Natomiast jeżeli wzrost amortyzacji jest związany ze wzrostem aktywów przedsiębiorstwa w wyniku poczynionych inwestycji to ten wzrost ma charakter neutralny podobnie ma to charakter neutralny jeżeli wzrost amortyzacji był spowodowany zmianą wyceny lub sposobu amortyzacji składników majątku.

Jakie warunki decydują o zachowaniu płynności długoterminowej? Uzasadnij

  1. struktura kapitału – im większy udział kapitału stałego tym większa szansa na zachowanie długoterminowej płynności, bo jest to lepsze źródło fin większa wiarygodność na rynku fin.
  2. struktura majątku – im więcej majątku obrotowego tym mniejsze prawdopodobieństwo utraty płynności, bo łatwiej go spieniężyć
  3. struktura kosztów – im mniej kosztów stałych tym mniejsze prawdopodobieństwo utraty płynności
  4. struktura podziału zysku – im mniej zysku jest przeznaczanych na wypłatę dywidend tym przedsiębiorstwo zapewnia sobie bardziej stabilne źródła finansowania
  5. struktura źródeł finansowania aktywów obrotowych – im większy udział kapitału stałego w fin AO tym mniejsze prawdopodobieństwo utraty płynności
  6. struktura przepływów pieniężnych – – im większy udział przepływów z podstawowej działalności tym mniejsze prawdopodobieństwo utraty płynności

 Sp. akcyjna zdecydowała się na emisję akcji. Podaj skutki ekonomiczne z uwzględnieniem poszczególnych obszarów analizy.

W bilansie wzrost kapitałów własnych – wzrost może pojawić się zarówno w kapitale podst jak i w zapasowy w postaci agio. Może się spodziewać, że wzrost KW zaowocuje w Akt albo wzrostem środków pieniężnych albo wzrostem aktywów trwałych w wyniku przeznaczenia środków na inwestycje. W rachunku wyników pojawią się koszty finansowe związane z przeznaczeniem środków na przygotowanie emisji. W rachunku przepływów w działalności fin pojawi się wzrost środków równy wartości emisji pomniejszonej o jej koszty. Emisja będzie także wykorzystana w przepływach z działalności operacyjnej jako wzrost środków pieniężnych lub w działalności inwestycyjnej jako wydatek związany z nakładami inwestycyjnymi.

Podaj wskaźniki wypłacalności. O czym one informują?

Do wsk. wypłacalności zaliczamy:

1) Wskaźnik zdolności przedsiębiorstwa do obsługi długu z nadwyżki fin = ZN+AM/Rata Kapit + odsetki – wskaźnik ocenia potencjalną zdolność przedsiębiorstwa do obsługi długu

2) Wskaźnik zdolności przedsiębiorstwa do obsługi długu z przepływów z pien z dz. Operc = PPzDO/ Rata Kapit + odsetki – wskaźnik ocenia realną możliwość do regulowania zob

3) Wskaźnik ogólnego zadłużenia = Zob/Aktywa – informuje, w jakim stopniu posiadany majątek jest w stanie pokryć zobowiązania firmy

4) wskaźnik pokrycia zobowiązań długoterminowych AT= AT/ZD – informuje w jakim stopniu długoterminowe fin ma zabezpieczenie w AT.

Co oznacza ujemny kapitał obrotowy?

Ujemny kapitał obrotowy występuje gdy AT>KS lub ZB>AO. Jest konsekwencją wyboru agresywnej strategii finansowania w przedsiębiorstwie z akceptacją dużego ryzyka utraty płynności finansowej. W tym przypadku realizacja wszystkich wymagalnych zobowiązań krótkoterminowych w przedsiębiorstwie wymagałaby naruszenia stanu aktywów trwałych. Część środków trwałych jest finansowana krótkoterminowymi zobowiązaniami. Sytuacja typowa dla przeds. handlowych które wydłużają terminy płatności zobowiązań za dostarczone towary, otrzymują na bieżąco gotówkę w momencie ich sprzedaży. Mają terminy realizacji należności krótsze od terminów spłaty zobow. W ten sposób powstają wolne środki pien. angażowane do finansowania środków trwałych. Ujemny kapitał może posiadać również firma w złej sytuacji finansowej, której grozi  utrata płynności, w sytuacji, gdy nie będzie w stanie uregulować ZB z AO będzie musiała sprzedać część AT.

Co oznacza   KS / MT + stałe elementy MO ?

To wskaźnik pokrycia aktywów obrotowych kapitałem obrotowym. Jeśli p-bo spełnia złotą zasadę finansową KS/AT >1 to oznacza to, że p-bo dysponuje dodatnim kapitałem obrotowym. Jego dodatnia pozycja pozwala ocenić w jakim stopniu pokrywa on aktywa obrotowe.

Gdy >1 to KO pokrywa w pełni stałe elementy AO ( min. stan zasasów i należnośći) i  częściowo zmienne elementy, co świadczy o konserwatywnej strategii finansowania aktywów obrotowych.

Gdy = 1 wyposażenie przedsiębiorstwa w KO ściśle odpowiada finansowaniu stałych elementów AO

Gdy <1 1 kapitał obrotowy finansuje częściowo stałe elementy majątku obrotowego

Zanalizuj powiązanie KW i MT.

KW / AT to wsk. pokrycia majątku trwałego kapitałem własnym. Im większy tym mniejsze zadłużenia bo spada udział kapitału obcego w pasywach ogółem.  Jeśli jest = 1 to zachowana złota reguła bilansowa.

Majątek najmniej płynny powinien być pokryty kapitałami najdłużej pozostającymi w dyspozycji firmy gdyż taki majątek obciążony jest największym ryzykiem. AT powinny być pokryte stabilnymi źródłami finansowania.

Jeśli wzrósł kapitał obcy i wzrósł Zo to co z tego wynika?

Wzrost KO mógł nastąpić na skutek zaciągnięcia przez p-bo produkcyjne kredytu, wykorzystanego na zakup nowej maszyny, która zwiększyła moce produkcyjne p-ba. Dzieki temu wzrosły przychody ze sprzedaży, co spowodowało wzrost ZO.

Co oznacza że  KS / MT + stałe el. MO =1,1 ?

KO w pełni pokrywa stałe elementy AO, tj. min. stan zapasów i należności, a także pozostałą część czyli elementy zmienne AO.

Dźwignia finansowa – wlk., skala, efekty, warunki i skutki

Ten element powinien wskazywać

1) czy p-bo zwiększyło zadłużenie w ramach pojemności zadłużeniowej

2) czy p-bo i w jakim zakresie zabezpiecza warunki dodatniego ef. DF

3) w jakim stopniu wzrost KO wpływa na rentowność KW

Możliwe są 3 efekty:

1) Dodatni efekt DF – wzrost zadłużenia wpływa pozytywnie na zmianę rentowności KW ( wzrost ROE)

2) Ujemny efekt DF – przekroczenie dopuszczalnego zadłużenia, nieoptymalna struktura

3) Efekt neutralny – jeżeli ROI = kosztowi KO, moment zrównania to próg finansowej rentowności kapitału, który wyznacza krańcowy poziom zadłużenia

Warunkiem wystąpienia efektu DF jest udział w strukturze pasywów kapitałów obcych, skutkiem możliwość zastosowania tarczy podatkowej.

Przeds. zanotowało dodatnie przepł. amortyzacyjne. środki pien. wzrosną czy spadną?

Uwarunkowane jest to jak kształtowały się pozostałe przepływy operacyjne. Jeżeli ich wynik był ujemny i wartości bezwzględnej większy do amortyzacyjnych to spadną, a jak nie to wzrosną.

Od czego zależy rozmiar efektu dźwigni finansowej i jaki jest cel tego badania?

Rozmiar efektu zależy od:

1) pozyskania kapitału – średni ważony koszt kapitału oraz od stopy podatku (im wyższa tym większy rozmiar) – pomniejszanie WACC o efekt tarczy podatkowej

2) majątku przedsiębiorstwa (im mniejszy tym większy efekt)  ponieważ porównuje się stopę zysku ROA z WACCx(1-T) i jak ROA jest większy to uznajemy, że jest pozytywny efekt

3) ZO, który stanowi mianownik ROA, a zatem im wyższe ZO tym możemy zwiększać zadłużenie

4) od relacji Zn/KW która ma być wieksza od ROA, czyli możemy zwiększać zadłużenie, a tym samym rozmiar dźwigni dopóki spełnione są jednocześnie 2 warunki. Zn/kw>ROA >SWKK(1-T)

Celem badania jest określenie jak czy przedsiębiorstwo może się jeszcze angażować kapitał obcy i  zadłużać się i jakie p-bo ma szanse na  pozyskanie KO.

Wzrost udziału kapitału obcego w strukturze kapitału własnego, spadek Zn do Zo oraz spadek stopy zysku. Oceń sytuację.

Spadek ZN do ZO oznacza negatywny efekt dźwigni fin, a spadek stopy zysku ROA świadczy o tym, że firma nieefektywnie wykorzystała pozyskane środki.

W przeds. pogorszyła się sytuacja finansowa gdyż spadek zysku i wzrost zadłużenia (kapitały obce rosną). Korzystanie z efektu dźwigni finansowej. Spadek Zn do Zo więc efektywność przedsięb. maleje.

Jakie obszary ryzyka można ocenić wykorzystując pozycje bilansowe?

Ryzyko utratu płynności ieżone wskaźnikiem płynności bieżącej ( AO/ Zob. B), szybkiej ( AO- ZAP/ Zob.B) i gotówkowej ( ŚP/Zob.B)

Oceń powiązania miedzy CKG a zmianami przepływów finansowych.

CKG pozwala ocenić przez ile dni kapitał p-ba jest „zamrożony” w finansowaniu zapasów, należności przy uwzględnieniu finansowania przedsiębiorstwa przez jego dostawców i ewentualnych wierzycieli operacyjnych. Wzrost CKG może wskazywać na pogorszenie efektywności gotówkowej p-ba, co uwidocznione jest przy saldzie przepływów pieniężnych z DO.

Oceń rolę w ocenie przedsiębiorstwa księgowego progu rentowności i krytycznego progu gotówki.

Kasowy próg rentowności- to taka sytuacja w p-bie, w której wpływy z DO wystarczają na pokrycie wydatków z DO. Krytyczny punkt gotówki – to taki momet krytyczny, gdzie p-bo wykorzystało środki z amortyzacji, a to jest niezgodne z przeznaczeniem, gdyż amortyzacja powinna być krótkoterminowo lokowana w bezpieczne instrumenty fin.

Jaka rolę w ocenie przedsiębiorstwa odgrywa wartość księgowa i wartość godziwa.

Wartość godziwa jest specyficzną kategorią ceny wykorzystywanej do ustalenia wartości aktywów.

Wartość księgowa – wartość aktywów netto, wartość przedsiębiorstwa określana jako aktywa minus zobowiązania

Podaj zakres i sposób oceny kapitału obrotowego.

KO aktywów obrotowych która jest finansowana kapitałami stałymi:

KO= AO – ZB

KO= KS – AT

Oceniając kapitał obrotowy w przedsiębiorstwie uwzględnia się:

  • wysokość kapitału obrotowego i jego zmiany w badanym okresie
  • źródła finansowania kapitału obrotowego
  • związek pomiędzy wysokością kapitału obrotowego i stałymi miarami oceny płynności finansowej
  • podstawowe wskaźniki oceny poziomu kapitału obrotowego: KO/S, KO/śr. m-czne S, KO/A,    KO/śr stan zap. i nal

Analiza bilansu

5/5 - (4 votes)

Bilans to techniczny termin stosowany w rachunkowości. Można go określić jako tabelaryczne zestawieni sald uzyskanych po zamknięciu ksiąg prowadzonych zgodnie z zasadami rachunkowości. Celem bilansu nie jest ujęcie wartości ekonomicznych czy inwestycyjnych, które wynikają raczej z przepływów gotówkowych i rentowności przedsiębiorstwa. Natomiast inwestor poszukuje w nim informacji dotyczących następujących aspektów:

  • pozycja przedsiębiorstwa w zakresie kapitału obrotowego określona różnymi wskaźnikami tego kapitału; wskaźniki te określają zdolność przedsiębiorstwa do regulowania bieżących zobowiązań, które mają być spłacone z majątku obrotowego,
  • źródła funduszy wykorzystanych do uzyskania aktywów przedsiębiorstwa (fundusze długoterminowe – zainwestowane przez wierzycieli, posiadaczy akcji uprzywilejowanych i akcji zwykłych; fundusze krótkoterminowe – uzyskane od banków, ze sprzedaży krótkoterminowych papierów dłużnych, od faktorów, z tytułu kredytów kupieckich),
  • aktywa przedsiębiorstwa, które wskazują na źródła jego zysków i świadczą o tym, jak zainwestowano kapitał,
  • dane wykorzystywane w łącznej analizie bilansu oraz rachunku zysków i strat, na podstawie których można: wyznaczyć zysk i stopę zwrotu z całej kapitalizacji długoterminowej, obliczyć stopę zwrotu z aktywów ogółem, obliczyć stopę zwrotu z kapitału własnego, porównać pozycje zysku zatrzymanego z bilansu z zyskami relacjonowanymi dla okresu kilku lat w rachunku zysków i strat.

Inwestorzy powinni rozumieć informacje podawane w bilansie. Analiza bilansu ma na celu określenie bieżącej pozycji finansowej przedsiębiorstwa, wysokości i charakteru zainwestowanego kapitału, źródeł zainwestowanego kapitału, składników kapitalizacji przedsiębiorstwa oraz, w połączeniu z analizą rachunku zysków i strat, stopy zwrotu z aktywów ogółem, z kapitalizacji kapitału własnego.

Analitycy m.in. poddają badaniu strukturę bilansu, która ma na celu zbadanie struktury aktywów i pasywów oraz określenie relacji pomiędzy poszczególnymi grupami aktywów i pasywów. Badanie takie jest celowe przy założeniu, że istnieje pewna prawidłowa struktura bilansu przedsiębiorstwa, w zależności od rodzaju prowadzonej działalności. Propozycje, które będą podlegać badaniu, zależą od działań podejmowanych przez zarząd przedsiębiorstwa, ale są też silnie uzależnione od rodzaju działalności przedsiębiorstwa. Z tego względu nie można podać wzorcowej struktury bilansu, odpowiedniej dla każdej firmy.

Badając strukturę bilansu przeprowadza się analizę pionową i poziomą.

WSKAŹNIKI WYPOSAŻENIA PRZEDSIĘBIORSTWA W
ŚRODKI GOSPODARCZE

NAZWA
WSKAŹNIKA

SPOSÓB USTALANIA

Udział trwałych składników majątku w aktywach ogółem

Udział rzeczowych składników majątku w aktywach ogółem

Udział niematerialnych składników majątku w aktywach ogółem

Udział majątku obrotowego w aktywach ogółem

Wskaźnik elastyczności majątku

Udział zapasów w aktywach ogółem

Udział należności w aktywach ogółem

Udział środków pieniężnych w aktywach ogółem

Udział krótkoterminowych papierów wartościowych w aktywach ogółem

Tabela 3. Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w środki gospodarcze.[1]

WSKAŹNIKI WYPOSAŻENIA
PRZEDSIĘBIORSTWA W KAPITAŁY WŁASNE I OBCIĄŻENIA KAPITAŁAMI OBCYMI

NAZWA WSKAŹNIKA

SPOSÓB USTALANIA

Wyposażenie przedsiębiorstwa w kapitał własny

Obciążenie przedsiębiorstwa zobowiązaniami długoterminowymi

Wyposażenie przedsiębiorstwa w kapitał stały

Obciążenie przedsiębiorstwa kredytem krótkoterminowym

Obciążenie przedsiębiorstwa zobowiązaniami bieżącymi

Tabela 4. Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi.[2]


[1] M. Sierpińska, T. Jachna, Ocena przedsiębiorstwa według standardów światowych, Warszawa 1997, s.52.

[2] K. Sieniawska, Analiza finansowa w przedsiębiorstwie, OWPRz, Rzeszów 1995, s. 29