Podsumowanie analizy formalnej

5/5 - (4 votes)

Analiza formalna to metoda badania tekstu lub innego rodzaju dokumentu, polegająca na analizie jego struktury, formy i użycia języka. Celem analizy formalnej jest zrozumienie treści dokumentu oraz zidentyfikowanie jego zamierzeń i celów.

Analiza formalna obejmuje m.in. takie elementy, jak:

  • Budowa dokumentu – analiza układu treści, rozmieszczenia elementów tekstu, użycia nagłówków, podziału na sekcje itp.
  • Język dokumentu – analiza użycia języka, stylu, słownictwa, gramatyki itp.
  • Funkcje dokumentu – analiza celów i zamierzeń autora, adresatów dokumentu, kontekstu jego powstania itp.

Analiza formalna może być stosowana w różnych dziedzinach, takich jak literatura, językoznawstwo, socjologia, prawo itp. Pozwala ona lepiej zrozumieć i interpretować treść dokumentu oraz ocenić jego znaczenie i skutki.

Elementy wyeksponowania, częstości i autorstwa składaj ą się na całościowy obraz ważności analizowanych wypowiedzi – a zarazem tematyki której dotyczą. Jednostkami pomiaru i obliczeń powyższej analizy były: częstość (frekwencja), wielkość i intensywność wypowiedzi. Intensywność cech wypowiedzi była z kolei mierzona stopniem wyeksponowania i ważności danych tekstów.

Wyniki analizy nie są jednoznaczne. Z jednej strony, częstość występowania wypowiedzi na temat epidemii (w obrębie przyjętej próby) wskazuje na dużą doniosłość tej tematyki (lub też na intencję redaktorów badanych tygodników na ukazanie jej jako doniosłej). Z drugiej strony umiarkowana wielkość i intensywność wypowiedzi nie potwierdza tej tezy. Na tym tle odcina się czynnik dużego nasycenia wypowiedzi dotyczących epidemii (nawet krótkich wzmianek) eksponującymi elementami graficznymi. Zbiorczy, w pewnym stopniu uśredniony, wynik analizy formalnych aspektów badanych komunikatów ukazuje obraz epidemii przedstawiany w prasie jako oddziałujący w większym stopniu na uwagę i emocje odbiorców.

Epidemia wydaje się tu być raczej ciekawostką niż czymś doniosłym. Duża ilość małych i średnich, ale za to kolorowych artykułów i wzmianek nie pozwala odbiorcy zapomnieć o epidemii. Zarazem nie służy to rzetelnej i poważnej analizie problemu przez czytelnika. Ma to doniosłe znaczenie w kontekście przyjętej, na poziomie metodologicznym, hipotezy agenda-setting, gdzie stopień ważności przykładany do komunikatów medialnych przekłada się na hierarchię problemów uznawanych za ważne przez odbiorców.

Analiza struktury kapitału

5/5 - (1 vote)

Zasilanie finansowe przedsiębiorstwa jest jedną ze strategicznych płaszczyzn podejmowania decyzji. Odpowiedni dobór kapitałów może pozwolić na rozwój przy najmniejszym koszcie. W. Bień w swoim podręczniku „Zarządzanie finansami przedsiębiorstw”[1] wskazał dwa kryteria optymalnego wykorzystania struktury kapitałów: maksymalizację korzyści udziałowców i zapewnienie właściwego stopnia bieżącej perspektywicznej płynności. Zapewnienie partycypującym w zysku przedsiębiorcom, najwyższych z możliwych korzyści jest warunkiem zarówno ich zadowolenia, jak i wzrostu zaufania do zarządu firmy. Udziałowcy osiągają wysoką stopę zwrotu z ulokowanych środków, dzięki podwyższonej stopie zyskowności kapitałów własnych. Firma z kolei zyskuje miano dobrze zarządzanej i polepsza swoją pozycję wyjściową w negocjacjach z podmiotami z otoczenia (odbiorcami, dostawcami, firmami

leasingowymi etc.). Efekt wzrostu wydajności kapitału własnego osiąga się poprzez ustalania odpowiedniej proporcji kapitałów własnych i obcych. Efekt ten nazywany jest dźwignią finansową. Mechanizm jest dosyć prosty. Przedsiębiorstwo zwiększając zasilanie finansowe z zewnątrz jest w stanie wygenerować odpowiednio większy zysk (podczas prawidłowego działania). Kapitał własny się nie zmienia, a więc stosunek zysku do niego rośnie. Oczywiście nie dzieje się tak bez końca. Zwiększanie udziału kapitałów obcych będzie trwało do tego momentu, w którym to ich koszt (stopa odsetek płaconych) zrówna się ze zyskownością kapitału własnego. Nie podporządkowanie się tej regule może spowodować utratę płynności bieżącej, która będzie miała tendencje do samo pogłębiania się. Przeważnie walkę z nadmiernymi długami prowadzi się stosując refinansowanie kapitałów. Na spłatę wymagalnego kredytu zaciągane są kolejne kredyty; strategia taka nie rozwiązuje nawet w najmniejszym stopniu problemu. Wysoki stopień zadłużenia wywołuje większą wrażliwość przedsiębiorstwa na bodźce z zewnątrz. Każda zmiana, na przykład wzrost stóp procentowych na skutek decyzji Rady Polityki Pieniężnej, ma bardzo duży wpływ na płynność firmy. Pojawia się również zjawisko wzrostu uzależnienia się od najbliższego otoczenia. Wierzyciele mający zbyt duży wpływ (dzięki ulokowanemu kapitałowi) są w stanie dokonać daleko posuniętych zmian. Mogą doprowadzić do przejęcia firmy lub też kiedy dojdzie ona do stanu niewypłacalności i nie będą widzieć sensu w próbie dokonywania restrukturyzacji przedsiębiorstwa, będą wnioskować o upadłość.

Także współpracujące z podupadającym podmiotem instytucje finansowe nie pozostają bierne. Zaczynają w większym stopniu ingerować w działalność przedsiębiorstwa. Przed udzieleniem kredytu proszą o przedłożenie planów naprawczych czy też zaoferowanie pewniejszych zabezpieczeń. Skracają okresy spłat kredytów, udzielają je na trudniejszych warunkach – stają się droższe ze względu na wyższe ryzyko.

Oprócz analizy własnościowej kapitałów, należy przyjrzeć się im od strony terminu wymagalności. Wszystkie kapitały własne zwykło się uznawać za długoterminowe.[2] [3] Pozostają do dyspozycji nie krócej niż rok. Z kolei wśród kapitałów obcych wyróżnić można zobowiązania długoterminowe i zobowiązania bieżące – krótkoterminowe. Te drugie stosowane są głównie w celu finansowania bieżącej działalności. Pierwsze, w głównej mierze mają charakter kredytów celowych. Stanowią źródła środków niezbędnych do realizacji planów inwestycyjnych przedsiębiorstwa, czyli w gruncie rzeczy finansują majątek trwały. Zobowiązania[4] długoterminowe (o wymagalności dopiero po roku) razem z kapitałami własnymi tworzą kapitały stałe. Pojęcie to jest bardzo ważne w momencie przeprowadzania analizy struktury kapitałowo-majątkowej, a więc podczas szukania zależności miedzy dwoma stronami bilansu.

[1]   Bień W., Zarządzanie finansami przedsiębiorstwa, Wydawnictwo Diffin, Warszawa 1999,

[2]   Wzrost stóp procentowych (lombardowa, refinansowa, redyskontowa) spowodowany decyzją NBP implikuje podniesienie wielkości oprocentowania przez banki większości instrumentów bankowych. Kredyt staje się przez to droższy. Mechanizm ten nie zawsze sprawdza się w rzeczywistości. Najlepszym przykładem jest zachowanie się banków w Polsce w 2001 roku. Znaczne zmiany w poziomie stóp procentowych NBP nie spowodowały widocznej redukcji kosztów finansowania przedsiębiorstw.

[3]   Za kapitały długoterminowe uznaje się te które pozostają w przedsiębiorstwie minimum rok. Niektóre źródła precyzują dodatkowo problem dokonując podziału na średnioterminowe (pozostające od 1 roku do 5) i długoterminowe (pozostające powyżej 5 lat).

[4]   Kapitały obce,

Wstępna analiza bilansu

5/5 - (1 vote)

Wstępna analiza bilansu przeprowadzana jest w ujęciu statycznym i dynamicznym.

Analiza w ujęciu stycznym zajmuje się badaniem struktury majątku przedsiębiorstwa i źródeł jego finansowania w wybranym momencie. Natomiast analiza w ujęciu dynamicznym zajmuję się również oceną kierunku zmian tej struktury oraz dynamiki poszczególnych elementów aktywów i pasywów poprzez porównanie danych z kilku kolejnych lat. Wstępna analiza bilansu zajmuje się badaniem:

  • struktury majątkowej na podstawie wskaźników struktury aktywów,
  • struktury kapitałowej, poprzez ustalenie wskaźników struktury pasywów,
  • struktury kapitałowo – majątkowej.

Do przeprowadzenia wstępnej analizy bilansu w ujęciu dynamicznym potrzebne są następujące mierniki:

  • wskaźniki dynamiki, które określają kierunek i stopień zmian poszczególnych elementów bilansu, w porównaniu do ich poziomu w bilansach wcześniejszych,
  • wskaźniki struktury, które wskazują na udział poszczególnych pozycji majątku i źródeł ich finansowania w ogólnych ich wielkościach.

Struktura majątku w przedsiębiorstwie

Struktura majątkowa informuje o sposobie zaangażowania kapitału przedsiębiorstwa. W badaniu tej struktury podstawowe znaczenie mają wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w określone środki gospodarcze. Najważniejsze z nich to wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w trwałe i obrotowe składniki majątku. Udział trwałych składników w majątku przedsiębiorstwa w sposób istotny zależy od rodzaju branży. Udział ten pozostaje w bezpośrednim związku z kwotą osiąganych przez przedsiębiorstwo przychodów. Im większy jest udział trwałych składników majątku w jego strukturze, tym mniejsza jest zdolność przedsiębiorstwa do wypracowania przychodu[1].

Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w środki gospodarcze[2]:

Struktura kapitału w przedsiębiorstwie

W badaniu struktury kapitałów (pasywów) podstawowe znaczenie mają wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi.

Wskaźniki wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitały własne i obciążenia kapitałami obcymi:

Pionową strukturę kapitałów finansujących majątek przedsiębiorstwa można właściwie ustalić posługując się wskaźnikami wyposażenia przedsiębiorstwa w kapitał własny oraz wskaźnikami obciążenia zobowiązaniami długoterminowymi i krótkoterminowymi.

Struktura kapitałowo – majątkowa w przedsiębiorstwie

Przy wstępnej analizie bilansu  występują również powiązania poziome pomiędzy poszczególnymi pozycjami aktywów i pasywów.  Analiza ta pozwala na określenie poprawności zastosowania źródeł finansowania oraz ewentualnych rozbieżności sytuacji faktycznej przedsiębiorstwa w stosunku do zaleceń teorii w zakresie kształtowania struktury bilansu.

Na początku tej analizy trzeba ustalić udział kapitału własnego w finansowaniu majątku trwałego przedsiębiorstwa. Udział ten ustala się według poniższej relacji[3]:

 

Wskaźnik ten pokazuje, w jakiej części majątek trwały jest finansowany kapitałem własnym. Według „złotej reguły bilansowania” majątek trwały powinien być w całości, a jeszcze lepiej z pewną nadwyżką, finansowany kapitałem stałym, tj. sumą kapitału własnego i zadłużenia długoterminowego. Bardziej konserwatywna odmiana tej reguły wymaga finansowania majątku trwałego w całości kapitałem własnym. W takim przypadku wartość wskaźnika wynosiłaby 1,0. Z reguły kapitał własny finansuje całość majątku trwałego i część majątku obrotowego. Typowa wartość tego wskaźnika zawiera się w przedziale 1,0 – 1,5[4].

Stopień pokrycia majątku trwałego kapitałem stałym można wyrazić poniższą relacją:

Jeśli w przedsiębiorstwie jest prawidłowo prowadzona polityka finansowa to kwota kapitałów stałych powinna przekraczać wartość majątku trwałego o bardzo niskim stopniu płynności finansowej, zapewniając także pewne pokrycie tymi kapitałami środków obrotowych. W przeciwnym wypadku przedsiębiorstwo może bardzo łatwo stanąć w obliczu niemożności bieżącego regulowania zobowiązań płatniczych. Pozostałe środki obrotowe finansowane są kapitałami krótkoterminowymi (zobowiązaniami i kredytami). Stopień tego finansowania określa poniższa relacja:

Jeśli kapitał krótkoterminowy w pełni pokrywa majątek obrotowy, wówczas zachowana jest złota reguła bilansowania w stosunku do obrotowych składników majątku. W tym przypadku stwierdza się, że z uwagi na krótki czas związania, mogą być one finansowane z krótkoterminowego kapitału obcego.

Przestrzeganie wyżej wymienionych reguł finansowania sprzyja utrzymaniu równowagi finansowej przedsiębiorstwa, warunkującej bieżącą i przyszłą jego egzystencję.

[1] H. Błoch, Controlling, Rachunkowość zarządcza, CIM, Warszawa 1992, s. 37.

[2] M. Sierpińska, T. Jachna, Ocena przedsiębiorstwa według standardów światowych, PWN, Warszawa 2000, s. 52.

[3] M. Sierpińska, T. Jachna, Ocena przedsiębiorstwa według standardów światowych, PWN, Warszawa 2000, s. 53.

[4] M. Nowak, Praktyczna Ocena kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Metody i ograniczenia, FRR w Polsce, Warszawa 1998,s. 131.

Analiza gospodarki magazynowej

4/5 - (4 votes)

Wskaźnik wykorzystania pojemności magazynu

Wskaźnik ten ukazuje nam w jakim stopniu wykorzystana jest powierzchnia przeznaczona do składowania asortymentu w stosunku do całej powierzchni magazynu.

Mvu~ Vs/Vu

Vs- pojemność składowa (m3)

Vu- pojemność użytkowa (m3)

Mvu= 65000m3/21000m3- 3,09

Ze wskaźnika możemy wywnioskować, że powierzchnia wykorzystana na magazynowanie zapasów zajmuje ok. ł/3 powierzchni całego magazynu.

Wskaźnik eksploatacji przestrzeni składowej magazynu

Znając taki miernik dowiadujemy się o stopniu wykorzystania powierzchni składowej magazynu. Firmia Selena S.A. jest prężnie rozwijającą się placówką wrażliwą na wszystkie nowinki techniczne związane z branżą chemii budowlanej, dlatego z roku na rok przybywa dużo nowego asortymentu. Z tego powodu jak i również przez rosnącą liczbę zamówień od klientów powierzchnia magazynu jest wykorzystywana w bardzo dużym stopniu. Dostawienie nowych regałów, oraz wynajęcie w okresie sezonu budowlanego dodatkowego magazynu (wyłącznie na siatkę podtynkową) ma na celu odciążenie głównej platformy.

Mev= Om/Vs

Om- wielkość obrotu magazynowego w badanym okresie (zł)

Vs- pojemność składowa (m3)

Okres czasu który został wykorzystany do obliczenia takiego składnika: lipiec- sierpień 2009r. Obrót magazynowy w tym okresie wyniósł 72000000 zł.

Mev~ 72000000/65000= 1107

Wskaźnik technicznego uzbrojenia przestrzeni magazynowej Wskaźnik ukazuje nam technologiczne zaawansowanie magazynu. Jest to stosunek całego sprzętu technicznego znajdującego się na magazynie, do ogólnej pojemności. Wartość całego wyposażenia technicznego znajdującego się na magazynie wynosi ok 800000tys zł.

Muv= Ww/Vu’

Ww- wartość wyposażenia technicznego magazynu (zł)

Vu- pojemność użytkowa magazynu (m2)

Muv= 800000/4500= 177,77

Wskaźnik wyposażenia przestrzeni magazynowej w środki transportowe Powierzchnia użytkowa magazynu firmy Selena S.A. to ok 4,5tys m2. Wskaźnik mówi nam o poziomie zmechanizowania, czyli o ilości sprzętu transportowego znajdującego się w firmie,

Mtv= Wst/Vu

Wst- wartość środków transportu magazynowego (zł)

Vu- pojemność urzytkowa magazynu (m2)

W magazynie wykorzystywanych jest 8 wózków jezdniowych (wozy paletowe z dyszlem i płatwormą dla magazyniera) o wartości 6000zł każdy, trzy wozy wysokiego składowania (60000 zł za sztukę) oraz dwa wózki jezdniowa jeden z napędem spalinowym (50000 zł), drugi z napędem elektrycznym (32000 zł)

Mtv= 310000/4500= 68,88

Wskaźnik wykorzystania czasu pracy urządzeń mechanicznych Jest to wielkość określająca stopień wykorzystania urządzeń magazynowych (mechanicznych) w stosunku do ich możliwości. W omawianym magazynie taki sprzęt jest mocno wykorzystywany. Wszystkie wózki wysokiego składowania, oraz jezdniowe posiadają zapasowe baterie. Jedynie wózek jezdniowy akumulatorowy nie ma możliwości wymiany zużytej baterii, gdyż jest ona stała. Trzeba pamiętać o jego ładowaniu w czasie, gdy jest on najmniej potrzebny.

Mwu= Tue/ Tun

Tue- efektywny czas pracy urządzeń w badanym czasie (godz)

Tun- nominalny fundusz czasu pracy urządzeń mechanicznych magazynu w badanym okresie (godz)

Badany okres obejmuje 5 dni, od poniedziałku do piątku, w czasie sezonu budowlanego, kiedy wózki eksploatowane są najwięcej. Średni efektywny czas pracy wózków wynosi 11 godzin podczas jednego dnia pracy. Każdy z wózków może być eksploatowany średnio przez 20 godzin na dobę.

Tue= 11*5=55 Tun= 20*5=100 Mwu= 55/100= 0,55

Sprzęt mechaniczny wykorzystywany jest przez ponad połowę czasu który zaleca producent. Największe nasilenie pracy tych urządzeń jest podczas realizacji zamówień. Na zmianie nocnej Większość wozów nie jest używana ze względu na brak takiej potrzeby. Współczynnik ten informuje nas o przybliżonej żywotności takich urządzeń.

Procentowy wskaźnik bezbłędnych dostaw w stosunku do ogółu wykonanych dostaw

Głównym czynnikiem kształtującym ten wskaźnik są błędy popełnione przez magazyniera składającego zlecenie i nie wykryte przez kontrolera. Liczba błędnie wysłanych zamówień znacznie się zmniejszyła przez okres dwóch lat. Każde zlecenie jest kontrolowane przez

osobę do tego przeznaczoną. Miesięcznie pracownicy wykonujący tę funkcję (dwie osoby) wykrywają ponad 1000 błędów, przy średniej ilości zamówień w miesiącu ok. 12000. Wskaźnik ten nie jest jednak wiarygodny w 100%, gdyż zdarza się, na skutek pomyłki, że klienci dostają więcej towaru niż zamawiali, bądź otrzymują asortyment wartościowszy. Wtedy w większości przypadkach nie są zgłaszane reklamacje.

Z=( DD/Do)*100%

DO- dostawy bezbłędne Do- Dostawy ogółem

Wykorzystany okres czasu do tego badania to 2 miesiące. Dokładniej mówiąc to lipiec i sierpień podczas największej ilości zamówień w roku, jak i związanym z tym największej liczbie popełnionych błędów. Poniższa tabela prezentuje ilość zleceń w danym tygodniu, j oraz błędy reklamowane przez klienta.

T 5. Liczba zleceń i błędów w miesiącach lipiec-sierpień

lipiec/sierpień  
TYDZIEŃ Liczba zleceń Liczba błędów
1 2805 7
2 2745 12
3 2649 13
4 3012 13
6 2356 8
6 2536 6
7 2788 14
8 2945 11

Źródło: Dokument firmowy

Z~(21752/21836)* 100%= 0,996

W badanym okresie współczynnik poprawności zleceń jest bardzo korzystny dla firmy. Przed rozpoczęciem działalności zarząd firmy postawił za cel, aby taki wskaźnik był w granicach 0,95. Widoczne jest prawidłowe funkcjonowanie w dziedzinie kontroli poprawności składanych zamówień.

Procentowy wskaźnik zamówień zrealizowanych z opóźnieniem Mowa tu o wszystkich zamówieniach które z jakiegoś powodu nie wyjechały w danym dniu. Zamówienie które wpływa w danym dniu (do godz. 17:00) musi być wysłane w tym samym dniu. Występują często opóźnienia związane z wysyłką zarówno z winy firmy jak i spowodowane czynnikami na które nie ma się wpływu. Najczęstszymi przyczynami takich sytuacji jest brak wystarczającej kadry magazynierów potrzebnej do realizacji wszystkich zleceń w danym dniu. Dalszoplanowe czynniki mające wpływ na kształtowanie się tego wskaźnika to przerwy w dostawie prądu, kłopoty z terminowością podstawianych samochodów przez odbiorcę, czy okres targów budowlanych, gdzie w takim okresie czasu liczba zamówień jest tak duża, że niemożliwością jest jej zrealizowanie w danym dniu. Czynnikiem odróżniającym ten wskaźnik od

Z- (Zop/Zo)*ł00%

Zop- zamówienie zrealizowane z opóźnieniem Zo- zamówienia ogółem

Poniższa tabela przedstawia stosunek ogólnej liczby zleceń do ilości zamówień, które zostały zrealizowane z opóźnieniem. Badany okres czasu to lipiec i sierpień.

T 6 Stosunek liczby zleceń do zamówień zrealizowanych po terminie

LIP1EC/SIERP1EŃ  
TYDZIEŃ Liczba zleceń Liczba opóźnionych zamówień
1 2805 0
2 2745 0
3 2649 0
4 3012 25
5 2356 0
6 2536 20
7 2788 15
8 2945 18

Źródło: Dokument firmowy

Z- (78/21836)* 100%—0,0035

Z wartości tego wskaźnika można wywnioskować, że liczba opóźnionych zleceń jest stosunkowo nie wielka. Zarząd firmy szczególny nacisk kładzie na to, aby liczba takich zleceń była jak najmniejsza, współczynnik zamówień zrealizowanych z opóźnieniem był bliski 0.

Procentowy wskaźnik zamówień zrealizowanych w niepełnym wymiarze żądanych asortymentów

W takim wypadku pod uwagę brane są tylko zlecenia zrealizowane poprawnie, jednakże nie kompletne. Braki w asortymencie zamawianych przez klienta nie są spowodowane przeoczeniem, bądź błędem w kontroli, tylko wykreśleniem danego towaru z listy pobrań. Taka sytuacja może być spowodowana brakiem towaru na magazynie wynikającym z różnicy fizycznej danego produktu ze stanem systemowym, bądź dany towar jest uszkodzony, przeterminowany, lub ze zbyt krótką datą ważności.

Wskaźnik ten ukazuje nam procent takich zleceń w danym okresie czasu.

Z™ (Zn/Zo)*100%

Zn- Zamówienia niepełne Zo- Zamówienia ogółem

Za okres badawczy przyjęto również miesiące lipiec i sierpień. Liczba zamówień, w których dokonano korekty w spisie asortymentu, a właściwie wykreślenia takich pozycji, bądź zmniejszenia ilości sztuk danego produktu na okres tego czasu wynosi 213 zleceń.

Z* (213/21836)* 100%= 0,0097

Duża liczba takich zleceń w tych miesiącach wynika przede wszystkim z faktu iż jest to połowa roku, a stany magazynowe nie są zaktualizowane. Często produkty uszkodzone nie są ściągane ze stanu. Zdarza się czasem, że towar reklamacyjny jest przyjmowany fizycznie na magazyn, a nikt się nie zatroszczy o aktualizację w systemie.

Analiza probitowa

5/5 - (1 vote)

Analiza probitowa to metoda statystyczna polegająca na określeniu, jakie czynniki determinują prawdopodobieństwo wystąpienia określonego zdarzenia. Model analizy probitowej jest szczególnie przydatny w przypadku zdarzeń, które mają wartości binarne (np. sukces/porażka, obecność/nieobecność, itp.).

W analizie probitowej, prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia jest zwykle modelowane za pomocą funkcji sigmoidalnej (tzw. funkcji probit), która jest monotonicznie rosnącą i asymptotyczną wobec osi odciętych.

Analiza probitowa pozwala na określenie, jakie zmienne mają istotny wpływ na prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia oraz na oszacowanie ich wpływu na prawdopodobieństwo. Może być stosowana w różnych dziedzinach, takich jak ekonometria, psychologia, medycyna itp.

Podobnie jak w przypadku analizy logitowej, istotą wszelkich transformacji jest doprowadzenie do przekształcenia przedziału [0,1] wyników w zbiór liczb rzeczywistych, aby można było oszacować parametry modelu klasycznymi metodami. Analiza probitowa oparta jest na dystrybuancie rozkładu normalnego. Prawdopodobieństwo zajścia zdarzenia przyjmuje wartość dystrybuanty F standaryzowanego rozkładu normalnego. Jeżeli założymy, że prawdopodobieństwo upadku przedsiębiorstwa wynosi P(x) i jest uzależnione od jakiejś zmiennej x (lub wektora zmiennych), czyli w przypadku bankructwa, od grupy wskaźników finansowych, to przekształcenie probitowe ma następującą postać:

i    +ft1X      ..2

P(x) = F(P0 +PiX) = ~2= { exp(-y)du,                              (2.4)

przy czym zmienna losowa U ma rozkład normalny N(0,1).[1] Można zauważyć, że:

F-1 [P(x)] = 0 +p1X ,                                (2.5)

gdzie F-1 jest funkcją odwrotną do dystrybuanty standaryzowanego rozkładu normalnego. Wartości tej funkcji nazywane są probitami.

[1] Por. Cieślak M., Prognozowanie gospodarcze – metody i zastosowanie, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2001, str. 127