Zarządzanie środkami pieniężnymi i papierami wartościowymi

5/5 - (1 vote)

Zarządzanie środkami pieniężnymi i papierami wartościowymi to działalność polegająca na odpowiednim zarządzaniu posiadanymi przez przedsiębiorstwo lub osobę prywatną środkami pieniężnymi oraz inwestycjami w papiery wartościowe, takie jak akcje, obligacje, certyfikaty inwestycyjne itp.

Celem zarządzania środkami pieniężnymi i papierami wartościowymi jest osiągnięcie jak najlepszych rezultatów finansowych przy jak najniższym ryzyku. W tym celu stosuje się różne metody i narzędzia, takie jak:

  • Dywersyfikacja inwestycji – polegająca na rozproszeniu środków pieniężnych lub papierów wartościowych na różne rodzaje inwestycji lub rynki, co ma za zadanie zmniejszyć ryzyko straty związane z pojedynczą inwestycją.
  • Alokacja aktywów – polegająca na odpowiednim rozdysponowaniu środków pieniężnych lub papierów wartościowych w różne rodzaje inwestycji.

Alokacja aktywów to metoda zarządzania środkami pieniężnymi i papierami wartościowymi polegająca na odpowiednim rozdysponowaniu środków pieniężnych lub papierów wartościowych w różne rodzaje inwestycji lub rynki, w celu osiągnięcia jak najlepszych rezultatów finansowych przy jak najniższym ryzyku.

Celem alokacji aktywów jest znalezienie odpowiedniego balansu pomiędzy ryzykiem a zyskiem, co można osiągnąć poprzez wybór odpowiednich proporcji pomiędzy różnymi rodzajami aktywów, takimi jak: akcje, obligacje, nieruchomości, gotówka itp.

Decyzja o alokacji aktywów powinna być podejmowana na podstawie indywidualnych preferencji inwestora oraz jego celów finansowych i oczekiwań dotyczących zysków i ryzyka.

Środki pieniężne występują w postaci albo gotówki w kasie albo jako kwota na rachunku bieżącym. Można wyróżnić trzy motywy utrzymywania pieniądza w przedsiębiorstwie:

  1. motyw transakcyjny – pieniądz jako środek do regulowania zobowiązań,
  2. motyw przezorności – pieniądz trzymany po to by przeciwdziałać negatywnym skutkom braku płynności,
  3. motyw spekulacyjny – przedsiębiorstwo dysponując wolnymi środkami może wykorzystywać nagle pojawiające się okazje np. dokonywać zakupów po atrakcyjnych cenach.

Krótkoterminowe papiery wartościowe można potraktować jako swoistą postać środków pieniężnych. Są może środkami mniej płynnymi, ale różnica w płynności może być w tym przypadku pominięta.[1]

Jakich informacji dostarcza nam obserwacja stanu środków pieniężnych i papierów wartościowych? Ocena jest trudna i nie jednoznaczna, z jednej strony wysoki ich stan świadczy o tym, że firma ma spory przypływ pieniądza, ale z drugiej strony może to świadczyć o braku pomysłu na ponowne zainwestowanie środków. Notoryczny brak środków uniemożliwiający regulację zobowiązań będzie sygnałem ostrzegającym o powstawaniu trudności finansowych.

[1] Można dokonać tego uproszczenia przy założeniu że rynek kapitałowy jest rozwinięty i nie ma barier w dokonywaniu na nim transakcji.

Analiza stron WWW uzdrowisk w Polsce (w tym Sopotu)

5/5 - (2 votes)

Polska jest krajem o bogatym dziedzictwie uzdrowiskowym, z wieloma miejscami o udokumentowanych właściwościach leczniczych. Uzdrowiska w Polsce cieszą się dużą popularnością zarówno wśród turystów zagranicznych, jak i rodzimych.

Polskie uzdrowiska oferują szeroki zakres zabiegów i usług z zakresu medycyny rehabilitacyjnej i uzdrowiskowej, takich jak: kąpiele lecznicze, masaże, fizykoterapia, hydroterapia, inhalacje itp. W wielu uzdrowiskach dostępne są również zabiegi specjalistyczne, takie jak: kinezyterapia, elektroterapia, laseroterapia itp.

Polskie uzdrowiska położone są głównie w górach i nad morzem, gdzie występują korzystne warunki klimatyczne i naturalne źródła lecznicze, takie jak woda mineralna, borowina, powietrze zawierające jod i inne substancje lecznicze.

W Polsce działa wiele uzdrowisk o różnym profilu i ofercie – obecnie około 50 miejscowości posiada status uzdrowiska. Poniżej podana została mapa, na której zaznaczono te miejscowości.

Rysunek 51 Mapa Polski z zaznaczonymi miejscowościami o charakterze uzdrowiskowym

Źródło: www.uzdrowiska.com.pl

Należy zauważyć, że aż 10 z nich (m. in. Sopot) znajduje się w sąsiedztwie Morza Bałtyc­kiego, a w kilku przypadkach powtarzają się profile lecznicze tych miejscowości( np. w przypadku schorzeń narządów ruchu kuracjusze na leczenie mogą wybrać się do Sopotu, Kołobrzegu, Ka­mienia Pomorskiego albo Dziwnówka. W przypadku schorzeń kardiologicznych zaś mogą jechać do Kołobrzegu i do Sopotu). Tak więc wybór miejsca rehabilitacji może zależeć od innych (niż rodzaj schorzenia) powodów, np. dodatkowe atrakcje, możliwość zwiedzenia nowych miejsc itp. I 0 tych dodatkowych zaletach należy kuracjuszy informować.

Z przeprowadzonych przeze mnie wywiadów wynika, że kuracjusze o sanatoriach dowia­dują się: od znajomych, którzy wcześniej korzystali z takich usług, z Internetu. I właśnie na Internet chciałam tu zwrócić uwagę. Jak wcześniej wspomniano, cechą Internetu jest jego interaktywność. Zdaje się, zapomina się o tym projektując strony WWW, ponieważ po przej­rzeniu stron miast o statusie uzdrowiska znajdujących się w okolicach Morza Bałtyckiego (Jurata, Sopot, Łeba, Ustka, Dąbki, Kołobrzeg, Dziwnówek, Kamień Pomorski, Świnoujście, Międzyz­droje) nasunęły mi się następujące wnioski.

Strony w/w uzdrowisk mają charakter głównie informacyjny Większość stron jest wykonana nieprofesjonalnie, strony oficjalne miast tylko wspominają o tym, że dane miasto jest uzdrowiskiem, pozostałe informacje znajdujemy na stronach nieoficjalnych (dobrym przykładem jest tu Sopot, Świnoujście, Kamień Pomorski, Dziwnówek) (Patrz Rysunek: 53, 54).

W zasadzie tylko w przypadku Kołobrzegu istnieje oddzielna strona na której można zna­leźć wszystkie niezbędne informacje na temat uzdrowiska i placówek świadczących usługi sanatoryjne. Znajdujemy tu oprócz „Kontaktu” polegającego na możliwości wysłania e­maila, także formularz, który pozwala na elektroniczną rezerwację miejsca w wybranym przez nas hotelu (Patrz Rysunek: 57).

W większości wypadków istnieje problem z dotarciem do informacji, które faktycznie in­teresują kuracjusza, czyli profile leczenia, rodzaje zabiegów, ich ceny, czy możliwość re­zerwacji miejsc. Także w przypadku wyszukiwarek w takich portalach jak: www.onet.pl, www.wp.pl,www.interia.pl oraz wyszukiwarce www.google.pl, przy wpisaniu słów „uzdrowisko… (nazwa miasta)”w pierwszej kolejności trafiamy na strony nieoficjalne. Może to wynikać ze złego doboru słów kluczowych, albo z braku stron WWW, których tematyka byłaby związana bezpośrednio z charakterem uzdrowiskowym miasta. To do­tycz także Sopotu.

W pierwszej kolejności bowiem napotykamy tu na strony: www.sopot.net.pl, (Patrz Rysunek: 53). (która jest stroną amatorską i nie zawiera wielu in­formacji na temat walorów uzdrowiskowych Sopotu),następnie zaś na www.esopot.wer.pl (strona ta już zawiera krótki opis miasta i adresy do stron sopockich sanatoriów, jednak nie jest ona wykonana zbyt profesjonalnie – np. kolorystyka strony) (Patrz Rysunek: 54)

Rysunek 53. Strona Sopockiej Internetowej Bazy Turystycznej (strona nieoficjalna)

Źródło: www.uzdrowiska.com.pl

Strony nieoficjalne są głównie polskojęzyczne, a więc ograniczony dostęp do informacji na temat walorów uzdrowiska mają cudzoziemcy.

Najłatwiej i najprzyjemniej korzysta się ze strony Uzdrowiska Kołobrzeg S.A. www.uzdrowisko-kolobrzeg.pl

Rysunek 54 Strona Uzdrowiska Kołobrzeg (strona główna)

Rysunek 56. Strona Uzdrowiska Kołobrzeg (rezerwacja)

Źródło: www.uzdrowiska.com.pl

Ogólna informacja o sytuacji finansowej

5/5 - (1 vote)

Rok 2000 okazał się być udanym dla spółek z branży Telekomunikacja, na co wskazują dane finansowe branży (tabela 4.2). Przychody z działalności rosły systematycznie z kwartału na kwartał. Suma uzyskanych przez spółki telekomunikacyjne przychodów była trzynastokrotnie wyższa niż przez spółki branży media i blisko pięciokrotnie wyższa niż w przypadku gałęzi informatyka. Efektem tak dużego dystansu jest znacząca różnica wielkości branż (wielkość w tym przypadku mierzona jest jako suma aktywów spółek tworzących branżę).

Tabela 4.1 Wielkość branż- mierzona sumą aktywów ( w tys. PLN)

telekomunikacja Media informatyka
kw. I 40 485 901,0 1 286 528,0 1 928 267,0
kw. II 42 161 484,0 1 415 168,0 2 105 092,0
kw. III 42 824 242,0 1 457 017,0 2 275 463,0
kw. IV 43 891 033,0 1 414 852,0 2 928 481,0
Średnio 42 340 665,0 1 393 391,3 2 309 325,8

 

Źródło: Opracowanie własne na podstawie sprawozdań finansowych spółek.

Jak widać w tabeli 4.1, różnica w wielkości aktywów jest kolosalna, głównie dzięki Telekomunikacji Polskiej S.A. (aktywa TP S.A. stanowią około 66% aktywów całej branży). Tabela 4.1 oprócz różnic w wielkości gałęzi, wskazuje także na tendencję wzrostową całego sektora Nowych Technologii. Wszystkie gałęzie zaczynały rok posiadając poziom aktywów niższy od średniorocznego, a kończyły rok z wynikiem dużo lepszym od tego poziomu.

Powracając do branży telekomunikacja możemy zauważyć, że rok 2000, pomimo wysokiego poziomu inwestycji, okazał się być zyskowny. Tabela 4.2 obrazuje poziom zysków branży.

Tabela 4.2 Wybrane dane finansowe dla branży telekomunikacja ( w tys. PLN)

Przychody netto ze sprzedaży Zysk (strata) na działalności operacyjnej Zysk (strata)

brutto

 Zysk (strata)

netto
kw. I 3 547 518,0 927 801,0 693 306,0 455 680,0
kw. II 3 676 719,0 773 492,0 81 580,0 -86 167,0
kw. III 3 730 938,0 856 538,0 5 450 765,0 3 704 024,0
kw. IV 4 069 960,0 933 442,0 969 785,0 621 351,0
2000 r. 15 025 135,0 3 491 273,0 7 195 436,0 4 694 888,0

Źródło: Opracowanie własne na podstawie sprawozdań finansowych spółek.

Zysk netto pojawił się w trzech kwartałach, a jedynie w jednym kwartale – mianowicie trzecim – branża poniosła nie za wysoką stratę. Podane w tabeli 4.2 dane wskazują na wysoką zyskowność. Jest to efekt wzrostu zainteresowania na całym świecie Nowymi Technologiami. Wraz z pojawieniem się tendencji do ulepszania i unowocześniania działalności przedsiębiorstw za pomocą teleinformatyzacji, wzrosło zapotrzebowanie na Nowe Technologie w naszym kraju. Opłacalność tych technologii widać także po wynikach osiągniętych przez pozostałe gałęzie.

Tabela 4.3 Wybrane dane finansowe dla branży media ( w tys. PLN)

Przychody netto ze

sprzedaży

 Zysk (strata) na

działalności operacyjnej

 Zysk (strata)

brutto

 Zysk (strata)

netto
kw. I 249 941,0 48 130,0 56 624,0 39 471,0
kw. II 320 362,0 73 649,0 80 945,0 58 364,0
kw. III 272 891,0 37 034,0 36 041,0 25 323,0
kw. IV 324 164,0 54 211,0 60 944,0 45 356,0
2000 r. 1 167 358,0 213 024,0 234 554,0 168 514,0

Źródło: Opracowanie własne na podstawie sprawozdań finansowych spółek.

Spółki medialne we wszystkich kwartałach osiągnęły dodatni zysk netto. Suma zysku netto osiągnęła 168 milionów PLN, co przy sumie aktywów na poziomie1,4 miliarda PLN, daje 12 procentową zyskowność branży. Taki efekt można uznać za sukces, mając na uwadze to, że wcześniej media były niedocenianą branżą i spółki ją tworzące, może poza Agorą, są spółkami młodymi, często niedoinwestowanymi. Przychody Mediów, tak jak w przypadku spółek telekomunikacyjnych, także rosły w miarę systematycznie w ciągu 2000 roku (tabela 4.2).

Jeszcze bardziej przekonywującym dowodem na szybki rozwój nowoczesnych technologii i wzrost zainteresowania nimi na rynku są spółki informatyczne. [1]

Tabela 4.4 Wybrane dane finansowe dla branży informatyka ( w tys. PLN)

Przychody netto ze

sprzedaży

 Zysk (strata) na

działalności

operacyjnej

 Zysk (strata)

brutto

 Zysk (strata)

netto
kw. I 641 048,0 25 627,0 54 020,0 37 471,0
kw. II 647 842,0 32 515, 0 36 032,0 20 983,0
kw. III 777 426,0 77 454,0 63 810,0 38 922,0
kw. IV 1 154 345,0 -9 763,0 39 489,0 -2 297,0
2000 r. 3 220 661,0 125 833,0 193 351,0 95 079,0

Źródło: Opracowanie własne na podstawie sprawozdań finansowych spółek.

Przychody netto ze sprzedaży w kwartale czwartym były blisko dwukrotnie wyższe niż w kwartale pierwszym. Jednak, jak widać w tabeli 4.4 zyskowność była niższa niż w przypadku pozostałych branż, głównie ze względu na wysoki stopień inwestycji. Sukcesy, które święciły spółki informatyczne i huraoptymistyczne prognozy na przyszłość, spowodowały, że walka o przyszłego licznego klienta skupiła się na inwestycjach. Rezultatem tego mogła być strata netto, którą zanotowała branża w IV kwartale roku 2000.

Tabela 4.5 Wybrane wskaźniki dla trzech branż

telekomunikacja media Informatyka
Wskaźnik płynności bieżącej 14,8 2,0 2,9
Stopa zadłużenia 0,6 0,4 0,4
Stosunek kapitału obrotowego

do trwałego

 0,24 0,53 2,38

Źródło: Opracowanie własne na podstawie sprawozdań finansowych.

Tabela 4.5 przedstawia trzy wybrane wskaźniki finansowe, które charakteryzują omawiane branże. Zostały policzone jako średnie wartości wskaźników tworzących daną branżę. Wskaźnik płynności bieżącej, w przypadku spółek informatycznych i medialnych, zawiera się w granicach przyjętych za odpowiednie; przedsiębiorstwa utrzymywały wypłacalność na odpowiednim poziomie i jednocześnie nie utrzymywały zbyt wysokiego poziomu kapitałów obrotowych. W przypadku gałęzi Telekomunikacja pojawia się jednak pewien problem. Wskaźnik płynności osiąga wartość bliską 15, co wskazuje na nie do końca umiejętną gospodarkę zobowiązaniami krótkoterminowymi i majątkiem obrotowym.[2]

Drugi ze wskaźników – stopa zadłużenia, liczony jako udział zobowiązań w sumie bilansowej, wskazuje po raz kolejny na podobieństwo dwóch mniejszych gałęzi, tzn. Mediów i Informatyki. Udział kapitału obcego wynosi w ich przypadku 40 %; spółki telekomunikacyjne zasilane są z zewnątrz w 60 %. Może być to efekt większego udziału kapitału akcyjnego w pasywach tych pierwszych, a jednocześnie dużego zapotrzebowania na kapitał obcy, walczących o klienta spółek telekomunikacyjnych.[3]

Wskaźnik opisujący stosunek kapitału obrotowego do kapitału trwałego jest w miarę podobny w przypadku branży Telekomunikacja i Media. Szczególnie niską wartość przyjmuje on dla spółek telekomunikacyjnych. Związane jest to z dość rozległą i wysokorozwiniętą infrastrukturą niezbędną do prowadzenia działalności przez firmy telekomunikacyjne. Powodem tak wysokiego poziomu tego wskaźnika dla spółek informatycznych może być względnie niski poziom rzeczowego majątku trwałego. Zasobami o największym znaczeniu dla tych spółek są zasoby ludzkie – specjaliści tworzący nie zawartą w bilansie wartość.

W celu dokonania dokładniejszej analizy branży Technologii Innowacyjnych wypadałoby, oczywiście, przeprowadzić bardziej szczegółowe obliczenia. Jednak kilka przedstawionych danych finansowych wskazuje na to, że sytuacja finansowa omawianych spółek w roku 2000 była w miarę dobra. Przytoczone wielkości wykazują tendencję wzrostową branży i wzrost zainteresowania jej produktami ze strony odbiorców.

[1] Branża Media na Giełdzie Papierów Wartościowych pojawiła się jako osobna gałąź dopiero pod koniec roku 2000. Przedtem spółki medialne znajdowały się w Sektorze Usługi w kategorii Inne.

[2] Powodem takiej wysokiej wartości jest wyjątkowo niski udział zobowiązań krótkoterminowych w źródłach finansowania Netii Hooldings; wynosi on około 1%. Jest to efekt dalekowzrocznej strategii spółki i oparciu źródeł finansowania na długoterminowym kapitale.

[3] Inwestycje na tym rynku są kapitałochłonne, a wzrost inwestycji związany jest z demonopolizacją rynku.

Podsumowanie pracy magisterskiej

5/5 - (2 votes)

Można doszukać się podobieństwa wyników uzyskanych na podstawie wszystkich modeli. Współczynniki korelacji rang Spearmana nie wskazują na wielkie podobieństwo wyników, jednak nie uzyskaliśmy żadnych znacznych, ujemnych wartości tego współczynnika. Jak wynika z analizy podobieństwa rankingów, najbardziej zbliżone rezultaty dają model Beavera i Altmana. Podobieństwo może być spowodowane tym, że modele te były stworzone na podstawie przedsiębiorstw działających w zupełnie odmiennych warunkach niż badana grupa. Ważnym czynnikiem jest czas. Pierwszy model powstał w roku 1966, a drugi w roku 1984. Obie daty wydają się być odległymi zważając na drastyczne zmiany w gospodarce, które dokonały się przez ostatnie kilkanaście lat.

Kierując się podobną logiką spodziewaliśmy się tego, że modele Hadasik, Hołdy i Mączyńskiej dadzą podobne rezultaty. Stworzone zostały bowiem w warunkach polskiej gospodarki i w podobnym okresie. Jednak jak pokazała analiza rankingów stworzonych na podstawie tych modeli dużego podobieństwa między nimi nie ma.

Najprostszym sposobem na sprawdzenie skuteczności wszystkich modeli jest wskazanie, które spółki zbadane w 2000 roku upadły, a które przetrwały i sprawdzenie jakie miejsca w klasyfikacjach te spółki osiągały. Specyfika branży (bardziej wierzy się i ufa w jej przyszłą zyskowność, niż docenia jej aktualną wartość) powoduje, że nie do końca rynek miał szansę zweryfikowania efektywności działania spółek. Z grupy analizowanych 21 spółek jedynie 3 nie są aktualnie notowane na GPW w Warszawie. Dwie z nich upadły, a jedna została „wchłonięta” przez większą spółkę. Bankrutami są Apexim (uznany 20.02.2003 za upadły na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla miasta Warszawy) oraz Stgroup (upadłość ogłoszona 25 października 2001). Spółką przejętą przez inny podmiot jest AMS. Wykupu dokonała 25.11.2002 Agora.

Tabela 5.9. przedstawia pozycje upadłych spółek we wszystkich rankingach.

Tabela 5.9 Lokaty spółek upadłych w rankingach
Spółka
Beavera
Altmana
Hadasik
Hołdy
Mączyńskiej
Sumaryczny
APEXIM
15
20
19
6
21
19
STGROUP
17
12
16
7
17
16
Źródło: Pracowanie własne

Jak widać, największe szansę na przetrwanie tych spółek dawał model Hołdy. Najlepiej sytuacje zobrazowały modele Mączyńskiej i Hadasik. Jednak wszystkie inne spółki, które skazywane były na upadek przetrwały. Tak więc pojawia się pytanie, jaka jest efektywność badanych modeli. Na podstawie przeprowadzonych w tej pracy obliczeń, trudno jest znaleźć odpowiedź. „Nowe Technologie” są branżą bardzo młodą. Przez ostatnie kilka lat dokonano wiele poważnych inwestycji. Spora część spółek miewała poważne problemy finansowe. Wychodziły z nich obronną ręką dzięki pomocy finansowej oczekujących na wzrost sektora inwestorów.

Kolejnym pytaniem, na które warto teraz odpowiedzieć jest pytanie o sens stosowania modeli przewidywania upadłości. Przypadek „Nowych Technologii” w sposób dobitny wskazuje na znaczenie jakościowych czynników pogarszania się sytuacji rynkowej spółek (zmienne niemierzalne nie są uwzględniane w tego typu modelach).

Wniosek, do którego możemy dojść po przeanalizowaniu tego opracowania, pojawiał się już wcześniej w pracach osób zajmujących się problematyką upadłości przedsiębiorstw. Modele przewidywania upadłości mogą stanowić ważny element procesu oceny kondycji finansowej przedsiębiorstw, jednak nie powinny być jedynym narzędziem badawczym, na podstawie którego dokonuje się kategorycznych osądów. Tak naprawdę rezultaty uzyskane na podstawie modeli obrazują jedynie kilka z kilkudziesięciu wymiarów działalności przedsiębiorstwa. Dobrym pomysłem wydaje się być wykorzystywanie modeli w celach porównawczych. Mogą służyć za ciekawe narzędzia klasyfikacji przedsiębiorstw, na te o zdrowszej kondycji finansowej i na te które w danym momencie są w gorszej sytuacji. Po przyjrzeniu się czołówce tabeli można zauważyć, że wysoko plasujące się spółki są tymi, które stanowiły ważny element zainteresowania inwestorów giełdowych.

Rachunek zysków i strat

Głosuj na tę pracę

Głównym celem rachunku zysku i strat jest zestawienie poszczególnych rodzajów przychodów uzyskiwanych przez osobę prawną  według źródeł ich powstawania oraz elementów składających się na koszty uzyskania przychodów, strat związanych z prowadzeniem działalności, a także obciążeń podatkowych. Końcowym rezultatem przeprowadzonego rachunku zysków i strat  jest ujawnienie zysku lub straty, która wykazana jest w bilansie. Główny  nacisk w rachunku nakłada się na oddzielenie działalności gospodarczej, która stanowi podstawę funkcjonowania  przedsiębiorstwa od sytuacji wyjątkowych, nadzwyczajnych a także w dużej mierze niezależne od samego przedsiębiorstwa. W ramach działalności gospodarczej należy rozgraniczyć działalność operacyjną i finansową. Podstawę takiego rozgraniczenia działalności gospodarczej jest różnorodność form powiązań osoby prawnej z otaczającym go rynkiem. Działalność operacyjna wiąże przedsiębiorstwo z rynkami dóbr materialnych i czynników produkcji – natomiast działalność finansowa z rynkiem finansowym. U podstaw działalności operacyjnej leżą procesy gospodarcze, które są podstawą działań powołanych do tego celu przedsiębiorstw. Jej rezultatem jest sprzedaż towarów, produktów usług i materiałów.

Podstawowa działalność operacyjna ma charakter ciągły, powtarzalny w czasie  i w określonych cyklach produkcji i sprzedaży. Natomiast pozostała działalność operacyjna charakteryzuje się działaniami okazjonalnymi, występującymi sporadycznie np. sprzedaż majątku trwałego. Prowadzenie działalności operacyjnej wiąże się ściśle z ponoszeniem kosztów np. materiały, surowce, energia, wynagrodzenia, amortyzacja oraz koszty sprzedaży.

Działalność finansowa skupia się na kreowaniu przychodów oraz kosztów z tytułu pozyskiwania oraz posiadania kapitału – w tym odsetki od kredytów, obligacji, udziały, akcje oraz udzielnie pożyczek, które winny być zaliczone w działalność inwestycyjną. Działalność inwestycyjna nie znajduje odzwierciedlenia w rachunku zysków i strat. W rachunku zysków i strat wykazuje się zarówno zyski i straty nadzwyczajne jak i obciążenia podatkowe tj. świadczenia przedsiębiorstwa na rzecz podmiotów prawa publicznego. Oprócz podatków obligatoryjnych występują także inne obciążenia wyniku finansowego tj. koszty i straty nie uznawane dla celów podatkowych.

W konstrukcji rachunku można wyróżnić trzy szczeble tworzenia wyniku finansowego tj. eksploatacyjny (tzw. operacyjny), finansowy, a także  nadzwyczajny. Suma wyniku eksploatacyjnego oraz finansowego jest rezultatem działalności gospodarczej osoby prawnej. Punktem wyjścia w rachunku jest przychód ze sprzedaży (tj. praktyczny przychód netto ze sprzedaży bez uwzględnienia podatków od wartości dodanej, akcyzowego czy też zryczałtowanego) natomiast końcowym rezultatem jest wynik finansowy netto. Zadaniem rachunku zysku i strat jest wykazanie,  w jakim stopniu wynik finansowy jest zależny od działalności operacyjnej, a w jakim warunkowany jest przez przychody i koszty finansowe, sytuacje nadzwyczajne oraz obciążenia podatkiem dochodowym.

W oparciu o ustawę o rachunkowości wykazuje się dwa sposoby prezentacji  rachunku zysku i strat : dwustronny  (scalony) oraz szeregowy (łańcuchowy). W rachunku dwustronnym  oddzielnie wskazuje się koszty (po lewej stronie zestawienia)  i oddzielnie przychody (po prawej stronie). Natomiast w rachunku szeregowym przychody  i koszty uporządkowane są kolejno w jednym ciągu.

Uzyskiwanie dodatniego wyniku ze sprzedaży przez osobę prawną oznacza pozytywną rentowność podstawowej działalności operacyjnej, produkty wytwarzane przez przedsiębiorstwo znajdują nabywców, a ono posiada określoną pozycję na rynku.

Wypracowanie zysku netto  przez przedsiębiorstwo wskazuje, iż jest ono rentowne przy uwzględnieniu innych poza podstawową działalnością operacyjną czynników takich jak: pozostała działalność operacyjna, przychody i koszty finansowe, straty i zyski nadzwyczajne, podatek dochodowy a także inne obligatoryjne obciążenia wyniku finansowego. Informacja o osiągniętym zysku netto jest bardzo ważną informacją dla właścicieli oraz inwestorów, ponieważ stanowi ona podstawę do określenia  stopy zwrotu z kapitału, a także wskazuje na możliwości wypłaty dywidend.

Rachunek zysków i strat może być sporządzony w wersji porównawczej  lub kalkulacyjnej. Wersja porównawcza różni się od wersji kalkulacyjnej  odmiennym sposobem rozliczenia kosztów działalności operacyjnej tj. traktuje koszty działalności operacyjnej jak jedną zbiorową pozycję, w której wyodrębnia się poszczególne rodzaje kosztów w układzie rodzajowym np. wartość sprzedanych towarów i materiałów, koszty zużycia usług obcych, surowców, materiałów, amortyzacji oraz wynagrodzeń. Natomiast w rachunku kalkulacyjnym koszty związane z podstawową działalnością operacyjną podlegają  rozdzieleniu  na koszty sprzedanych  towarów i produktów, koszty sprzedaży i koszty ogólnego zarządu.

W praktyce rachunek zysków i strat jest uzupełniany o dane dotyczące podziału zysku netto lub też sposobu pokrycia straty netto. Część firm sporządza też sprawozdanie z podziału zysku, które jest wykorzystywane przy zatwierdzaniu sprawozdań finansowych i podejmowaniu decyzji o podziale zysku.