Prace dyplomowe

prace dyplomowe

Ocena możliwości inwestycyjnych dużego przedsiębiorstwa na przykładzie PKN ORLEN

Głosuj na tę pracę

Problemem poruszonym w mojej pracy jest ocena możliwości inwestycyjnych dużego przedsiębiorstwa, jakim jest Grupa Kapitałowa Polski Koncern Naftowy ORLEN S.A..

         W rozdziale pierwszym zająłem się teoretycznymi zasadami zarządzania inwestycjami. Znajduje się w nim pojęcie, istota oraz klasyfikacje inwestycji. Wymieniłem tu rodzaje kierunków inwestowania i metody oceny efektywności inwestycji.

W drugim rozdziale przedstawiłem analizę stanu finansowo – gospodarczego PKN ORLEN S.A., oraz jej ogólną charakterystykę. Są tu wyniki działalności z przełomu lat 1997 – 99 opisane na podstawie „Dokumentu Informacyjnego” PKN ORLEN S.A.. Przedstawiłem tu przychody, koszty operacyjne oraz zyski przedsiębiorstwa. Miejsce swoje znalazł tu także opis płynności i zasobów kapitałowych, jak również nakładów inwestycyjnych.

         W rozdziale trzecim przeprowadziłem analizę kondycji finansowej przedsiębiorstwa i ocenę zamierzeń inwestycyjnych. Ocenę możliwości realizacji zamierzeń inwestycyjnych oparłem na podstawie analizy wskaźnikowej, tzn. wskaźnika płynności finansowej, zadłużenia i zyskowności. W rozdziale tym można znaleźć także wewnętrzne i zewnętrzne czynniki istotne dla rozwoju Grupy PKN ORLEN S.A.

Analiza techniczna, a analiza fundamentalna

5/5 - (1 vote)

Powszechnie przyjmuje się, że analiza fundamentalna powinna odpowiedzieć na pytanie: Co kupić. A kolei analiza techniczna ma udzielić odpowiedzi na dwa pytanie kiedy kupić i kiedy sprzedać. Należy zauważyć, że wielu analityków fundamentalnych pozytywnie wyraża się o roli, jaką na współczesnym rynku kapitałowym odgrywa analiza techniczna.

Połączona technika – analiza techniczna i analiza fundamentalna

Istnieje liczne grono inwestorów, w tym także profesjonalnych, którzy przy podejmowaniu określonych decyzji inwestycyjnych jednocześnie posługują się analizą techniczną jak i fundamentalną.

W tym, bowiem przypadku dobór walorów do portfela inwestycyjnego następuje najczęściej w dwu fazach:

  • Wybór wstępnej listy spółek spełniających określone kryteria fundamentalne np. pewna wysokość stopy dywidendy, odpowiednia wartość ratingu uznanej agencji ratingowej, stopa wzrostu rocznych przychodów netto ze sprzedaży w poszczególnych okresach obrachunkowych. Bardzo często ten etap określany jest mianem screeningu.
  • Przeprowadzenie analizy technicznej wykresów akcji wyselekcjonowanych w pierwszym etapie i podjęcie ostatecznych decyzji inwestycyjnych dotyczących zakupu lub sprzedaży akcji poszczególnych firm[1].

Zdecydowanym orędownikiem inwestowania na bazie analizy technicznej i fundamentalnej jest M. Chaikin twórca kilku powszechnie używanych oscylatorów.

Podobnie przeprowadza swoje inwestycje inny doskonale znany inwestorom T. De Marc, twórca jednego z najbardziej popularnych oscylatorów analizy technicznej – Ultimate oraz T. Dorsey, który kilkakrotnie w swojej pracy porusza problem istotności zagadnień rozwiązywanych przez analizę techniczną i fundamentalną. Wg niego w portfelu inwestycyjnym powinny znaleźć się tylko walory o silnych fundamentach, ale dobrane wg kryteriów analizy technicznej[2].

Także legendarny V. Sperandeo sugeruje posługiwanie się obiema połączonymi technikami: „Ci, którzy wkomponują tego rodzaju metody techniczne w szerszy system zawierający suchą i rozsądną ekonomiczną analizę fundamentalną oraz dokładne oszacowanie konkretnych akcji i towarów, wyjdą na tym zupełnie dobrze”. Jego zdaniem ortodoksyjni zwolennicy każdej ze szkół: czysto technicznej i czysto fundamentalnej, nie zarabiają wielkich pieniędzy.

W literaturze poświęconej analizie fundamentalnej spotyka się coraz częściej poglądy, że obecna cena akcji jest funkcją czynników fundamentalnych (tj. wewnętrznej wartości akcji WWA) i obecnej sytuacji na rynku akcji. Zauważmy, że ta druga zmienna nawiązuje do metod stosowanych przez analizę techniczną. Stanowi to istotny przełom we wcześniejszym stanowisku analityków fundamentalnych całkowicie odrzucających wskazania analizy technicznej.

[1] Borowski K., „Wyznaczanie punktów zwrotnych indeksu Wig przy pomocy wybranych metod analizy czasowej”

[2] Dorsey T., „Wykresy punktowo – symboliczne”, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 1998

Etapy analizy fundamentalnej

Głosuj na tę pracę

Przeprowadzenie analizy fundamentalnej składa się z kilku etapów:

  • analiza makroekonomiczna,
  • analiza sektorowa,
  • analiza sytuacyjna spółki,
  • analiza finansowa spółki,
  • wycena akcji.

Analiza makroekonomiczna

Analiza makroekonomiczna konieczna jest z uwagi na to, ze firmy nie działają w próżni, ale w pewnym otoczeniu społecznym, politycznym, gospodarczym. Ocena przedsiębiorstwa z punktu widzenia makroekonomicznego powinna uwzględniać stan oraz wahania koniunktury gospodarczej. Przy jej ocenie bierze się pod uwagę takie wskaźniki jak: deficyt budżetowy, saldo bilansu płatniczego, zmiany produktu krajowego brutto, stopę inflacji itp. Analiza ta dotyczy również polityki banku centralnego w zakresie kształtowania stopy procentowej, kursów walut, przewidywanej podaży pieniądza na rynku, polityki podatkowej rządu, polityki budżetowej rządu. Analiza makroekonomiczna powinna udzielić odpowiedzi na pytanie o opłacalność inwestowania na danym rynku (np. rynku akcji).

Analiza oddziaływania 5 sił

Głosuj na tę pracę

Analiza oddziaływania 5 sił

Siła

Oddziaływanie

1

2
1. Bariery wejścia
  1. Mimo dużego zróżnicowania wyrobów, dużym promocją i upustom cenowym, wyrobionym zdaniu wśród konsumentów nadal możliwe jest wejście na rynek samochodowy (przy zastosowaniu odpowiedniej praktyki – Daewoo)
  2. Czynniki technologiczne: dla osiągnięcia korzyści skali przedsiębiorstwa dokonały bardzo dużych inwestycji bądź to w rozwój produkcji, bądź rozwinięcie sprawnego importu samochodów
  3. Konieczność zainwestowania znanych zasobów  w produkcję bądź rozwój importu, oraz w sieć salonów
  4. Konieczność zdobycia pozycji przez upusty cenowe
2. Konkurencja
  1. Niezrównoważona i wahająca się siła konkurencji wpływa na wzmożenie walki przy pomocy promocji lub wojny cenowej, bądź jakościowo-wyposażeniowej
  2. Szybki wzrost sprzedaży w sektorze powoduje walkę konkurencyjną  o zwiększenie udziałów
  3. W społeczeństwie istnieje przekonanie do kilku marek, co mimo wszystko nie odzwierciedla sprzedaży
  4. Wybicie się liderów
3. Ostateczni nabywcy
  1. Nabywcy są skoncentrowani
  2. Dobro w postaci samochodu stanowi bardzo dużą część kosztów
  3. Mimo zróżnicowania wyrobów nie ma zmniejszenia siły przetargowej nabywcy
4. Dostawcy
  1. Dostawcy są to najczęściej producenci samochodów zaopatrujący własną sieć auto salonów
  2. Dowolne kształtowanie ilości dostarczonych surowców do produkcji (wiele hut, fabryk tworzyw sztucznych)
  3. koszty uzyskania surowców oraz podatki są głównym czynnikiem cenotwórczym
  4. Duża ilość substytutów dla surowców i częste stosowanie substytutów w celu obniżenia ceny samochodów
5. Substytuty
  1. Kolej (brak korków) oraz transport autobusowy:

–       wysokie ceny biletów

–       długi czas podróży

–       nie można dojechać gdzie się chce

–       częste spóźnianie się

–       niemożność polegania (duża zawodność)

–       niewygodny i związany z rozkładem jazdy

  1. Taxi (brak wysiłku, jest na zawołanie):

–     wysoka cen przejazdu

Źródło: opracowanie własne.

Powyższa analiza wskazuje, że firma działająca na rynku samochodowym spotyka się z wpływami ograniczającymi jej swobodę działania ze strony dwóch głównych sił:

–      konkurencji

–      nabywcy

których pozycja przetargowa jest tak silna, że wymusza dostosowanie decyzji przedsiębiorstwa na sprostanie ich wymaganiom. Pozycja przetargowa nabywcy wzrasta wraz z przemianami gospodarczymi w Polsce.

Silna konkurencja w sektorze powoduje obniżanie marży, a tym samym zmniejszenie zysków, oraz zwiększenie wydatków na reklamę.

Na wejście na rynek samochodowy mogą sobie pozwolić nawet niewielkie firmy produkcyjno – handlowe, które też znajdą zbyt, lecz nie zmienią struktury rynku, np.; DAMIS – montaż samochodów ZAZ Tawria oraz Yugo Koral oraz ich sprzedaż po cenie ok. 15000

Wskaźniki płynności finansowej

Głosuj na tę pracę

Jednym z najważniejszych zagadnień oceny sytuacji finansowej przedsiębiorstwa jest jego zdolność do terminowego regulowania zobowiązań bieżących, tj. takich, których termin spłaty nie przekracza jednego roku. Zdolność ta, określana mianem płynności finansowej, warunkuje dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa, a jej utrata może doprowadzić do upadłości przedsiębiorstwa.

Stopień płynności finansowej przedsiębiorstwa ocenia się przede wszystkim na podstawie trzech wskaźników:

  • wskaźnika ogólnej płynności
  • wskaźnika bieżącej (szybkiej) płynności
  • wskaźnika natychmiastowej (gotówkowej) płynności

Wskaźnik ogólnej płynności

majątek   obrotowy

odchylenie

zobowiązania   krótkoterminowe

1998 r.

16.200

=

1,21

13.407

 

1999 r.

16.850

=

1,57

+ 0,36

10.730

Wskaźnik ogólnej płynności, zwany również wskaźnikiem płynności III stopnia, określa stopień pokrycia zobowiązań krótkoterminowych majątkiem obrotowym.

Istnieje wymóg, aby majątek obrotowy był prawie dwukrotnie wyższy od zobowiązań krótkoterminowych. Zatem optymalna wielkość tego wskaźnika powinna oscylować w granicach 2,0 czyli 200 %.

Wskaźnik kształtujący się poniżej wielkości wzorcowej, jednak nie mniejszy niż 1,5 traktowany jest jako sygnał napięć płatniczych. Podwyższenie wskaźnika w 1999 r. świadczy o poprawie sytuacji przedsiębiorstwa.

Wskaźnik bieżącej (szybkiej) płynności

majątek   obrotowy – zapasy –  rozliczenia   międzyokresowe

odchylenie

zobowiązania   krótkoterminowe

1998 r.

16.200 – 5544   – 0

=

0,79

13.407

1999 r.

16850 –   5585 – 99

=

1,04

+ 0,25

10.730

Wskaźnik bieżącej płynności, zwany również wskaźnikiem płynności II stopnia, określa stopień pokrycia zobowiązań bieżących aktywami obrotowymi, z wyłączeniem najmniej płynnej ich części, tj. zapasów i rozliczeń międzyokresowych. Wskaźnik ten powinien oscylować w granicach 1,0 czyli 100 %.

Wielkość wskaźnika niższa od wielkości pożądanej informuje o niedostatecznym stanie płynnych środków obrotowych koniecznych do zabezpieczenia spłaty wymagalnych zobowiązań. Jakiekolwiek zakłócenia w tej dziedzinie pociągają za sobą utratę płynności finansowej.

Tendencja wzrostowa wskaźników ogólnej i bieżącej płynności sygnalizuje poprawę niezbyt dobrej sytuacji płatniczej badanego przedsiębiorstwa.

Wskaźnik natychmiastowej (gotówkowej) płynności

środki   pieniężne

odchylenie

zobowiązania   krótkoterminowe

 

1997 r.

57

=

0,004

13.407

1998 r.

1.329

=

0,12

+ 0,008

10.730

Wskaźnik natychmiastowej płynności, zwany również wskaźnikiem płynności I stopnia, stanowi relację najbardziej płynnych środków obrotowych, tj. środków pieniężnych, do zobowiązań krótkoterminowych.

Wartość tego wskaźnika uzależniona jest od stanu środków pieniężnych, charakteryzujących się dużą zmiennością. Może więc podlegać szybkim i gwałtownym zmianom. Przyjmuje się, że wskaźnik płynności gotówkowej powinien mieścić się w przedziale 10 % – 20 %. Jest to zgodnie z regułą zarządzania finansami, według której tylko kapitał zaangażowany w obrocie przynosi zysk. Dlatego też zasoby kapitału gotówkowego powinny być ograniczone do niezbędnego minimum.